Goulburn of coldburn!!!????!!!!

Goulburn, dit is de eerste binnenlandse stad van Australie en bekend om de koude winters en zeer warme droge zomers. Of zoals een Australische vrouw ons in Frankfurt al liet weten nadat we haar hadden gezegd eerst naar Goulburn te gaan: “ O, Good heavens, we call that the Siberia of Australia.” Een beter voorbereiding kon dat niet zijn want inderdaad de eerste dagen waren een constante zoektocht naar warmte. De kledingwinkels van het stadje deden goede zaken en en de gasverwarmers werden in de grote, met tochtgaten, schaapshal goed bezocht. Vijf tot zes lage kleding over elkaar was eerder regel dan uitzondering en de warme thee had gretige aftrek.Iemand zij later: “Ach, het was zoals de kerststal in Bethlehem, er sloten nog vensters nog deuren. Dus zaten we op de goede plaats.

Op vrijdag werd er via de verschillen groepen en bisdommen een aantal excursies georganiseerd. Het werd tijd om even iets anders te kunnen doen.Zo werden er verschillende farms bezocht en een stukje Australische cultuur opgesnoven. Schapen scheren, wandelen door de bush, kangoeroes spotten, brood op een houtvuur bakken, het gaf alles een idee van hoe het leven er aan toe gaat op de grote Australische boerderijen.

De gastgezinnen lieten zich onderhand van hun beste kant zien. Zorg voor een warme plek, een goed bed en menig maakte kennis met de Australische barbecue. En leerde de “way of life” kennen van de Australiërs: alles met een rust en vooral ook met humor.Er vloeide menige traan bij het afscheid. Ook al was het kort geweest, het was intens en welgemeend.

Vliegen met de Arabieren

Daar zat ik in de trein. Op weg naar het toegewezen vliegveld. En tegelijkertijd over heel de wereld zijn duizenden andere jongeren ook op weg gegaan. Het is een beeld wat meteen iets gemeenschappelijks verbeeld. En langzaam bewoog die massa zich naar het middelpunt van de weken die kwamen: Sydney. Daar ging het allemaal gebeuren. Daar zouden meer dan 3000 media aanwezig zijn om het hele “event” te verslaan en het weer terug zenden naar de rest van de wereld.We gingen Down Under om de rest van de wereld te laten zien dat we met ons leven hoog mikken.

Een tussenstop in Abu Dhabi waar de je midden in de woestijn, bij een temperatuur van 35 graden om half 8 ´s ochtends een wereld van gesluierde vrouwen, militairen en in het wit geklede mannen instapte. De vele uren in het vliegtuig lieten je eveneens begrijpen dat Australië niet even om de hoek ligt. Maar het gaf niets.

We vlogen met de Arabieren, stewardessen met iets dat op een sluier leek. Grappig. Goed de pelgrimstocht was dus echt begonnen.

Op weg naar de andere kant van de wereld

Bijna is het zover. Op weg naar Australië. Het zal een hele reis worden maar ik heb er echt zin in. Eerst naar Goulburn, dan naar Sydney en als laatst naar Ballarat. En overal zal er zeker heel veel gebeuren,

Hi Matt, here I come

Tampere

Het is jammer dat ik uiteindelijk maar twee dagen in Tampere ben gebleven. Ik denk dat het een fantastisch land moet zijn in de zomer.
De twee dagen heb ik gebruikt om de stad wat te bezoeken. Er was wat sneeuw gevallen en zo had ik uiteindelijk toch echt wel het idee dat ik ergens in het noorden van Europa was.
Vandaag de terug tocht aanvaard. Na 20 minuten van Tampere naar Helsinki vliegen en 2 en een half uur van Helsinki naar Amsterdam stond ik weer heel snel op Hollandse bodem en leek de 1600 km die ik met de auto had gereden eigenlijk niets.
Wat is dan alles betrekkelijk.

Boottocht over de Oostzee

Heel vroeg in de ochtend moest ik met de auto al bij de boot zijn in het centrum van Stockholm. Voor me lag de Oostzee en tien uur varen met de boot.
De eerste drie uur was het laveren tussen duizenden eilandjes door. Het was soms fascinerend hoe vlak we langs die eilandjes voeren. halverwege was er een stop op het eiland Marienham. Dit is al Finland. Daarna weer duizenden eilanden. De zee was als een spiegel maar het was wel bewolkt. Er was niet veel te zien.
Ik sliep heerlijk op het bovenste dek waas het rustig was. Met de Tomtom die ik bij me had kon ik bijhouden hoe lang het nog varen was.
In het donker kwamen we in Turku aan. Na een uur reed ik van de boot af met nu nog 2 en een half uur voor de boeg om in Tampere aan te komen.
Maar niet eerst nadat ik (nou eigenlijk de auto) grondig was besnuffeld door een hond op drugs.
Maar ja wat wil je.... Een Nederlandse auto met 1 persoon van boven tot onder volgestouwd met van alles. Ik moest er wel om lachen.
Op weg naar Tampere begon het te sneeuwen. Mijn Tomtom bracht me direct naar Sibiel, Elina en Satu. Het was echt thuiskomen.

Via Kopenhagen naar Stockholm

Het zijn twee lange vermoeiende dagen geweest naar Stockholm.
De Duitse autobaan en het lange stuk in Zweden. Maar het is goed weer. Eigenlijk zitten ze hier met smart op sneeuw te wachten omdat het zo ontzettend donker zonder sneeuw is. En wat gebeurde er toen ik nog maar net in Stockholm aangekomen was? Het begon te sneeuwen.
Verder had ik van Piet een Tomtom kunnen lenen en dat is toch wel heel makkelijk als je in een onbekende stad terecht komt. Tot vlak voor de deur kwam ik uit.

Gisteren ben ik met Annet de oude stad wezen bezoeken. Ze kan heel veel vertellen en dat was echt heel interessant. Toen we bij het koninklijk paleis aankwamen was daar net de wisseling van de wacht. Iets wat wij hier in Nederland niet kennen. Met veel ceremonieel en vertoon. het begon weer te sneeuwen en dat gaf een aardig plaatje.
Nadat we wat gebouwen en kerken binnen waren geweest kwamen we voor de katholieke kerk een aantal dove mensen tegen. Ze stonden druk te gebaren. met mijn stoute schoenen aan stapte ik op ze af en zowaar we begrepen elkaar.
Het was echt een openbaring hoe goed ik met ze in gebarentaal kon communiceren terwijl ik het Zweeds niet machtig ben.
Ze nodigden ons uit bij hun kerkdienst en zo was ik aanwezig in een kerkdienst die helemaal in gebarentaal werd gedaan. Natuurlijk moesten we daarna nog blijven voor een kopje koffie.
Het was echt een hele bijzondere en verrassende ontmoeting.
Morgen vertrek ik met de boot naar Finland. Een reis van tien uur waarna ik dan nog twee uur met de auto naar Tampere moet reiden.

Op weg naar Finland

Vandaag vertrek ik naar Finland met de auto.
Een reis van drie dagen. Het focolare daar heeft hier in Nederland een auto gekocht en ik ga hem brengen. Het zal een lange tocht zijn in mijn eentje maar ik vind het heerlijk er even tussen uit te zijn. Vanavond slaap ik in Kopenhagen, de volgende dag in Stockholm waar ik twee dagen blijf voor ik met de boor vertrek naar Finland.
Daar ben ik dan nog twee dagen en vlieg over een week weer terug naar Nederland.
Alles bij elkaar een behoorlijke reis. Met kans op slecht weer maakt het toch even een klein avontuurtje.

Weer thuis