Along my way I find the world

Geen reizen dit jaar

Geen Camino in de meivakantie, geen Camino in de zomervakantie. Op het moment dat ik net de zomervakantie had geboekt ging Lissabon en Porto weer in lockdown. Het is niet verstandig de reis toch door te zetten. Ook de reis naar Zuid-Afrika met mama gaat niet door. Maar ach, het zijn maar reizen. De wereld staat al maanden op zijn kop en dan wordt een reis zo betrekkelijk. Ik ben nog gezond, ik heb nog een baan, ik kan nog zoveel terwijl er miljoenen mensen zijn die zoveel te verstouwen hebben, geliefden zijn verloren of zonder werk zitten.

De Camino kan wachten en de reis met mama gaat zeker nog gebeuren. Voor nu rust, ik denk dat het meer dan 20 jaar geleden is dat ik in de zomervakantie niet op vakantie ben geweest maar de rust zal op een andere manier dan het anders zou zijn geweest ook goed doen.

Voor ieder van jullie, een mooie tijd, of je nu op vakantie gaat of niet en "Stay Safe".


Nada El Camino

Nee, het gaat niet door, tenminste nu niet. Nada El Camino.

Het Coronavirus zorgt ervoor dat ik El Camino Portuguès even ga uitstellen. Ik weet nu nog niet wanneer maar dat geeft niet. Er zijn op dit moment andere dingen in het leven die belangrijker zijn en de Camino "loopt" niet weg.

Ik was er klaar voor, Ik oefende al met volle rugzak, alles was geregeld. Maar de kans zal zeker nog komen. Wanneer? Dat is nu moeilijk te zeggen. Ons leven zal er anders uitzien als we allemaal hier uitkomen. Laten we hier eerst maar met zijn allen goed en gezond blijven. Stay Safe!

Marianne


El Camino Portuguès

Ja, iedereen leest het goed.... El Camino Portuguès. Van 17 april tot 4 mei ga ik deze lopen. Nu de reis naar Zuid-Afrika geboekt en zeker is kon ik denken om deze reis te boeken. Ik heb voor de Portugese route gekozen omdat die in twee weken te doen is vanaf Porto. Dus de komende twee maanden ga ik vooral veel lopen om zo goed getraind te zijn. Het worden 250 hele bijzondere kilometers.

Life is your road and yours alone. Others may walk it with you but no one can walk it for you.

Suid-Afrika hier kom ons

Ja, het gaat gebeuren!!!!! Samen met mama naar Zuid-Afrika. We hadden maanden geleden al geboekt om naar China te gaan maar er kwamen maar geen mede-reizigers bij en met coronavirus werd het duidelijk dat er ook geen meer bij zouden komen. We konden gelukkig makkelijk omboeken bij Koning Aap en het is Zuid-Afrika geworden. Deze reis is al gegarandeerd.

We vertrekken 3 augustus naar Kaapstad en volgen dan eerst de Tuinroute, vliegen naar Johannesburg om daarna naar het Kruger National Park te gaan en via de Panorama route rijden we dan terug naar Johannesburg om op 17 augustus weer op Schiphol te staan. Mama wordt dit jaar 80 en zal echt een heel mooi avontuur voor ons worden. Fijn om dit samen met haar te doen. We houden jullie op de hoogte.

Dus Zuid-Afrika here we come, oftewel, Suid-Afrika hier kom ons.......

So long, farewell...............

Na een heerlijk lange nacht waren we op tijd wakker en rommelden we wat aan. De koffer definitief ingepakt en dicht. En verder lekker rustig aan. 

Over 12-en kwam Raymond ons halen. We gingen met hem lunchen in een American Pancake zaak. Net iets anders dan een pannenkoek maar ook heel lekker.

Het was fijn om het zo af te sluiten met Raymond. Daarna vertelde hij dat we de auto van Tucker konden krijgen om ons naar het vliegveld te brengen. Die moesten we nog halen. Hij belde Tucker op en die vroeg meteen wat voor Starbucksje we wilden. Natuurlijk kozen we allebei weer voor een Frapucinootje. En zo reden we naar Tucker waar we ook Vincent, Lyn en Faith tegen kwamen. Het leek wel of we geen definitief afscheid konden nemen. Op de veranda hadden we nog een geanimeerd gesprek. Maar toen was echt het afscheid aangebroken.

Raymond reed ons eerst naar Maggie’s huis waar we onze koffers pakten en toen op naar het vliegveld dat toch gauw nog een uur van Denver af ligt.

