Bethlehem

Vandaag hebben we eerst rustig aangedaan omdat Bethlehem maar 10 km van Jeruzalem ligt. De rit ernaar toe was kort maar toch speciaal. Bethlehem ligt omgeven door een hoge muur en we moesten door een checkpoints waar we werden gecontroleerd.

Bethlehem is Palestijns gebied en is zeker anders dan Jeruzalem, zeer Arabisch. We vonden gauw een plaats voor de auto dichtbij de Geboortekerk en liepen hier rustig naar toe. Ook hier weer vele toeristen en pelgrims. De kerk is een Grieks orthodoxe kerk maar wat mij is opgevallen in dit land dat je niet zozeer een katholiek, protestant of Orthodox ben maar hier voel je je Christen. De hele wereld ontmoet je hier. Ieder maakt de pelgrimage op zijn manier. Maar het is mooi dat we zo’n universele kerk mogen zijn. Er was een lange rij om bij de geboorteplek te komen en we besloten eerst andere plaatsen te bezoeken. Ieder met zijn eigenheid volgens het evangelie of de overlevering. Ook hier weer vele manieren en gewoonten.

Eindelijk besloten we in de rij te gaan staan waar Jezus is geboren. Het was een lange wachttijd en er waren vele pelgrims. De plek zelf was klein en er werd behoorlijk gedrongen. Dat dit even afdeed aan het feit van de gebeurtenis die daar had plaats gevonden.

We gingen daarna Bethlehem nog in om even nog wat boodschappen te doen. We kwamen op een hele Arabische markt waar echt niemand ons kon helpen omdat ze gewoon geen Engels konden. Dan wordt zelfs vragen waar je brood kan kopen moeilijk. Maar ook dat was weer zo’n aspect dat we zeker niet hadden willen missen.

Daarna namen we de auto naar het “herdertjesveld”. Of te wel de plaats waar de engelen de herders vertelde dat Jezus was geboren. Eerst hebben we geluncht en toen zijn we echt het veld ingegaan waar de herders in grotten verbleven. Je kon het je echt voorstellen hoe dat moet zijn geweest.

Daarna zijn we op bezoek geweest bij een Palestijns gezin; Randi en Nasri en hun drie dochters Da-neen, Daniëlle en Nicole. In het huis wat Nasri zelf heeft gebouwd wonen ze aan het eind van het dorp. Het was bijzonder van zo dichtbij hun leven te mogen leren kennen. We werden overspoeld met gastvrijheid en we verlieten ze met het gevoel nieuwe vrienden te hebben ontmoet.

Toen terug door de checkpoint naar Jeruzalem waar we gewoon begonnen met ons voor te bereiden op de terug weg die nu echt voor de deur stond.

Later op de avond kwamen Margarida, Annie, Lina en Sonia nog afscheid nemen. We verlaten Israël met heel veel nieuwe mooie contacten.

We vangen de terugreis aan.

Rond het meer van Galilea

12 mei

Vandaag zijn we vertrokken naar Galilea. Met de auto vertrokken we om tien uur eerst richting de Jordaan op de Westelijke Jordaan oever en dan richting het noorden. Graag hadden we de plaats waar Johannes doopte bezocht maar de was afgesloten door een militair hek.

Onderweg passeerden we Palestijnse dorpen en Israëlisch nederzettingen. Langzaam veranderde het woestijnlandschap en werd alles steeds groener. Het was een lust voor het oog na nu meer dan een week in en woestijn landschap te hebben vertoefd. Eerst gingen we naar de Mount Tabor waar Jezus van gedaante veranderen. Naast een prachtige plaats ook een indrukwekkend uitzicht over Galilea. Alles wordt zo reëel en voor te stellen hoe het hier twee duizend jaar moet zijn gebeurd.

Na de Mount Tabor reden we richting Nazareth waar Maria de aankondiging kreeg een zoon van God te krijgen en waar Jezus de eerste 30 jaar van zijn leven heeft geleefd.

