ICED dag 4

De laatste dag alweer van het ICED congres. Wat is dat snel gegaan. Om negen uur zaten we weer in de zaal. De keynotespreker van vanmorgen was Breda Catry uit Sydney - Australië. Ze had het over dovencultuur en het belang van dit in het onderwijs. Een hele inspirerende toespraak, geheel in gebarentaal. wat schetst mijn verbazing toen ze een filmpje liet zien? In het filmpje speelde Danni Wright mee. Ik heb haar twee jaar geleden ontmoet. Na de toespraak ben ik naar Breda (Wat een naam voor ons Nederlanders) gegaan en heb haar mijn kaartje gegeven met een groet voor Danni. Daarna een aantal goede workshops en toen was de sluitingsceremonie van het congres. Met meer dan bijna 900 handtekeningen onder het document, dat Milaan van 1880 als een verkeerde beslissing verklaarde, werd het overhandigd aan de voorzitter van de Wereld Federatie van Doven.
Het was weer een heel bijzonder moment. Vanuit de hele wereld waren er in de afgelopen week reacties gekomen van veel bijval. Het is echt een historisch moment geweest.
En toen was het voorbij, de laatste groet, de laatste foto.
Samen met iedereen van Kentalis zijn we daarna nog gaan lunchen en hebben we daar onze indrukken gedeeld. Het was ver maar het is de moeite waard geweest om met zoveel naar Vancouver te gaan.
Daarna werd er afscheid genomen en ging ieder zijn eigen weg. Ik had vandaag naar Groose Mountain willen gaan maar het was echt heel erg bewolkt en dus heb ik het uiteindelijk gehouden bij een wandeling in het Stanleypark, sea-aquarium en daarna een pizza. Nu de tas in pakken en dan morgen om 12 uur de auto ophalen en Elma. En daarna gaat de rondreis beginnen. Het andere deel van deze Canadareis.

ICED dag 3

Vandaag al weer de derde dag. De vermoeidheid van een toch zeer intensief congres begint toe te slaan maar het blijft boeiend. Het is niet dat ik nieuwe dingen en ideeën op doe op dit congres voor in mijn klas. Ieder land is zo verschillend. Het is vooral dat je horizon verbreed wordt, dat je basis steviger wordt. En vandaar uit kun je je onderwijs een duidelijker richting geven, weet je waarvoor je werkt.
De keynotesprekers waren ook vandaag goed maar wel heel lang. Dat maakt het soms lastig om lang te blijven luisteren. De verschillende sessies daarna waren soms meer interessant dan andere keren.
Ik moet wel zeggen dat er als Kentalis (onze organisatie) veel in de presentatie en verzorging is gestoken en dat maakt ook dat we hier heel herkenbaar zijn.
In de morgen is ook bekend gemaakt waar in 2015 het volgende congres is: Patras in Griekenland. De directrice van de afdeling van de dovenstudies van de universiteit daar maakte vooral een heel mooi VVV praatje waarom we daar naar toe moeten gaan. (grappig)
Na de middag was er een zalm-barbeque voor de congres leden met daarna een boottocht op de baai van Vancouver. Deze avond begon een 4 daags vuurwerk spektakel. Heel Vancouver was afgezet en er waren rond de half miljoen mensen op de been.
Het is een wedstrijd tussen landen die de beste vuurwerkshows laten zien. Vanavond was de Verenigde Staten aan de beurt. Vanaf het water hadden we prachtig uitzicht op Vancouver en het de vuurwerkshow. Op de Englishbay lag het vol met kleine en grote boten en het was heel bijzonder het op deze plaats mee te kunnen maken. Daarna weer de bootreis terug naar de haven bij het hotel. Het was weer een bijzondere dag.

Tot slot een quote van Hellen Keller: `Alone we can do so little, together we can do so much.´

ICED dag 2

Vanmorgen eerst even geskyped met een aantal mensen. Eigenlijk fantastisch om zo makkelijk even naar de andere kant van de wereld te bellen. Voor iedereen een verrassing dat ik even belde. Zij waren al aan het begin van de avond. Ik begon de dag pas.

