EDES - Escuela De Estudios Sociales

6 juli

EDES = Escuela De Estudios Sociales

Om tien uur begon de Escuela Sociale.... Een bijeenkomst van veel mensen uit Latijns-Amerika rond sociale thema's die in dit continent zo duidelijk aanwezig zijn. De armoede is overal heel hoog en het gevoel om iets concreets te doen zit automatisch in het bloed. Ik besef dat wij ons er eigenlijk niets bij kunnen voorstellen. Bij ons is van alles geregeld, de staat zorgt voor ons van de wieg tot het graf en vaak vinden we het nog niet genoeg.

Hier is vaak niets en dus wordt er van alles georganiseerd.

Voor ons is iets goeds doen een bijdrage geven voor een actie, hier is het handen uit de mouwen steken en van alles organiseren.

Ondertussen kom ik steeds meer mensen tegen die ik sinds 1987 niet meer heb gezien toen ik in Italië - Loppiano was. We zijn niet meer de twintigers van toen maar het lijkt alsof we elkaar gisteren voor het laatst hebben gezien. Nanni, Isabel, Margarita.

Ik krijg steeds meer uitnodigingen om door heel Argentinië langs te komen. Als ik langs iedereen zou moeten gaan zien jullie me de komende maanden nog niet terugkeren. Heb nu ontdekt dat er een toeristisch bureautje ook in Salta is. Buiten de mooie dingen en natuur die er te zien zijn laten ze mensen vooral ook kennis maken met de lokale bevolking. Ik moet nog met ze spreken.

Via mijn smartfoon kon ik met een Italiaanse vertaling alles volgen. Ze zaten op een FM frequentie van de radio op mijn telefoon. Geweldig en heel erg makkelijk.

Bij het eten ben ik met veel durf bij een alleen maar Spaans sprekende aan tafel gaan zitten. Het gesprek kan ik volgen maar ik zie toch het Italiaans me in de weg zit om het Spaans juist te spreken. Ook hier weer vele uitnodigingen. Na het eten kwam Lelia me halen want we zouden in het dorp geld uit de muur halen... Eindelijk. Nou niet dus. Het is zo'n lokaal bankje dat het geld op was. Met alle feesten die komen moet ik nu woensdag naar Junin om naar een grotere bank te gaan. Lelia heeft me nu geld geleend zodat ik in ieder geval een kopje koffie kan kopen. Wat een mop, de Nederlander die in Argentinië moet bedelen om geld. We hebben er met Lelia en Delia even om moeten lachen. Ik zat daarna net in het internetcafé of Nanni kwam naast me zitten en bood me een kop koffie aan. :-) Samen hebben we een uur gesproken over wat ieder in deze 25 jaar heeft meegemaakt. Ik ben haar heel dankbaar voor dat moment, juist omdat we elkaar zo lang niet hebben gezien en dan toch ervaren hoe we nog steeds zo dicht bij elkaar staan.

Ook zij nodigde mij uit om naar Rosario te komen.

Ik heb vele bijzondere ontmoetingen en spreek pracht mensen, hoor geweldige levensverhalen en leer van elke minuut.

7 juli

Was voor de wekker wakker en kwam er achter dat er geen water was..... Gelukkig was het na een uurtje opgelost maar toen moesten er ineens een heleboel mensen naar de wc en douchen.

Vandaag dag 2 van de EDES. Het is allemaal heel erg vermoeiend toch wel met al die vertalingen in mijn hoofd. Steeds meer mensen benaderen mij, of ik die van Nederland ken, of die..... Ja ik ken ze allemaal en dus wil iedereen een foto en ik weer een foto van hun. Al die indrukken zijn toch ook wel vermoeiend. Maar ik geniet van elk moment.

Vandaag zondag een geweldig geanimeerde mis meegemaakt. Het laatste lied trof me heel erg; God houdt van alle mensen en is ook voor iedereen gekomen, de Inca, de Maya, de Guararini. Ja soms vergeet je dat deze de eerste volken waren hier op dit continent. Soms komen ineens ook gebeurtenissen naar voren die wij vanuit een heel ander perspectief hebben gezien of meegemaakt. Zo vertelde een oudere man dat hij zijn hele leven de Engelse heeft gehaat vanwege de bezetting, volgens de Argentijnen, van de Falklandeilanden. Hij vertelde dat hij op een keer naar Europa moest en dat hij moest overstappen in London Heathrow. Een geweldig groot vliegveld. Hij kende geen Engels en toen hij met handen en voeten aan een Engelsman vroeg waar hij naar toe moest (hij moest zich daar geweldig voor overwinnen) bracht deze man hem helemaal daar waar hij moest zijn. Die daad, vertelde hij, had hem doen inzien dat zijn haat onrechtvaardig was.

Wij zien alles vanuit een Europees perspectief en kunnen dit misschien niet begrijpen. Maar nu ik hier ben zie ik een andere gevoeligheid. De Falklandeilanden (Malvinas voor de Argentijnen) zijn voor hun Argentijns.

In de pauze liep ik even de zaal uit waar we samen kwamen. Buiten stond een olijfboom die het verbond met de Joden vertegenwoordig, 5 grote palmen die het verbond met de Islam vertegenwoordigd, een andere boom, een plataan, vertegenwoordigd het verbond met alle protestantse kerken. Iets verder op stond een klein kastanjeboompje met daarvoor een foto van Anne Frank. Daarbij stond op een bord dat dit een lood was van de kastanjeboom die achter het huis van Anne in Amsterdam heeft gestaan en die ze in haar dagboek een aantal keren noemt.

