Vanuit Reykjavik ben ik een rondje Reykjanes gaan doen. Reykjanes is het schiereiland waar Reykjavik op ligt en daar kun je zeker twee dagen op rond fietsen. Reyk betekent trouwens "rook" en vik betekent "baai". In deze omgeving zijn veel plaatsen waar er stoom uit de aarde komt en waar er solfatorvelden zijn. De naam Reykjavik betekent dus "rookbaai". Zo zag het eruit toen de Vikingen hier meer dan 1100 jaar geleden aankwamen.

Ik ben eerst naar Krysúvik geweest een gebied waar heel veel solvatorvelden zijn. Dit zijn plaatsten waar het heel erg naar zwavel stinkt en stoom uit de grond komt. Er zijn dan ook vaak modderpotjes waar het modder staat te borrelen, zo heet is het.

In Reykjavik was het slecht weer maar naar mate ik verder kwam werd het weer steeds beter. Na Krysúvik nam ik de weg verder naar Grindavik. Ik kwam wat fietsers tegen die net waren aangekomen en deze weg namen op weg naar "hun" ronde van IJsland. Het viel me op hoe wegen steeds beter aan het worden zijn. Waar 2 jaar geleden nog geen asfalt lag ligt nu een brede weg. Na Grindavik nam ik de weg naar de "Blue Lagoon" Dit is een kuurbad. Het water komt van heel diep uit de grond en is heel heet. Maar het bevat heel veel mineralen en modder die heel goed zijn voor de huid. Ik kwam er dus uit met een "babyhuidje".

Voor wie het trouwens niet geloofd, maar ik ben dus heel bruin. Het buitenleven heeft me een meer dan gezonde kleur gegeven en als ik dan al die berichten leest over de hittegolf in Nederland dan ben ik blij dat ik deze weken hier zit in IJsland en geniet van een 20 graden met zeker genoeg zon.

Zoals afgesproken zou ik na mijn bezoek aan de Vestmannaeyri langs Helene en Halldór zou gaan. Helenewas ik in Selfoss tegengekomen. Dus nadat ik van de boot was gekomen die me weernaar het vaste land had gebracht reed ik de 18 km naar hun huis.

Eyrarabakki is een oud vissersplaatsje dat al in de IJslandse saga voorkomt. Het ligt buiten en er heest een sfeer van rust en eenvoud.

Helene is Franse en Halldór is IJslander. Ik heb ze verleden jaar leren kennen toen ik een weekje in de mei vakantie in IJsland was. Ze hebben twee dochters, Ibera van 4 en Elisabethvan 3. Halldór isbeeldhouwer maar is nu aan een heel groot project bezig. Hij bouwt zijn eigen huis. Het was een fijn weerzien. Ze hadden met het eten op mij gewacht en zo aten we en spraken we, alles in het engels, uitgebreid.

Natuurlijk moest ik daarna het inaanbouw zijnde huis gaan bekijken. Ook al staat er nog maar een raamwerk het was indrukwekkend te zien hoe hij alles zelf van de grond af aan het opbouwen is. Uitgezwaaid door iedereen vertrok ik weer na een paar uur. Het fijn bij hun geweest te zijn. De laatste 20 km naar Selfoss schoten onder mijn wielen weg met een windje in de rug.

Als ik ´s morgens uit mijn tentje kijk is het mist dat de klok slaat. Maar dat weerhoudt me niet op te staan en na een stevig ontbijt ga ik op weg naar Storhofði. Dit is het uiterste puntje van het eiland Heimar en het winderigste weerstation van de wereld. Maar ongeveer 4 dagen in het jaar is het er windstil...... En ja je raad het al..... Ik kom dus op één van die windstille dagen daar. Geen zuchtje wind en dus moet ik de tijd nemen dat de mist optrekt. Ik wandel daar naar de kliffen en bekijk twee uur lang het leven van al die zeevogels. Ook de papagaaiduikers zijn er ontzettend veel. Toch zijn zete ver weg om mooie foto´s te maken zoals in de reisgidsen.

Daarna fiets ik terug naar het dorp en ga nu de andere kant van het eiland op. In 1973 is hier een grote vulkaan uitbarsting geweest en er is een heel stuk bij het eiland gekomen dat er eerst niet was. Een stukje aarde dat jonger is dan dat ik ben. Ik beklim de krater van de vulkaan waar de grond, nu na meer dan dertig jaar nog rookt en warm is van de uitbarsting. Het maakt allemaal een grote indruk op me.

