Ik ben weer terug in Reykjavik. Gisteren heb ik eerst nog een heerlijke morgen in de zon op de camping gestaan omdat de bus pas om twee uur vertrok. De zon en de rust deden me goed maar dat was ook wel nodig want ik loop iets minder makkelijk op dit moment vanwege een behoorlijke spierpijn. Maar hoe kan het ook anders als je 25 km door de bergen loopt in 1 dag.

De tocht was totaal 54 km maar je gaat daarbij berg op en af dus is de inspanning groter. Maar het is het allemaal meer dan waard geweest. Ik ben echt heel blij de tocht te hebben gelopen.

Nu rust ik twee dagen en kijk wat ik dan kan gaan doen.

Het begon nu naar een afdaling naar een kloof die over een eng bruggetje overgestoken moest worden. Ik heb gelukkig geen hoogtevrees want het wasniet echt heel makkelijk en heel diep. Na een uurtje wilde ik op een prachtig punt gaan eten toen daar ook twee Nederlanders zaten. We hebben zo wat ervaringen uitgewisseld. Zij deden de tocht in tegenovergestelde richting en zeiden mij dat het grotendeels vlak zou zijn.

Ik was daar blij mee want ik begon toch de vermoeiheid te voelen en moest nog
een heel groot stuk.

Maar het uitzicht was schitterend. Ik genoot van elk moment en het weer was stralen. Ik voelde dat de zon me echt begon te verbranden en moest me echt goed bedekken.

Na 5 uur kwam ik bij de laatste rivier die overgestoken moest worden. Ik zag vanaf een afstand dat er al 4 mensen stonden. Toen ze mij in de verte zagen bleven ze me opwachten en vertelden waar ik deze woeste rivier over moest steken. Het water was wild en sterk en het kwam tot boven mijn knieeën. Zijlings lopend, met je gezicht naar de stroom toe, je heupriem van je rugzak los, je bergschoenen bungelend om je neken alle kracht gebruikend om je staande te houden. Maar het lukte. De vier waren twee Belgen en twee Nederlanders en dat het niet allemaal makkelijk gaat was duidelijk want het Nederlandse meisje was met alles kopje onder gegaan en was daarbij haar bergschoenen verloren die ze een paar honderd meter verder gelukkig weer hadden gevonden.

Nu begon het laatste stukje door het echte bos van Þorsmork. Hier staan allemaal berkebomen. Om half 7 kwam ik doodmoe op een schitterende camping aan en in een stralende zon zette ik mijn tentje op om een zacht grasveldje.

IK HEB HET GEHAALD!!!!!!

Om kwart voor 8 liep ik weer en moest nu een hoogvlakte oversteken die over sneeuwvelden liep. Dat was soms zwaar omdat het niet overal even makkelijk te gaan was. Na 2 en een half uur kwam er een steile afadaling maar voor me lag een geweldig uitzicht over vele dalen en daar achter het zicht op de Myrdalsjokull een grote berg met vele gletshers er aanvast. Het was echt adembenemend.

Bij het dalen kwam ik veel tegenliggers tegen en allen zeiden dat het niet meer zo zwaar zou zijn de komende uren. Onderaan de berg moest er een klein riviertje worden doorgewaad en dus gingen de bergschoenen uit, sandalen aan en dwars door het ijskoude water met alles op mijn rug. Het valt met trouwens toch mee de 14 kg die ik op mijn rug draag. Echt heel zwaar vind ik het niet meer. Om 1 uur was ik bij de Alfavatn hut en omdat de Hvanngil hut maar een uurtje verder was besloot ik dat stuk voor vandaag er nog maar bij te doen. Om half drie kwam ik daar aan. Ik had daar nog wel twee rivieren voor moeten doorwaden, en elke keer dus mijn schoenen uit en sandalen aan.

Er was nog 1 plaats in de hut want er zou een grote groep van 20 paardrijders komen die een grote groep van meer dan 100 paarden met zich mee voerden. Het was een prachtig gezicht toen die met die stroom dieren aankwamen.