Op het vliegveld was het niet heel duidelijke waar we moesten zijn maar uiteindelijk vonden we de balie van Icelandair. Vlak voor de security namen we afscheid van Raymond. Wat een geweldige jongen is hij voor ons geweest.

De security ging snel en we vonden gauw de gate. Nu was het nog een anderhalf uur wachten voor we zouden boarden.

Ik had twee plaatsen geboekt op de  laatste rij van het vliegtuig. Ik heb de ervaring dat er daar minder mensen boeken zeker als er al twee plaatsen bezet zijn. En inderdaad we zaten net als op de heenreis met zijn tweeën op drie plaatsen. Dan heb je ook echt de ruimte. 

We vertrokken op tijd en vlogen eigenlijk meteen de nacht in. We hadden deze keer er op gerekend dat we geen eten kregen en van alles zelf meegebracht.

Het lukte gelukkig voor ons beiden wat te slapen. Daardoor gingen de uren ook snel. Groenland was ontzettend mooi met de opkomende zon. Om 8.50 plaatselijke tijd landden we in Reykjavik. Twee uur hadden we daar voor we in het volgende vliegtuig stapten. We hadden twee plaatsen met extra beenruimte en dat was echt heerlijk.

De laatste uren van de reis braken aan. Terug kijkend is het een geweldige reis geweest. We hebben in drie weken zoveel meegemaakt en zullen nog lang er van kunnen genieten. Het was een hele voorbereiding maar alles klopte en kwam uit zoals we het ons hadden voorgesteld. We hebben mooie mensen leren kennen en nieuwe vriendschappen gesloten, fantastische landschappen gezien en geweldige nieuwe ervaringen op gedaan. We zijn dankbaar.

Het was fijn dat zoveel mensen met ons meereisden. Het was dat stukje thuis wat we elke keer met veel plezier lazen.

Ja, deze reis was AWESOME.


Tot slot:

Aan Marijke

Wat een mooie reis hebben we gehad, wat hebben we genoten en wat hebben we gelachen. Het was echt een cadeautje om met jou op vakantie te gaan. Het was een samenloop van omstandigheden waardoor ieders wensen klopten met die van de ander en het was geen toeval.

Door jou heb ik hele mooie mensen leren kennen en samen hebben we spectaculaire dingen gezien. Dank je wel voor je vertrouwen. We zullen nog lang kunnen lachen en genieten van de avonturen die we samen hebben beleefd.

Marianne

Take me home, country road

29 juli

Oooooo wat was het weer een koude nacht. We werden er al half 6 van wakker. We hadden ons voorgenomen rustig aan te doen dus namen we de tijd om te ontbijten en alles op te ruimen en kastjes die nu al leeg waren schoon te maken want morgenochtend moet de camper schoon ingeleverd worden.

Het was een fantastische dag. Blauwe hemel, een heerlijke lucht en het was een genot om rustig je koffie op te drinken op deze mooie plaats.

Om 10 uur reden we weg. Eerst naar een plaats om onze black en grey water te lozen. Daarna op zoek naar een benzinepomp die ook propaan verkoopt die we weer vol moeten terug geven.

In Dillon vonden we niets dus gingen we eerst op weg naar de Lovelandpas. Een pas die op 3654 meter ligt. Daar reiken enkele 4000 meter hoge bergen boven je uit. Het was ontzettend mooi. Het is ook de continental divide. Dat betekent dat het het continent zich hier splitst. Als een druppel aan de oostkant van deze denkbeeldige lijn valt zat het uiteindelijk in de Atlantische Oceaan terecht komen. Valt een druppel aan de westkant van de lijn dan komt deze uiteindelijk in de Pacific terecht. Foto’s zeggen weer zo weinig. De Rocky Mountains op zijn best. Daarna verder op weg. De komende twee uur was vol van zoeken naar propaan. Negens hadden ze het. Het was zo iets van het kastje naar de muur. Het zou daar zijn maar die hadden het niet maar dan zou je terug moeten rijden. En elke keer maar weer naar het volgende adres. Eindelijk waren we ergens waar een man ons verwees naar een dorp verder de Rocky Mountains in. We waagden het erop en ja na 18 mijl kwamen bij een Shellstation waar ze het hadden. Van de Koninklijke Shell moet je het dus maar hebben. Een Chinees runde er de boel en toen ik vroeg of hij mij kon helpen (je mag het niet zelf doen) keek hij naar buiten, waar het net was begonnen te hagelen en zei:” With rain… no gas.. We wait.. “. Dus wachtten we tot de hagel over was en hij het propaan kon bijvullen. Ik moet zeggen dat er na alle pogingen een last van me af viel. Daarna parkeerden we ergens en aten onze koude rijst schotel. Na een anderhalf uur reden we via een binnen weg richting Denver. Een verrassend mooie weg. Een klein cadeautje na ons zoeken. Dicht bij Denver besloten we voor de eerste keer naar een McDonald te gaan. We hadden deze vakantie steeds zelf gekookt en het heeft ons sowieso veel geld bespaard. De eerste was gesloten en de tweede leek alleen een drive-in waar je met een hoge camper niet in kon. Even leek het weer een kastje/muurtje verhaal te worden maar toen ontdekten we dat we via de winkel van het benzine station binnen kwamen. 