Twee indrukwekkende kerken, waarvan èèn met vele verschillende Maria`s zoals ze in de hele wereld wordt gezien. Daar is boven het huisje waar Jozef en Maria hebben geleefd een kerk gebouwd. En men heeft kunnen aantonen dat ze ook daar echt hebben geleefd.

Richting de auto kochten we zatter, een Arabisch brood met tijm en sesam er op….heeeeerlijk. Richting Tabgha, ons slaapadres hebben we dat heerlijk opgegeten.

En toen…… kwamen we echt op een hele mooie plaats aan het meer van Galilea waar we de nacht zouden doorbrengen. Een tuin met prachtige bloemen en een lieve zuster die ons een hele mooie kamer met uitzicht op het meer gaf. Jammer voor èèn nacht want wat is het een mooie plaats.

Daarna zijn we met zijn vieren in een restaurant Petrus vis gaan eten. Deze vis leeft alleen in dit meer en nergens anders in de wereld. Een zachte vis die echt heel smakelijk was. We kregen er nog een heleboel andere lekkere Arabische hapjes bij en Arabische koffie na.

En toen voor we gingen slapen hebben we in het donker nog een tijdje aan het meer staan luisteren naar het kabbelen van het water, de krekels en waren we weer vol van heel veel indrukken van èèn dag.

13 mei

Vandaag zijn we vroeg op om een mis bij te wonen bij de Franciscanen. Het is een prachtige dag en alleen op het strand, waar Jezus heeft gezeten met zijn leerlingen, sta ik te genieten van het uitzicht. In de kapel moeten we even wachten voor dat de viering begon. De pater moet eerst nog gewekt worden.

Na een rijk ontbijt en rustig aan gedaan te hebben lopen we langs verschillende punten die op het terrein te zien zijn, de kerk waar Jezus tegen Peter zei dat hij de steenrots was waarop hij zijn kerk wilde bouwen, het strand waar Jezus met zijn leerlingen vis at, de kerk waar de wonderbaarlijke brood vermenigvuldiging heeft plaats gevonden. Natuurlijk begrijpt iedereen dat die kerken later zijn gebouwd…..;-)) De goede uitleg van Frans en Ineke maken het allemaal heel duidelijk.

Daarna vertrekken we naar Capernaum. De plaats waar Petrus vandaan kwam en waar Jezus veel is geweest. Franciscanen hebben hier van de hele stad de fundamenten gevonden en een van de synagoge van die tijd. De synagoge is deels weer opgebouwd en daarom is het ook een belangrijk plaats voor de joden.

Om even voor twaalf kwamen we op de berg van de Zaligsprekingen aan. Ze wilde net het heiligdom sluiten tot twee uur. (hier gaat alles dicht tussen 12 en 2) Maar door het aandringen van Frans en Ineke liet hij ons toe en zo konden we onze lunch nuttigen op een geweldige plaats met een fantastisch uitzicht op het meer van Galilea. Hier heeft Jezus de zaligsprekingen uitgesproken. Het was ondertussen gaan……. regenen. En zo werden voor het eerst deze vakantie de jassen tevoorschijn gehaald.

Om twee uur rijden we weer weg om de terugtocht aan te vangen naar Jeruzalem. Steeds komen we steden tegen met bekende namen; Tiberias, Yericho. De laatste is de eerste en dus oudste stad van de wereld. We proberen de stad te bereiken maar het lukt ons niet. De weg is opgebroken.

We zijn op tijd weer thuis. Twee volle dagen met heel veel nieuwe indrukken. Soms zeggen we tegen elkaar dat het lijkt of we al een maand op weg zijn. Elke dag is zo vol indrukken en gebeurtenissen. Toch beginnen zich de eerste tekenen van het naderend einde van deze reis af te tekenen. De koffer wordt weer een beetje ingepakt, boodschappen gedaan en het busje wat ons naar de vliegveld zal brengen is besteld.

Maar eerst wacht ons morgen nog Bethlehem.