De kilometers vliegen onder mijn banden voorbij en om 2 uur ben ik al in Selfoss. Het idee is om morgen naarÞorlákshöfn te rijden en dan de boot te nemen en naar de Vestmannaeyri te gaan. Een eilanden groep onder IJsland. Maar ik weet dat er die avond nog een boot gaat en het is zo vroeg dat ik besluit de resterende 30 km ook nog te fietsen.

Even buiten Selfoss stopt er plots een auto en springt Helene eruit. Ik heb haar verleden jaar leren kennen toen ik in IJsland was en ze had me herkend op straat. Het wordt een goed weerzien en we spreken af dat ik hun in Eyrarbakki kom bezoeken als ik terug ben van de Vestmannaeyri.

Om 5 uur ben ik Þorlákshöfn en dus ruim op tijd voor de boot. Om half 8 vertrekken we. het wordt een prachtige reis, op een windstille zee met een lage zon lijken de eilanden wel bijna goud gekleurd. En ik?......... Ik ben onderhand rood gekleurd. Verbrand na een overdaad aan zon. Verbrand in IJsland.

Om half 11 komen we aan. het is nog een pittige klim naar de camping maar dan heb je ook wel wat. De camping ligt in een halve krater. Om ons heen alleen maar vogels, duizenden, van alle soorten. Ik stap een andere wereld binnen maar eerst maar eens slapen.

Na Akureyri stond ik voor een dilemma. De 1 ( de hoofdweg van IJsland) is tussen Akureyri en Reykjavik heel erg druk met verkeer. Niet erg prettig te fietsen. Verder zijn er geen noemenswaardige hoogtepunten. Een ander voorstel was de Kjölur-route te nemendoor het binnenland. Maar je, mijn fiets is geen mountainbike en het zou alleen maar keien rijden zijn. Wat te doen. Uiteindelijk heb ik besloten om de Kjölur-route dus maar met de bus te doen.

Het is echt fantastisch geweest. Uren lang in een bus zitten en het enigste was een steen woestijn met op de achtergrond bergen met geweldig grote gletschers. Het lijkt saai maar het heeft iets waar je alleen maar ontzag voor kan hebben.

Halverwege de rit kwamen we in Hveravellir aan. Een gebied met warmwaterbronnen, solvatorvelden. Hier werd even een pauze genomen en zo kon ik een wandelingetje maken. Je hebt het idee dat alles en iedereen hier duizenden kilometers ver zijn.

De tocht ging verder via het Keringfoldgebergte via Hvitarnes naar Gullfoss. Daar gingmijn fietstocht weer verder. Na eerst de waterval te hebben gezien en gefotografeerd ben ik nog 10 km verder gereden naar Geysir. Het bekendste punt van IJsland. Op de camping was ook een zwembad en zo lag ik heerlijk in een hotpotje na weer een overweldigende dag.

Twee hele mooie dagen om in Akureyri te komen. Het weer is goed. Geen felle zon maar wel een lekkere temperatuur om te fietsen. Myvatn liet ik achter in een stralende zon en kon uiteindelijk toch mooie foto´s maken. De weg naar Godafoss was pittig. Maar het goede weer geeft ook veel energie.

Ik verwonder me dat ik weinig vrouwen alleen op de fiets zie, wel stelletjes en mannen alleen. Tot dat ik vandaag een vrouw alleen op de fiets tegen kwam. Ze was de Sprengisandur gaan doen, dwars door het binnen land door een zandwoestijn. Nou dat zou me iets te veel zijn.

Op de helft van de middag was ik al in Godafoss. Een hele mooie watervalwaar ook een camping bij lag. Daar heb een grote was gedaan ( nietin de waterval natuurlijk) en uitgebreid gegeten.het was goed alles weer een beurt te geven. Er kwamen meer fietsersen zo werden er wat ervaringen en routes uitgewisseld.De contacten blijven leuk.

Vandaag naar Akureyri. Er stond wat meer wind en dus waren de 50 km wel wat zwaarder dan de 50 km van gisteren. Maar het is dan goed aan te komen en dit keer wel in een wereldstad. tenminste zo lijkt het na al die kleine gehuchtjes van de laatste twee weken. Ik ben het bijna niet meer gewoon. Vandaag ga ik wat mensen bezoeken die ik hier ken, als het me lukt ze te bereiken. Tot de volgende keer, met mij gaat het nog steeds goed.