Sydney als een toerist

Het begint met eerst twee dagen nog in Sydney waar ieder nu zijn eigen plan kan trekken en alles kan gaan bezoeken wat nog op zijn lijstje staat. “Sydney heeft een schitterende verhouding tussen overweldigend groot en hoog en de menselijke maat, met schattige plekjes,” zegt iemand me terwijl we op weg naar het centrum zijn.

De lijst is te groot wat ieder in die dagen is gaan doen. En een groot gedeelte kiest ook voor de Blue Mountains. Een groot natuurgebied op twee uur treinen van Sydney. Waar de"Tree sisters"mooie plaatjes opleveren.

Het zijn ontspannende dagen met daar tussen een slaapplek op het Olympische sportterrein. Waar we duik nemen in het beroemde zwembad waar Inge en Pieter hun goud veroverden.

Slotviering op Randwick Racecource

Op deze ochtend wordt iedereen langzaam wakker. Ik sta al vroeg in de rij om naar het toilet te gaan en mezelf een kattewasje te geven en mijn tanden te poetsen. Gezellig samen met iemand uit Nieuw Guinea en Samoa. \

Langzaam bereidt het veld zich voor op de slotviering.Op korte afstand van het begin laten de presentatoren weten dat op dit moment de Paus een rondvlucht maakt boven het veld en met zijn allen (lees 450.000) zwaaien we hem even toe.

Nadat hij is geland rijdt hij vervolgens over de renbaan een hele ronde. Hij rijdt daarbij vlak langs onze Hollandse matjes en luchtbedjes. Aan het eind van de viering wordt de volgende WJD afgekondigd, ook al is dat geen verrassing. Al dagen gonst de naam: MADRID. Maar we juichen met zijn allen toch even heel hard. Over 3 jaar zijn we er toch weer bij?

Daarna begint de terugtocht, we gaan weer op weg naar huis. Misschien met nog wat omwegen maar eigenlijk voelt het ook wel dat de terugtocht is begonnen.

De avondwake met de paus

Met een echte pelgrimszegen aan het eind van de eucharistieviering werden we op zaterdagochtend op weg gezonden om de pelgrimstocht door Sydney te gaan maken. De tocht naar Randwick Racecource.De imposante pelgrimstocht over de beroemde Harbourbridge was een belevenis op zich. “Wie zal er ooit nog lopend overheen gaan?”, zei iemand. “Alleen wij hebben dat voorrecht gehad.”Het was een groot feest onderweg. Iedereen met van alles op zijn rug om de nacht goed door te kunnen brengen en daarnaast ook nog allerhande vlaggen, Mariabeelden, muziekinstrumenten en wat al niet meer.Alles werd goed geleid door de vele vrijwilligers die soms uren achtereen alleen maar aangaven waar je moest lopen of hun keel schor schreeuwden waar welke ingang was.En dan was er eindelijk dat grote veld waar iedereen een plaatsje moest zoeken voor de rest van de komende 24 uur.“Toen ik al die mensen zag, kreeg ik het even benauwd, maar uiteindelijk was het alsof ik in een huiskamer verbleef,” merkte iemand op.

Daarna de vele uren van wachten. Langzaam werd het donker, grote lampen gingen aan en het voorprogramma begon met veel muziek en dans waarbij het kruis en de icoon van de Wereld Jongeren Dagen binnen werden gebracht.En toen was hij er ineens, de Paus. Niet met een rondrit maar vanuit een deur onderaan het podium, voorgegaan door een groep jongeren uit verschillende landen.Ook hier weer waren de Aboriginals prominent aanwezig. Aan het begin van de viering stak de paus een kaars aan die een Aboriginalmeisje vasthield. Daarna bracht zij het vuur over naar de jongeren op het veld. In de klederdracht van hun eigen land kwamen vervolgens een Pools meisje, een Thaise jongen, een Russische jongen, een Chileense jongen en een Duits meisje in hun eigen taal aan het woord. Ook legde een doof meisje een getuigenis af in gebarentaal, dat in het Engels werd vertaald.

Na de viering nog een concert en daarna zocht ieder zijn slaapzak en zilverfolie op om de nacht door te brengen. De één zal goed hebben geslapen, de ander alleen een oogje dicht gedaan, maar in de grootste slaapzaal van de wereld werd het uiteindelijk toch ook rustig.

Dag 3: Het Geloof

Het was al weer de laatste van de drie catechese ochtenden. Na een meditatief moment waar ik het themalied vertolkte in visuele muziek was het de beurt aan John Nevin voor de lofprijzing. Deze werd met enorm enthousiasme meegedaan. Daarna een catechese door Monseigneur de Jong. Het onderwerp het geloof kwam bij de kern waarom we naar Sydney waren gekomen. De gesprekken in de catechesegroepen daarna waren intensief en betrokken. Als laatste van de ochtend er weer de eucharistieviering waar monseigneur de Jong in voorging.

Na de lunch ging iedereen weer op weg naar de binnenstad van Sydney. Vandaag was het de dag van de kruisweg. Het lijden en sterven van Jezus zou verbeeld worden. En dit zou op alle speciale plaatsen gebeuren. Zo Had Jezus bij de kathedraal het laatste avondmaal met zijn vrienden. Werd hij bij de kunstgalerie van NSW voor het Sanhedrin gebracht. Bij Het Operahouse kwam hij voor Pilatus, werd hij gegeseld en kreeg hij zijn kruis. Waarnaar hij via Forecourt, Haven naar Darlingharbor ging waar Simon van Cyrene (in de persoon van een Aboriginal) zijn kruis overnam. Dan langs de vrouwen naar de stage op Barangaroo waar tenslotte werd gekruisigd. Het was een indrukwekkende bijeenkomst.