Beautyfarm "The Deadsea"

Vandaag zijn we eerst naar Qumran geweest. Hier hebben in de tijd van Jezus een groep mannen geleefd die alle oude geschriften van het oude Testament op hadden getekend en in aarde potten hadden verstopt en in 1947 zijn die door herders gevonden. Ze staan bekend als de “Dode Zee rollen”. Ze leefden hier in een gemeenschap en de fundamenten van die gemeenschap zijn nog goed te zien. Ook zijn heel duidelijk in de bergen de grotten te zien waar deze geschriften zijn gevonden. Het vertelt ook hoe deze mannen leefden en wat ze allemaal deden. Een ander stukje archeologische geschiedenis. Heel interessant.

Daarna zijn we naar Kalia gegaan. Dit is een plaats aan de Dode Zee (415 m onder het zeeniveau van de Middellandse zee en het laagste punt op aarde) waar we het welbekende bad zouden nemen. Het was heet maar er stond een heerlijk windje. Aangekomen vonden we een heel mooi plekje met schaduw en na omgekleed te zijn gingen we onze eerste ervaring van zwemmen in de Dode Zee tegemoet. Nou ja zwemmen, je drijft en het is bijna onmogelijk om je in het water om te draaien of rechtstandig te staan. het was een hele speciale ervaring en werkte aardig op de lachspieren.

Het water is zo zout dat er geen leven in mogelijk is en het is ook echt alleen maar drijven want een spetter water in je ogen doet heel pijn.

Daarnaast is er vettige modder op de bodem die heel heilzaam is voor de huid en daarmee smeert iedereen zich in. Met als gevolg dat er heel veel mensen in “zwarte pakken” rond lopen. Je huid wordt er heerlijk zacht van. De middag vloog om en het was een hele goede afwisseling na twee dagen toch heel veel te hebben rondgesjouwd in Jeruzalem. “Zwemmen” afgewisseld met een middagdutje en een heerlijke temperatuur in de schaduw. Een beautyfarm had het niet beter gekund. We gingen helemaal herboren weer richting Jeruzalem

Om 7 uur ’s avonds werden we verwacht op het Focolare waar we een heerlijk avondeten kregen. Margarida, Annie, Sonia e Lina hebben een appartement met een geweldig dakterras dat een uitzicht heeft op de Jeruzalem en heel direct op de Gouden koepel. Er was een heerlijke temperatuur om ook buiten te eten. Arabische hapjes, Frans-Poolse salade en een Italiaanse pizza. Aan het eind heerlijk samen met de gitaar gezongen en veel, vooral veel gelachen. Het was echt thuis zijn.

Een echt heerlijke dag, in alle opzichten ontspannen.

De komende twee dagen zijn we in galilea en zullen we dus vrijdag weer kunnen schrijven.

Jeruzalem

9 mei

Vandaag zijn we begonnen aan een tweedaags bezoek aan Jeruzalem. Na het ontbijt zijn we met de auto naar het terrein gegaan dat naast de “Scaletta” ligt. De “Scaletta” is een trap waarvan men zeker weet dat Jezus daar heeft gelopen op de avond van zijn gevangenneming en daar het gebed voor de eenheid heeft gebeden. Het terrein ligt prachtig tegen een heuvel.

De kerk die er naast ligt is de kerk van de kraaiende haan. Hier is jezus verraden door Petrus en heeft gevangen gezeten. Helemaal onder de kerk is de cel waar Jezus heeft gezeten. Eigenlijk een put waar de ergste misdadigers werden neergelaten. Hier wordt in vele talen psalm 88 gelezen en wat passen die woorden daar op die plaats. Daarna hebben we geluncht en zijn toen naar de kerk van het cenakel gegaan. Hier is ook volgens de Joodse traditie het lichaam van David begraven en zo komen twee wereld godsdiensten samen op èèn punt. In de zaal van het laatste avondmaal waren veel toeristen maar even later waren we bijna alleen. Hier is de kerk begonnen.