De twee keynotespeakers (hoofdsprekers) van vanmorgen waren Alys Young en Sue Archebold. De laatste had ik dit jaar eerder al eens op een studiedag gehoord. Echt hele goede en reële toespraken die ook best wat los maakte bij veel mensen. Het ging over de vroegtijdige onderkenning van doofheid en het het programma dat ouders dan over zich heen krijgen.
Daarna ben ik gaan luisteren bij de verschillende sprekers uit de derde wereld. Dan realiseer je je ineens wat een voorrecht wij hebben. Als je in een omgeving woont waar geen elektriciteit is, hoe kun je dan de batterijen van je hoorapparaat opladen?

Dit was een goed opmaat voor de keynotespeaker van de middag: Nassozi Kiyaga uit Oeganda. Wauw wat een verhaal. Ze heeft eerst een schets gegeven van wat doven in de Afrikaanse landen nog steeds moeten doormaken. Ze liet mensen, met hun verhalen, tot leven komen en er waren verschillende momenten dat ik even tranen moest wegslikken. Ze zette ons, uit de rijke landen, met twee benen op de grond en ik vroeg me soms af waar we ons, ook in ons onderwijs aan onze kinderen, soms druk over kunnen maken. Ze kreeg dan ook een staande ovatie. Het was een echt èèn van de hoogtepunten tot nu toe.
Ze gaf ons als laatste een een Afrikaans spreekwoord mee:
If you want to go fast, walk alone. If you want to go for a long distance, walk together.

Na nog een aantal workshops zijn we met een groep ergens lekker gaan eten. Zo zit dag twee er al weer op.

ICED dag 1

Na een mooi begin van het congres (zie vorige blog) is het nu dan echt begonnen. Veel te horen, veel te zien. Er zijn ontzettend veel dove mensen aanwezig. Meer dan ik had verwacht. Er wordt heel wat gewapperd.
De hoofdsprekers zijn mensen die hun sporen in het dovenonderwijs al hebben verdiend en hebben ook echt wat te vertellen hebben. Sommigen heb ik voor mijn master moeten bestuderen, nu spreken ze hier. Soms gelukkig dat dan al wat bestudeerd heb van hun onderzoeken.
De verschillende workshops waar je uit kan kiezen zijn wisselend. Soms gaat het heel specifiek over een situatie in een bepaald land, waar wij eigenlijk niets aan hebben, soms gaat het over onderzoeken die heel specifiek zijn. Maar wat ik er allemaal uit haal is de inzet en de passie die alle mensen hebben voor het werken met dove kinderen en dat iedereen alles doet om het onderwijs steeds meer te ontwikkelen naar betere resultaten.
Vandaag moest ik helpen in onze stand en dan kom je echt met mensen uit de hele wereld te spreken en te gebaren. Verder leer ik steeds meer mensen van de organisatie kennen die in andere delen van Nederland werken maar die ik nu kan leren kennen. Elkaar vertellen wat je doet en zo weer andere aspecten leren kennen van de zorg en onderwijs aan dove kinderen in Nederland. Ik vind het allemaal heel erg verrijkend.
Het is wel pittig, alles in het Engels en dan ook nog verschillende gebarentolken voor je neus die in allerlei talen vertalen. De concentratie op het onderwerp van de spreker is dan soms best een hele inspanning. Maar het is het allemaal wel waard. Samen met een aantal zijn we uit eten gegaan en hebben lekker bij de Italiaan gegeten, het zonnetje is precies goed in Vancouver in deze dagen, niet te heet en niet te koud. Er is ook veel tijd om wat rustig aan te doen en daarom kan ik in deze dagen goed mijn reisblog bij houden en slaap ik veel. Dat zal waarschijnlijk wat anders worden als we vrijdag de auto nemen en vertrekken.
Nee, het gaat allemaal heel goed.

Een historisch moment

Na gisteren een ontvangstreceptie gehad met een welkomsceremonie van Nativ Indianen (First Nation zoals deze hier worden genoemd), is vandaag het congres begonnen.

De dag is nog maar net begonnen maar ik wil even vertellen van het emotionele moment dat we vanochtend hebben gehad.

In 1880 is in Milaan het tweede ICED congres gehouden. Daar werd besloten dat van toen af aan gebarentaal verboden was in het onderwijs. Alleen gesproken taaal mocht worden gebruikt.