´s Avonds was er een man die de hele avond accordeon speelde en zo werd het een avond vol met IJslandse volkliedjes. Een hele leuke ervaring.

Het weer was goed. Vandaag zou het vooral een klim dag worden. Het eerste stuk gaat door vele roiliet bergen. Dit zijn bergen met alle mogelijke kleuren. Daartussen waren vele solvataren en geisers. Het was echt prachtig. Na ongeveer 2 en een half uur kwamen de sneeuwvelden in zicht en liep ik daarna te ploeteren door de sneeuw toen het weer heel snel veranderde en het ook werkelijk begon te sneeuwen. Toch was het niet echt koud. Maar ik begon toch wel uit te zien naar de hut. Die kwam ineens na een laatste heuvel te hebben beklommen.

Ik was moe en besloot deze keer niet te kamperen maar in de hut zelf te overnachten. Ik moet zeggen dat me dat heel goed deed. In de keuken stond iedereen zijn eigen potje te koken en je hebt zo heel veel contact. Er zijn er die de route in andere richting lopen en zo kreeg ik al wat meer informatie over de komende dagen. Ik begreep dat de zwaarste dag er op zat en ging lekken vroeg slapen.

Vandaag ben ik vertrokken naar Landmannalaugur vanwaar de Hikingtrail vertrekt. Met een bus vanuit Skaftafell reden we richting Kirkjubærklauster. Daar kwamen de laatste mensen in de bus voor we verder reden. Maar de bus bleek niet meer te starten. Na een aantal keren door een andere bus aangetrokken te zijn vertrok hij toch maar eigenlijk vertrouwden ik het niet.
We moesten tenslotte het binnenland met moeilijk te begaanbare paden. In de bus zaten meer mensen die dat dachten. En ja hoor, buiten het bereik van het GSMnetwerk, ver van de bewoonde wereld stopte een drie kwartier later de bus en gaf geen kik meer.

De IJslandse chauffeur die nauwelijks Engels bleek te spreken, schopte drie keer tegen de bus en vertrok op weg naar het dichtsbij zijnde huis. Het eerst komende uur zagen we hem niet meer terug. Toch bleef iedereen rustig en werden we allen kameraden in de strijd. Daar zaten we 25 mensen uit Italie, Duistland, Engeland, Canada Spanje, Frankrijk. Eigenlijk werd er ontzettend veel gelachen.

Na een uur was de chauffeur terug en wat we uit zijn Engels begrepen waren er hulptroepen onderweg. Dat heeft uiteindelijk 4 uur geduurd toen er eindelijk 2 kleine busje met aanhanger aankwamen waar we in gepropt werden en zo verder konden reizen.

5 uur later dan gepland kwam ik in Landmannalaugur aan, maar wel met een heleboel fijne momenten met mensen rijker.

Ik zette mijn tentje op, at een warme hap en liep nog een uurtje een mooie route. Nauwelijks terug in de tent barstte de hemel open en was er een stortbui. Morgen zou ik vertrekken. Ik hoopte dat het dan toch beter weer zou zijn.

Ik ben op mijn tussenstop in Kopenhagen. Na een hele lange reis. Lang omdat ik 8 uur op Schiphol heb moeten wachten op het vliegtuig. Dat had problemen en vertrok dus niet uit Kopenhagen. We kregen eerst een lunch aangeboden en na 5 uur een papier over hoe je het geld van de vlucht terug krijgt. Mooi meegenomen dus. Om half 4 vannacht kwam ikaan. Ella kwam me halen en zo lag ik tegen 4 uur in mijn bed.

Vandaag mooi weer dus ga ik lekker genieten van een eerste vakantie dag, om morgen de reis naar IJsland te vervolgen.

Ja ik heb vakantie, zowel van de studie als van mijn werk. En nu gaan de voorbereidingen beginnen voor de tocht door het binnenland van IJsland. Hieronder de tocht zoals ik hem zal lopen. 4 dagen door een gebied waar geen auto kan komen. Alles op mijn rug. Ik heb er weer echt zin in. Zal het me lukken?