Via de Sionspoort zijn we daarna de oude stad ingegaan. Jeruzalem is opgedeeld in vier wijken. De christelijke wijk, de Joodse, de Armeense en de Arabische wijk. Ieder met zijn eigenheid. Vele culturen en religies leven hier samen op een aantal vierkante kilometers. En alles heeft zijn eigen charme. Daarna op weg naar de Heilige graf kerk. Een kerk die door verschillende christelijke kerken wordt beheerd en waar het kruis van Jezus heeft gestaan en Jezus is begraven. De vele tradities die daar samen komen maken het tot een unieke plaats. Met vele in de rij om een moment te staan waar ooit het kruis van Jezus heeft gestaan. Ik moet zeggen dat het een overweldigend moment was waar ik helemaal niet op gerekend had. Maar het maakte het tot een echte ontmoeting.

Daarna een stuk terug richting de auto, waarna we ineens dicht bij de Klaagmuur waren. Na een controle van tas en dingen stonden we ineens voor die speciale plek voor Joden. Na even rond gekeken te hebben gingen we naar het gedeelte waar de vrouwen mochten komen. Het was een speciaal moment om ieder daar te zien en zeker niet alleen Joodse vrouwen. Al deze vrouwen, ieder met zijn eigen wereld maar nu alleen hier waar ze voor staan. Ik voelde me ineens zo verbonden met ieder van hun.

Vandaag is het ook Yom HaZikaron de dag van de gevallen soldaat en op het plein stond een vlam bewaakt door twee militairen. Het is een belangrijk feest voor Israël.

‘s Avonds ben ik nog samen met Ineke enkele vrienden op wezen zoeken i.v.m. een tiener reis naar Israël. Het was een vruchtbare en werkbare avond.

Wat een indrukken vandaag. Wat ene emoties. Het duizelt me echt als ik eindelijk in mijn bed ligt. Alles is intens geweest en ik heb het idee dat ik al een week dingen heb beleeft hier in Jeruzalem en toch alleen maar een dag en morgen gaan we nog verder.

10 mei

Yom HaAtsmaoet, vandaag is het Onafhankelijkheidsdag van de staat Israël. 63 jaar geleden werd de staat Israël uitgeroepen. Overal wordt er gevlagd. Met de Arabische buslijn rijden we naar de Jaffapoort. Daar nemen we een ticket en beginnen aan de tocht over de muur van de oude stad. Het was heel mooi weer en zo kijken we constant uit over andere perspectieven van de stad. Het is echt de moeite waard en Frans verteld vele wetenswaardigheden waardoor alles nog duidelijker wordt. Vele mooie foto’s kan ik maken en daardoor worden herinneringen nog beter zullen worden bewaard.

We lopen uiteindelijk naar de Sint Annakerk. De kerk staat bekend om zijn fantastische akoestiek. Vele groepen zingen hier en het is waar dat liederen echt geweldig klinken. We zingen samen met een Friese groep een lied in het Nederlands. Daarna gaan we naar de baden er naast waar Jezus de melaatse geneest. Daarna eten we samen op de binnenplaats van het Sint Anna ons lunchpakketje op. Het is heerlijk onder de bomen en we komen heel erg bij.

Daarna vertrekken we naar de Olijfberg waar Jezus gevangen is genomen. Ook hier weer vele verschillende volkeren die ieder op hun eigen manier alles beleeft. Het is fascinerend om dan ook de Islamitische oproep tot gebed te horen.

Daarna lopen we het stuk dat Jezus met het kuis heeft gelopen. We werpen een blik op het Tempelplein en uiteindelijk eindigen we op de Arabische soek.

Met de Arabische buslijn gaan we terug naar huis. Het is weer een zeer indrukwekkende dag geweest. Als ik nu terug denk ben ik nog maar 6 dagen hier maar ik heb bij elkaar al een maand hier ben. Ik ga gauw proberen wat foto’s op de website te zetten.

Petra - Jordanië

Om kwart over 6 schrokken we wakker. Verslapen…… Met wat kunst en vliegwerk zaten we om 7 uur aan het Jordaanse ontbijt, heerlijk fris en gezond en om half 8 vertrokken we uit het kamp. Nagezwaaid door Atef en 3 van de jongens die hem helpen. Het was echt een bijzondere ervaring geweest. De gastvrijheid was warm en de ervaring zo in de woestijn te overnachten groots.