Eigenlijk best lekker zo een cheese burger en friet.

Na op de parkeerplaats de laatste dingen te hebben schoongemaakt reden we naar het huis van Tucker en Lyn waar we vannacht voor de deur konden staan omdat we morgen de camper vroeg terug zouden brengen. Het weerzien met hen en ook Faith, die er ook was, was hartelijk. Het was thuiskomen. Nog een paar uurtjes op hun veranda en toen slapen voor de laatste maal in onze camper.

 

30 juli

We werden vroeg wakker maar hadden door de goede temperatuur uitstekend geslapen. We pakten onze laatste spullen in de koffers en dweilden het vloertje van de camper en wachtten geduldig op de veranda tot dat Tucker wakker zou worden omdat zij ons naar de plaats zou brengen waar we de camper moesten inleveren.

Tucker is verslaafd aan Starbucks en dus ging ze eerst met Marijke koffie halen en we raakten daarna in een lang gesprek. Ik vertrok om half 9 alvast met de camper, omdat deze langzamer rijdt, en Marijke en Tucker zouden achter mij aan komen.

Op weg naar Cruise America oefende ik al het verhaal dat ik wilde zeggen over alles wat we mee hadden gemaakt met de grey/black water. Ik was van plan duidelijk te maken dat de manier van hulp niet in orde is en zou compensatie eisen.

Bij de receptie vroeg ik meteen naar de manager en aan hem deed ik gedecideerd mijn verhaal. Tucker stond naast me maar ik voerde zelf het woord.  Wie mij kent weet dat ik vooral het laatste jaar heb leren vechten en dat deed ik ook hier. Met foto’s  en bewijzen konden ze niet anders dan toegeven dat het niet goed was gegaan en kreeg ik uiteindelijk 522 dollar terug. Dat betekent dat alle benzine kosten mooi zijn gedekt. In de auto terug viel er een blok van mijn schouders. Het was me gelukt. Niet alleen de 2854 km alleen rijden, het veilig thuis brengen van onszelf, dat alle voorbereidingen waren uitgekomen en het opkomen voor mijzelf. Het einde van een onvergetelijke reis was aangebroken. 

Samen met Tucker zijn we nog wat gaan drinken ergens (nee dit keer geen Starbucks) en daarna namen we voor het huis van Maggie afscheid van deze geweldige vrouw. We blijven in contact.

Daarna douchen en de rest van de dag gewoon even niets.


Om 5 uur kwam Raymond en die nam Marijke mee om samen met haar en Vincent nog ergens te gaan eten. Ik voelde dat ik even niets wilde, even rust na alles en bleef lekker thuis om op tijd naar bed te gaan. 

De Rocky Mountains

27 juni 

Na een hele koude nacht. (We moeten even wennen aan het temperatuurverschil) stonden  we op. We ontbeten in een stralende zon en om ons geen hopte een eekhoorn lekker rond. We deden rustig aan. 

Omdat er in de middag onweer werd verwacht besloten we een wandeling te maken die aangegeven werd en dicht bij het kampeerterrein lag. Het was een hele mooie wandeling er naar toe. Zo een waar je door een veld met bloemen loopt en met de bergen op de achtergrond je de behoefte voelt te gaan zingen:” The Hills are alive, with the sound if music…..”

De wandeling begon op een pas met een geweldig uitzicht op een hele rij 4000 meter hoge bergen en maakte als een soort panorama een cirkel rond een bergtop en zo zagen we ook het mooie meer wat beneden ligt van waar wij op de kamping staan.

Na alle kliffen en canyons voelt dit zo vertrouwd. En dat terwijl ik ook bergen altijd iets bijzonders vind hebben.

Terug bij de camper even lunchen en toen besloten we naar Breckenridge te gaan. Een klein stadje hier 8 mijl vandaan. Het is een ski-oord. Maar het is ook weer zo Amerikaans. Je kunt het vergelijken met een Zwitsers ski-oord maar dan met huizen zoals in een western. Het was er druk en een parkeerplaats was niet zo makkelijk te vinden. En daarna nog betalen….. Met de creditcard lukte het niet maar er stond ook dat je het via een app kon doen. App downloaden, een account aanmaken, en ja hoor we mochten er 3 uur staan. Winkels kijken, iets kopen, starbucksje nemen. Het was gewoon leuk om na al die dagen in de natuur nu ook zo een stadje te bezichtigen.