Dag 2: De Hoop

“We moeten vandaag iets oranje aan.” Het was een veel gezegd zinnetje vanochtend. Vandaag zou de Paus aankomen en dan moeten we ons toch als Nederlanders laten zien, niet waar.

Maar eerst was er de tweede catechesedag. Na weer een lofprijzing met een band was er het woord aan monseigneur van de Hende. Hij sprak over de hoop. Van zijn mooie toespraak is het beeld van de drie kerkramen de meeste jongeren het best bijgebleven. Van uit de kerk is het eerste raam het geloof, het tweede de hoop en de derde de liefde. Eerst heb je het geloof, daar put je hoop uit en uiteindelijk kun je liefhebben. Van buiten de kerk zie je in het eerste raam de liefde die aanwezig is bij Christenen, dat geeft je hoop en zo kom je tot geloof.

Na de mis een lunch en toen op naar Barangaroo, voor de aankomst van de paus. Via speciale routes werden we geleid naar onze plaats. Het was een bonte stoet van gekleurde vlaggen, mensen en geluiden.

H4 stond er op het toegangsbewijs van de meeste Nederlanders. Het klonk niet erg vooraan maar het bleek een fantastische plek te zijn. Juist de plek waar uiteindelijk de boot met de Paus zou aanleggen. Die kwam, na een rondreis door de haven van Sydney aan met een boot vol jongeren. Het duurde even voor hij de boot kon verlaten en zag toen neer op de plaats waar het bijna alleen maar Oranje was. We hebben hem ook laten weten dat we er waren.

Dag 1: De Liefde

Het is de eerste dag van de drie dagen waarop er in alle talen catechese wordt gegeven. Nederland heeft als thuisbasis de St. Leonards church toegewezen gekregen. Daar zouden alle 700 Nederlandse jongeren samenkomen. Met wat passen en meten en een goede voorbereiding van het logistiek team lukt het om ieder een plaatsje te geven. Het thema is de liefde. Monseigneur van Burgstede gaf er een gedegen catechese over maar niet eerst voor we samen 20 minuten lofprijzing hadden gehad. Het Yes Lord, yes Lord, yes, yes Lord wordt uitbundig meegezongen en zo komt de saamhorigheid er al gauw in.

Daarna de catechese. Liefde; de bijbel zegt ons welke liefde er wordt bedoeld, wat Christelijke liefde is. En ieder krijgt genoeg denkstof mee. Nadat voor het eerst de catechese groepjes zijn gevormd kan er samen over worden nagedacht.

De eucharistieviering daarna begon met een eenvoudige getuigenis van David uit het bisdom Haarlem, over die dagen. Hij liet zien hoe twijfel en onzekerheid kunnen worden opgelost door het met God te delen en op hem te vertrouwen. Een spontaan applaus aan het eind. Daarna een mooie eucharistieviering opgeluisterd door een eigen koor dat al enkele keren voor de reis was samengekomen om te oefenen.

Na de mis een bbq die door de parochianen van St. Leonard werd verzorgd. De middag was daarna vrij om je te storten in het Youth Festival.

Het Youth Festival dat iedere middag en avond door heel Sydney plaats vond, had voor ieder wat wils. De één zocht ontspanning, de ander weer verdieping, een derde wilde gewoon even uit zijn dak gaan bij een concert van één van de tientallen bands die over heel de stad zijn verspreid.

Het begint......

Vandaag was eigenlijk een soort dag waarop ieder even wat neer kon strijken. Een vrije ochtend met daarna de tocht naar de openingsmis op Barangaroo. Een plaats aan de haven van Sydney waar net als bij het Operahouse veel van de grote evenementen gehouden worden. Aangekomen in de stad was het duidelijk dat de jongeren bezit hebben genomen van Sydney. Er hangt een sfeer van familie. Iedereen groet elkaar. Het is een feest alleen al door de stad te lopen.

Na vele omzwervingen, in de hele stad wordt je omgeleid via lange routes, is het dan eindelijk het moment dat de pelgrims voor het eerst in grote getale samen zijn.

In het voorprogramma een terug blik op de vele Jongeren Dagen die al geweest zijn. En diegene die er één van heeft mee gemaakt wordt weer mee terug genomen naar die speciale momenten van toen. Tegelijkertijd, ook al is elke Wereld jongeren dag niet te vergelijken met de voorgaande, komt het gevoel naar boven; ja, dit is het, hier naar hebben we de afgelopen tijd naar toe geleefd.

Eindelijk Sydney

Vandaag vertrokken we dan eindelijk naar Sydney. Maar hoe vervoer je 600 jongeren met alle bagage in één keer? Een logistiek hoogstandje. Dat dit van iedereen vroeg heel veel geduld te hebben en vooral alles te nemen zoals het komt, was duidelijk.

In twee busetappes kwamen we aan in Nuremburn. Een wijk ten noorden van de Harbourbridge. Om daar te komen moesten we diezelfde beroemde brug over met zo ook een eerste blik op het Operahouse te kunnen werpen. De aaaah en ooooh waren niet van de lucht. Want iedereen had de plaatjes wel eens gezien, had al eens gedroomd op de trappen ervan te staan. En nu….. reden we er gewoon even langs.

Na verder een lange dag wachten konden we ’s avonds na een barbecue naar onze verschillende slaapplaatsen. Zalen met soms meer dan 70 mede-slapies, met misschien maar twee of drie douches. Maar ook dat is WJD.