De dag was er weer een met die stralende strak blauwe lucht. We waren ons heel erg bewust wat een geluk we hadden. Het was heerlijk fris. Bij Petra konden we niet met creditcard betalen maar gelukkig met de overige dinars en nog wat shekel (Israëlisch munt) lukte het toch genoeg geld te hebben voor de entreekaartjes.

Wat is Petra mooi, eigenlijk niet te beschrijven. De Siq, de twee kilometer lange kloof, had fantastische kleuren, nauwe doorgangen en vele verrassende details en we waren bijna alleen. En na dit natuurwonder stonden we dan zo maar voor de Treasure. Een prachtige tombe voor èèn van de koningen van de Nebatianen. Alles wat hier uit de rotsen is gehakt is gebouwd tussen 700 voor Christus en 300 na Christus en is toen helemaal vergeten tot 1813.

De rode steensoort geeft aparte accenten en alles geeft iets mysterieus en overweldigend gevoel. Natuurlijk werden we weer heel erg aangesproken voor allerhande ritjes op kamelen, paarden, ezels of in karretjes. Maar onze twee benen deden het best en dus sloegen we alles vriendelijk af. We hebben heel veel filmpjes en foto’s gemaakt. Het zal nog moeilijk worden de aller, aller mooiste er uit te halen. Dwalend door de vele tempels, colonnades, tombes en amfitheater waren we 2700 terug in de tijd. De kamelen en andere lastdieren en de mensen van de plaats zelf maakten het plaatje compleet.

Langzamerhand werd het drukker, vele toeristen vanuit heel de wereld. Goed voorbereid waren er weinig op de hoogteverschillen en stenen wegen. We hebben ze met slippers zien lopen, oudere met stokken en vaak bijna niet beschermd tegen de brandende zon. Petra is niet een plaats voor het uitstapje van een ouderen clubje.

Om twaalf uur vingen we de terugweg aan. Maar eerst nog geld pinnen om te kunnen tanken. Na heel lang zoeken vonden we een bank; the Jordan Islamitic Bank. Maar mijn pasje werd niet geaccepteerd… logisch… Gelukkig hielp iemand me en stond ik snel voor een ander pinautomaat. Op het scherm werd alles in het Arabisch verteld, gelukkig zijn cijfers in het Arabisch het zelfde en plaatjes spreken voor zich, dus na een paar pogingen kwam er geld uit de muur, hoera.

Nu terug naar Aqaba maar de benzinemeter begon gevaarlijk te dalen met al die bergen. Het werd een spannende uurtje met het zoeken naar benzine, maar ook hier werden we van alle kanten geholpen, tot de Jordaanse politie aan toe. Jordanië heeft zich echt van zijn vriendelijke en gastvrije kant laten zien. We zijn er door geraakt en veroverd. Na twee uur kwamen we terug in Aqaba om de auto in te leveren. Dezelfde gezichten maar nu al bekend. Met de taxi naar de grens en toen de hele procedure van gisteren weer in omgekeerde volgorde. Gelukkig dachten we; nu weten we het wel maar er waren toch nog een paar momenten van vergissing en Marleens koffer werd er ook nog uitgehaald voor controle. Alles werd bekeken en besproken maar ze vonden niets….. handen we natuurlijk al kunnen zeggen.

Aan de andere kant van de grens kwam net een taxi aanrijden en zo stonden we een uur voor dat de bus naar Jeruzalem vertrok op het busstation in Eilat. Ongelooflijk hoe alles zo precies aansloot de hele reis.

De terugreis was grotendeels in het donker en om 9 uur kwamen we in Jeruzalem aan. Ineke en Frans kwamen net aanrijden en zo kwamen we na 4 dagen weer thuis om morgen met het Israël deel van de reis te beginnen.