Dit is altijd een hele grote wond geweest in de dovengemeenschap. Ook al is gebarentaal langzamerhand teruggekomen in het onderwijs, toch is dat congres toen altijd als een donkere wolk blijven hangen. De horenden hadden daar in die tijd iets besloten over de hoofden van de dovengemeenschap heen, een stuk identiteit ontnomen en het nog juist gevonden ook. Generaties lang hebben doven oraal moeten communiceren, gebarentaal was uit den boze.

Een aantal maanden geleden is de ICED-voorbereidingscommissie en de doven gemeenschap in British Colombia samen op weg gegaan om al deze pijn van meer dan honderd jaar een plaats te gaan geven. Er werd al geroepen om een schuldbekentenis enz.

Vandaag is een declaratie voorgelezen waar de beslissingen, in 1880 genomen, terug werden genomen. Waar werd erkend dat het fout is geweest en waar gezamelijk werd bevestigd dat het nodig is samen door te gaan, als partners in het onderwijs. Thema ook van dit congres.

Het is een heel belangrijk en emotioneel moment geweest. Na mijn studie gebarentaal begrijp ik wat een historisch moment dit is en ik voel me bevoorrecht hier bij te hebben mogen zijn.

De dag gaat nog verder, maar ik wilde dit even met jullie delen, vanuit het communicatie centrum van het congres.

Vancouver verkennen

17 juli

Vanaf nu vertel ik alleen mijn verhaal omdat ik een week lang ergens anders ben dan Elma. Na een heerlijk lange nacht was ik om half 8 wakker en echt uitgerust. Een aantal dingen moest ik vandaag doen en ben eigenlijk meteen op stap gegaan. Het weer was geweldig en de stad lachte me toe.
Een Canadese simkaart gekocht (001-778-239-4488 Nederlandse nummer gebruik ik niet) wat eten voor zo tussendoor, geld gehaald en zo wat van alles.
De rest van de groep had ik nog steeds niet gezien en ik wist ook niet waar iedereen zit in dit gigantische hotel. Maar ik vond het ook wel lekker om even rustig op mijn eigen tempo de dingen te doen. Daarna ben ik Vancouver ingegaan. Langs de waterlijn naar Gastown. Een wijk in downtown Vancouver waar het ineens lijkt alsof je in een andere wereld stapt. Kleine huizen, veel groen en veel bloemen. Het had iets Engels. Eigenlijk zonder het te merken stond ik ineens in Chinatown. Er waren ineens andere geuren, taferelen. In Vancouver is de grootste wijk met Chinezen in Noord Amerika. Nou dat merk je meteen. Ik was ineens een lange blonde Europeaan tussen kleine Chinezen. Ik had ooit het plan om naar China te gaan dit jaar, maar ik ben er geweest hoor. Vooral de winkels waren een bezienswaardigheid. Wat ze er allemaal verkopen weet ik niet en misschien wil ik het ook niet weten want het zag er allemaal indrukwekkend uit, zo niet soms afzichtelijk. Het Sun-Yat-Sen Park was een typische Chinese tuin met schildpadden en grote goudvissen. Het is allemaal zo speciaal dat er bussen komen om de wijk te zien. Kun je het voorstellen; een bus met Chinezen (of waren het Japanners) die naar Chinezen komen kijken.
Daarna ben ik rustig richting het hotel gewandeld. Robsonstreet was weer een typische winkelstraat met allerlei winkels zoals je ze eigenlijk overal zien. In een Grieks restaurant heb ik een heerlijke maaltijd genoten. Daarna terug naar het hotel voor een heerlijk middagdutje. Wat is het leven dan goed…… ´s avonds bleek ik aardig verbrand . De zon had de hele dag goed zijn werk gedaan.