Terug op de campground wilden we beginnen met koken toen er uit een van de keukenkastjes een muis schoot. Marijke had al een paar dagen een vermoeden omdat ze kleine zwarte korreltje tegen was gekomen en we geen hagelslag hebben.

Wie weet vanaf welk moment hij al mee aan het rijden is. Gelukkig kan hij niet bij het eten.

We aten een zelfbedachte rijstschotel en de rest van de avond was lekker rustig met een boek. Daarna goed aangekleed naar bed.

 

28 juli

Het was weer een frisse nacht. Maar we waren beter voorbereid. We hebben namelijk geen slaapzakken maar fleecedekens die je wel als slaapzakken kunt dichtritsen. Dat was ook meer dan genoeg, en soms nog zelfs te, in het hete Arizona en Utah. Nu is het iets te dun. Maar goed maakt niet uit, het zijn maar drie nachten.

Een heerlijk ontbijt in de buitenlucht met uitzicht op de bergen en alles rustig aan. We hadden ons voorgenomen om vandaag lekker niets te doen. Veel andere campeerders vertrokken en tot dat de volgende zouden komen zaten we lekker rustig. We zitten trouwens heel rustig want we hebben echt een hoekje voor ons zelf.

Ieder deed waar zij zelf zin in had. Lekker mijn haar gewassen in de buitenlucht, hout sprokkelen voor de BBQ en mooie stenen zoeken die hier overvloedig liggen. Na al het gereis is dit ook echt een cadeautje om even niets te hoeven.

We begonnen met de BBQ aan te steken en het lukte zowaar. Daarna lekker hamburgers, paprika en courgette erop gegrild. Het smaakte prima. Het vuur brandde nog lang. Het was lekker om er bij te zitten.

Marijke raakte verzeild in een geanimeerde conversatie met de buren en ik schreef het verhaal van vandaag. We hebben weer een goede dag gehad.

 


 

Op weg naar de Rocky Mountains

Vannacht was ik om kwart voor 5 op. Het was nog donker en helder. Ook Marijke werd wakker en we zijn naar buiten gegaan on de Melkweg te bewonderen. Het was een magic moment. Een uurtje later stonden we op. We pakten onze spullen, ontbeten, zagen de zon opkomen, leegden het afvalwater van de camper en vulden de watertank. Daarna reden we naar de echte Goblin Valley site. Doordat het gisteren zo warm was hadden we besloten er niet naar toe te gaan en nu was het vroeg en we dachten dat we zo mooi alleen er waren, lekker rustig. Maar nee….. Onze Chinese buren liepen er al rond. In gebaren lieten ze weten dat ze de zon hadden op zien komen. 

De rotsformaties lijken inderdaad echt op allemaal kabouters met van die puntmutsen op. Je kunt er tussen door lopen.

Na foto’s te hebben gemaakt waren we klaar om de lange tocht van vandaag te beginnen. 512 km naar de campground in de Rocky Mountains.

De weg was leeg, desolaat de eerste 30 mijl naar de interstate 70 maar zo vroeg op de morgen zo mooi. Het was ook een mooi vaarwel van alle canyons en kliffen. Na twee en een half uur waren we weer bij Grand Junction. De cirkel was rond. We tankten, deden de laatste boodschappen bij Walmart en dronken een frappucino bij Starbucks. (Al 5 dagen hadden we er geen gedronken!)

Daarna een tweede gedeelte. In de komende bergen was het duidelijk slecht weer. Na weer een kleine twee uur te hebben gereden besloten we bij Glenwood Springs even te eten. We vonden een parkeerplaats bij een highschool en toen gingen de sluizen van de hemel open. Wat een regen! Echt voor een half uur was er een enorme hoosbui. Ik was zo blij dat ik even niet aan het rijden was.  

Daarna de laatste twee uur voor we aan het eind van de middag Lowry Campground opreden waar we een geweldige plaats hebben. Met uitzicht op de hoogste toppen van de Rocky Mountains van meer dan 4000 meter. Wij zelf zitten op 2850 meter. Ook al behoorlijk hoog.


Na ons geïnstalleerd te hebben aten we, maakten we nog een avond wandeling en gingen we vroeg slapen. Drie nachten staan we hier. Een prachtige afsluiting.