Adembenemende woestijn

Vanmorgen toen we opstonden was er die prachtige strak blauwe lucht waar we zo op gehoopt hadden. Dus op naar Jordanië… om 8 uur stonden we voor de Israëlisch- Jordaanse grens. In de rij voor een exit stempel Israël, vergeten die te betalen, terug om te betalen, weer in de rij; wat is de naam van je vader?????? Eindelijk stempel 100 meter lopen, stempel laten zien, halve kilometer lopen, paspoort laten zien, 50 meter lopen, bagage check, 50 meter lopen paspoortcontrole Jordaanse grens, waar zijn de stempels, terug 50 meter lopen, paspoort inleveren, stempels, stempels, stempels, paspoort wordt naar volgende loket doorgegeven, iris scan, stempel, 50 meter lopen paspoortcontrole Jordaanse grens….. 1 uur verder.

Na de paspoort controle moesten we een taxi nemen en dus voor het eerst in onderhandeling over een prijs…. ha ha ha het lukte door te laten zien dat we goed voorbereid waren. Met de taxi daarna naar Aqaba om de auto op te halen. Wat een mooie stad, ruim en heel mooi en schoon, een lust voor het oog. Na wat gezoek vonden we het kleine kantoortje van IZZIrent. Drie heren ontvingen ons en we kregen meteen een piepklein kopje Arabische koffie, ( o wat sterk – voor Marleen) ik vond het heerlijk en toen konden we dan eindelijk op weg naar Wadi Rum onze eerste stop.

De weg van Aqaba naar Amman is een vierbaansweg en heel rustig, na ruim een uur konden we afslaan naar Wadi Rum, een heel bekend woestijngebied dat op de werelderfgoedlijst staat.

A-DEM-BE-NE-MEND….. Wat was dat bijzonder. Het gele zand, de rode rotsen en bergen, de blauwe lucht. Het had echt iets magisch. Wat een foto’s hebben we gemaakt. Het “visitorscentre” was mooi maar had verder geen functie. Natuurlijk weer allemaal mannen die vele ritten door de woestijn met kamelen en jeeps aanboden. Maar we bleven resoluut in onze voorgenomen plannen. We reden daarna dieper Wadi Rum en kwamen aan het eind van het asfalt in een eenvoudig arm dorp. Alles was echt en niet voor toeristen. We maakten wat foto’s en een meisje van een jaar of tien kwam schuchter in onze buurt. Ze kon alleen zeggen hoe ze heette in het Engels, verder kwam ze niet. Ook mijn gebaren zeiden haar niets. Ik had in mijn koffer Delfsblauwe klompjes en gaf haar er èèn. Het was een heel mooi moment.

Langzaam reden we Wadi Rum uit, op weg naar Petra. Het landschap veranderde langzamerhand en langzaam klommen we het gebergte op. Fantastische uitzichten, dorpjes tegen de bergen, moskeetjes als kapelletjes langs de weg. Overal mannen met witte djellaba’s en rode sjaals en heel soms een vrouw geheel in het zwart. We keken onze ogen uit.

In Wadi Musa (de Vallei van Moses – Hij zou hier het water uit de rots hebben geslagen) richting Little Petra waar we de nacht in het “Seven wonders bedouin Camp” door zouden brengen. Eigenlijk een hostel maar dan gemaakt van afzonderlijke tentjes. Met een pleintje waar grote tenten stonden waar werd gegeten met mooie rode kussens op de grond. In de avond waren er lichtjes op de rotsen. Het had echt iets van een sprookje uit “1001 nacht”.

We waren moe en besloten gewoon ons te melden. We kregen ons eigen tentje toegewezen. Twee bedden stonden er in en meer niet. We besloten om verder rustig aan te doen en installeerde ons, sliepen wat.