18 juli

Vandaag was ik vroeg op en ben rustig aan naar het centrum gewandeld. Een kerk bezocht, voor het eerst bij Starbuck een ontbijt genoten en verder relaxt de andere kant van downtown Vancouver verkend. Ik besloot uiteindelijk niet over te steken naar Granville island. Een eiland dat veel winkels heeft en op zondag kun je er over de hoofden lopen. Daar had ik even geen zin in. Dus heb ik de kust weg genomen en ben uiteindelijk aangekomen bij het Stanleypark. Het was er heel erg druk. Prachtig weer dus was het vol met toeristen, fietsers, joggers, skaters en daar tussen ik. Natuurlijk naar de totems. Indianen heten hier “People of the First nations”. Er wordt met groot respect over gesproken.
Wat me opviel is dat ik steeds meer dove mensen tegenkom. Je merk dus dat er nu veel zijn aangekomen voor het congres dat morgen begint. Overal wordt er gewapperd.
Terug in het hotel even wat opgefrist en ben toen wat te eten gaan zoeken. Eten zit niet bij de prijs in het hotel inbegrepen dus moet je steeds ergens gaan eten. Even langs de stand van Kentalis gelopen. Die werd opgebouwd, maar ze hadden geen hulp nodig. En dus naar mijn kamer gegaan om de eerste verhalen op deze site te zetten.

Aangekomen in Vancouver

Na een lange maar toch niet echt een vermoeiende reis zijn we aangekomen in Vancouver.

Eerst Schiphol – London en dan de negen uur in het vliegtuig van London naar Vancouver. Het is eigenlijk heel snel gegaan. Met twee keer twee uur slaap kwamen we eigenlijk redelijk ontspannen aan. Naast Elma zat een vrouw en al gauw hadden we het idee dat zij doof was, dus op een gegeven moment vroeg ik haar wat en gaf ze aan niet te kunnen spreken. Ook zij was op weg naar ICED. Haar naam was een hele moeilijke Finse naam, want ja, ze kwam uit Finland. Maar ik mocht haar Anu noemen. Ze was goed te volgen wat zij allemaal gebaarde. Ze was op eigen initiatief gekomen, alles uit eigen zak betalend. Ik voelde ineens wat het meteen een verschil is; voor mij was alles betaald en zat in het beste hotel. We wisselde wat wetenswaardigheden uit en wat we allebei deden. Ik leerde een aantal nieuwe gebaren, liet foto´s van mijn klas zien en het was echt leuk om al zo te “netwerken” (zo heet dat dus). We kwamen al vast in de stemming.

Elma werd opgehaald door Mariva en ik nam een taxi naar het Westin Bayshore hotel. Vancouver is een mooie en groene stad. Het prachtig in het zonlicht en het verwelkomde mij echt op zijn best. Het hotel was……shiek,shiek,shiek. Nu ben ik natuurlijk weinig gewend dus is iets al gauw mooi maar ik denk dat het ook echt sjiek is. In de lobby kwam ik Dick en Joep al tegen van de jongerencommissie en even later ook Annet en Loes. Ook zij hadden een goede reis gehad.

Daarna naar mijn kamer. Deze is van alle gemakken voorzien en na een heerlijke douche ben ik gaan slapen. In Nederland was het al 6.00 de volgende dag, dus mijn biologische klok gaf aan dat ik een nacht had doorgetrokken. Het was dus tijd voor een welverdiende slaap.

Nog drie dagen

De reis gaat bijna beginnen.

Nog drie dagen en dan vertrekken we. De koffer staat al klaar, het is nu eigenlijk alleen de laatste dingen afronden; ouderavond, overdracht, huis in orde.

Op mijn werk word ik bedolven met emailtjes over het congres. Het is allemaal heel officieel. We zullen ons voor het eerst in Vancouver presenteren als: The Royal Dutch Kentalis.

Dus moet ieder zich presenteren op de internationale website van Kentalis, ( www.kentalis.com ) zijn er voor ieder Engelse visitekaartjes geprint en zijn er voorbereidingsbijeenkomsten geweest.

Voor mij is dit alles echt voor het eerst. Het is leuk dat ik het allemaal een keer mag meemaken. Het congres is echt de plaats waar ieder die iets heeft te zeggen over onderwijs aan doven komt. Het zal ook echt een hele ervaring zijn voor mijn eigen professionalisering.

De reis erna met Elma is ook helemaal geregeld. In de agenda kan iedereen elke stop op de reis volgen. We zijn er helemaal klaar voor.

We zullen zien wat het ons brengt maar samen zal het vast heel mooi worden.

Leuk als je met ons mee reist.