Om 6 uur kwam Atef, de beheerder, zich voorstellen en zei dat hij ons iets wilde laten zien. Niets vermoedend op onze sandalen en slippers, zonder fototoestel volgde we hem. Achter het kamp waren hoge rotsen en als een berggeit klom hij er tegen op en zei ons hem te volgen. Hoger en hoger klommen we, soms leek het of we niet verder konden maar Atef vertelde ons elke keer waar we onze voeten en handen moesten zetten. En ineens stonden we boven op de rotspartij die zo onbegaanbaar leek. Hij riep even naar beneden en even later kwam en jongen met een blad zoete thee boven. We kregen twee zware jassen van kamelenhaar om want het was koud en toen liet hij ons alleen. Hij zou ons wel komen halen. Langzaam zakte de zon achter de bergen. En van al dit moois geen foto’s…. ;-(( Maar in ons hoofd zit een geweldig panorama. Na een half uur kwam hij weer boven. En met in zijn ene hand het blad met de kopjes en met de andere hand ons helpend naar beneden kwamen we veilig weer in het kamp terug. Maar wat een avontuur.

Om half tien werd in de grote tent het Jordaanse avondeten geserveerd. Linzensoep, rijst, humus, kip, komkommer, yoghurtsaus, verschillende groenten, het was echt heel lekker. Er waren niet zoveel gasten, naast ons nog 5 vrouwen uit alle delen van de wereld. Maar in een mannenwereld als hier voelde dat wel even veilig. Om half elf gingen we richting onze tent. Kaarsen aan en een prachtige sterrenhemel die vannacht over ons waakt.

Eilat = zon.......???????

5 mei

Vandaag werden we om bijna 12.00 wakker en hadden zo 12 uur geslapen. De vermoeidheid van anderhalve dag reizen moet er toch uit. Onze kamer heeft gelukkig airconditioning en wc en douche. Alles piepklein en simpel maar we voelen ons een koning te rijk of misschien wel de koninginnen van Sheba te rijk.

Het weer is bewolkt of beter er hangt woestijnzand in de lucht. Het geeft een gelige atmosfeer. Na rustig te zijn opgestaan gaan we eerst op zoek naar eten. Niet ver van het hostel blijkt een supermarkt te zijn met o heerlijk; airconditioning. Er is de hele tijd een warme deken om je heen en dus elke koelte is welkom. Binnen besluiten we dat we lekker deze dagen zelf koken en we nemen de uitdaging aan om te begrijpen wat het Hebreeuws ons te bieden heeft. Maar door goed kijken, voelen, ruiken en zo meer komen we achter wat er in alle pakjes en zakjes zit.

Terug in de kamer besluiten we toch eerst rustig aan te doen, omdat we moe zijn en het eigenlijk helemaal geen weer is om aan het strand te liggen. De rest van de middag doen we gewoon rustig aan. Er steekt zelfs een zandstorm op en op een gegeven moment vallen er druppels. In alle reis gidsen staat dat het in Eilat maar twee dagen per jaar regent. Nou dit is er dus èèn.

Samen maken we pasta en dan maar gelijk voor twee dagen, met de rest maken we gelijk een Palestijnse jongen uit Nazareth blij.

Daarna trekken we er toch nog op uit en met een heerlijk ijsje genieten we van een goede temperatuur aan de Rode zee en langzaam wordt het donker. Dag 1 in Eilat zit er op.

6 mei

Ook vandaag is de tijd van opstaan laat. We ontspannen goed en doen rustig aan. Na de brunch vertrekken we naar het strand. Het is weer gedeeltelijk bewolkt en het is behoorlijk warm, maar de wind is weer sterk en dat maakt dat het goed te doen is.

Bij het strand gekomen is het niet te druk en we vinden een mooi plaatsje en dan is tocht het grote moment aangebroken…. Een duik in de Rode Zee. Heel helder en mooi water, heel zout maar een heerlijke temperatuur. De zon verdwijnt wel in de loop van de middag achter de wolken maar de temperatuur blijft heerlijk. Het is een fijne middag die aan het eind wordt bekroond met een groot heerlijk ijsje. Natuurlijk hebben we niet echt de zon stralend hier gezien in Eilat. Maar misschien was dat een cadeautje want als tie er was was het heeeel heet. Nu hebben we toch twee relatief goede warme maar niet te hete dagen gehad.

Terug in het hostel eten we en bereiden we ons vertrek voor morgen voor.

Voor de komende twee dagen wacht Jordanië. Maar we weten niet of we internet hebben midden in de woestijn in een bedoeinentent maar zondagavond zijn we terug in Jeruzalem en zullen we jullie vertellen van onze avonturen.

Aangekomen in Eilat

Hier zitten we dan in een warme föhn aan de Rode Zee. Eilat is warm.... heel warm maar dat wisten we van te voren.

Maar we beginnen bij het begin. Na wat gezoek hebben we elkaar op Schiphol op tijd gevonden. Marleen had geen gsm en dan zie je wat je gewend bent om direcht met een mobieltje elkaar te kunnen bellen. Maar hebben elkaar gevonden en dat was het belangrijkste.

Daarna naar de gate voor de KLM vlucht naar Tel Aviv. Daar stapten we de andere wereld al binnen. Vele orthodoxe joden en families stonden al te wachten. De hoeden, gebedskoorden, de baarden en de krullen. Het leek alsof we de film 'Rabbi Jacob' instapten. Ook als was het KLM, Nederlands gesproken afkondigingen en alles nog zo Nederlands, ineens waren we buitenlanders.

De reis ging goed maar we hebben wel onze ogen uitgekeken, Kosjer eten eerst uitgedeeld voor dat wij het kregen, In een hoekje van het vliegtuig werd op de karakteristieke manier door orthodoxe joden gebeden. Nee het was een speciale vlucht. Er was geen tijd om te slapen.

Om 2.20 plaatselijke tijd kwamen we in Tel Aviv aan. Bij de controle werden we gevraagd wat we kwamen doen en bij wie we zouden zijn. Goed geintrueerd door Frans en ineke gaven we onze korte antwoorden.. En ja hoor we werden in Israel toegelaten met een dikke stempel.

Toen op weg naar de busjes. Met de busjes wordt je voor je adres afgezet voor een paar Euro.

Nou daar gingen we dan. Van Tel Aviv naar Jeruzalem met een snelheid die we maar beter niet wilde weten. Naast ons zaten twee grote Nederlandse mannen en er ontstond... om niet te veel aan de rit te denken... een aardig gesprek. Ook zij gingen familie bezoeken die hier werken voor een kerkelijke organisatie.

Om 4.00 stonden we voor het huis van Ineke en Frans waar we thuis kwamen. Daar kwamen eerst de vele worsten, koffie, kaas, pindakaas uit de koffers. En toen even gewoon wat drinken en bijkomen. Om 5 uur gingen we eindelijk naar bed om even 5 uur te slapen.

Om tien uur zouden we opstaan en dan ons voorbereiden om de bus van 14.00 naar Eilat te nemen. Koffers overpakken en alles en toen na een heerlijk ontbijt werden we naar het busstation gebracht. Dwars door Jerusalem, wat een andere wereld dan waar we vandaan kwamen. De zandstenen kleur huizen, de straten vol van mensen, orthodoxe joden, arabieren, enz, enz.

Op het station hielp Frans ons nog door de stappen om het kaartje te krijgen en toen was het nog wachten tot de bus vertrok. Om 14.00 vertrokken we. Jeruzalem, de dode zee, Masada vanuit de verte, Het laagste punt op de aarde, de Negrevwoestijn. Alles in een paar uur. Op de helft van de reis een kwartier pauze. We stapte ineens in een oven en besefte wat een aircondition doet.

Om 19.00 keamen we aan in Eilat waar we letterlijk werden besprongen door vrouwen die we een goed hotel voor ons wisten. Het was bijna benauwend hoe ze aandrongen en we ons door deze menigte moesten dringen, zeggende dat we al een plaats hadden. Voor sommige was dat niet overtuiged genoeg. Onderhand hadden we een Franse vrouw leren kennen die ook een hostel zocht en haar hebben we meegenomen. Na een kwartier kwamen we op het Avra Hostel, waar we een kamer voor 2 personen hebben voor drie nachten... met airconditioning.

Na een uurtje bijkomen zijn we nog even Eilat in gedaan... lopen in een föhn. Warm maar het is te harden. We zien morgen wel verder.

Tot de volgende afspraak