Ik vond het echt een verrassing dit zomaar hier te vinden

Bij het middageten kwam Margarita me zeggen dat er iemand was die me wilde groeten. Dus ontmoette ik Ana Lourdes die ik ook 25 jaar niet had gezien. Ze is getrouwd, twee dochters en werkt op de universiteit van BA. We hebben lang gesproken en natuurlijk weer een foto als herinnering.

'sMiddags zijn we in groepen gegaan en ik ben in de groep van het onderwijs. Maar het lukt me verder niet meer het Spaans te volgen en na een tijdje ben ik toch maar weg gegaan.

Het liep verder allemaal uit en eindelijk om 9 uur was het avondeten. En schrik niet, daarna om 11 begon in de grote zaal nog een ontspanningsavond avond. Alle landen deden iets, van salsa door Colombia, dans van Argentinië, liederen uit Uruquay, Paraquay, Chili en Bolivia, een conference (waar ik niets van begreep maar wat gewoon leuk was om te zien hoe iedereen uitbundig lachte). Ik had een lied voorbereid van Trijntje Oosterhuis in het Spaans en heb dat in visuele muziek gedaan. Iets heel nieuws voor de meesten.

Om half 1 was het afgelopen. Echt bedtijd.

8 juli

Voor mij is het zomer, want in juli is het altijd zomer. Ja dat het kouder nu is dat maakt bij mij het gevoel nog niet anders, want op vakantie is het zomer. Maar vanmorgen lag er een laagje ijs op het gras en op mijn raam stonden ijsbloemen.... Zomer? Het is even wennen maar het is hier toch echt winter. Vanaf woensdag wordt het warmer, tot 19 graden maar nu is het toch even echt winter.

De laatste dag van de EDES.

Norma, een vrouw uit het hoge noorden van Argentinië kwam naast me zitten. Ik had een aantal keren met haar gesproken. Ze gaf me een rozenkrans en een dikke omhelzing. Woorden hadden niet meer kunnen zeggen.

Er waren deze ochtend workshops. En ik ben naar die van de Pedagogiek geweest.

Na een voorstel rondje werden er een aantal projecten gepresenteerd:

In Puna, in het noorden van het land, is een school waar kinderen wordt geleerd hoe op de droge en onvruchtbare grond je groenten kunt verbouwen. Deze kennis nemen ze ook mee naar huis en zo zijn ze meteen ten dienste van de gemeenschap.

Veel projecten gaan verder dan alleen maar scholing maar zijn een proces om kinderen en jongeren verantwoordelijk te maken voor de gemeenschap.

Verder zijn er veel projecten (bijvoorbeeld in Montevideo - Uruguay) die werken voor kinderen die na school over straat zwerven. Ze zorgen dat deze kinderen worden opgevangen, eten krijgen en een thuis vinden.

Het is allemaal heel indrukwekkend maar tegelijkertijd ook iets wat wij helemaal niet kennen. Hier moeten dingen worden georganiseerd die bij ons gewoon er al zijn.

Bij het eten iets grappigs. Ik vertelde een aantal mensen iets van Nederland en meteen werd er weer gevraagd naar Máxima. Dus ik laat een aantal foto's van de troonswisseling zien op mijn ipad. Iedereen vond het helemaal geweldig. Wilden ze met mij op de foto terwijl ik mijn iPad voor me hield met daarop de foto van Willem Alexander en Máxima..... Enerzijds voelde ik me een beetje opgelaten maar ik moest ook wel heel erg lachen om de situatie..... :-)

Na het eten de afsluiting van de drie dagen en toen begon het afscheid.... Heel veel emails en facebooknamen uitgewisseld, en met heel veel mensen op de foto gegaan, allemaal wilde ze met de Hollander op de foto. Omhelzingen, kussen ..... Alles zoals ik hier aan het leren ben. Maar het past hier en daarom is het ook goed.

Afscheid genomen van mensen en van sommigen voor even. Zal zeker naar Rosario gaan waar Nanni is, ze heeft me gezegd dat ze heel blij is als ik bij haar kom. Zij kent mensen in Iguazu en kan me verder daar mee helpen.

En toen...? Gewoon naar huis, wat lezen en toen slapen want morgen staat weer iets heel nieuws op het programma......

4 en 5 juli

4 juli

Vandaag was ik wat vroeger op en zag dat het hier om 8 uur pas licht begint te worden, echt zoals bij ons in de winter. Het licht worden gaat wel veel sneller.

Na een ochtendwandeling kwam ik Lelia tegen die me een tas vol met lekkere dingen gaf o.a. dulce di lecce. Het lijkt op karamelpasta maar is veel zachter. Ook een typisch zuid-Amerikaanse lekkernij. Vandaag ben ik gaan werken bij Sorriso, waar de jam, chocolade en het ijs wordt gemaakt. Ik kan niet lang staan na al die weken werken en verhuizen en hier kan ik zitten.

Toen ik aankwam bleek dat het het beste was bij het inpakken van bonbons.

Voor de chocoladeliefhebbers onder jullie, het lijkt op "Sjakie en de chocoladefabriek" met echt zo'n lopende band, waar van die hele speciale bonbons uitkomen.

Ik moest me eerst in een mooi wit uniform hijsen. Natuurlijk hadden ze niet meteen mijn maat, met al die kleine mensen hier. Maar uiteindelijk kon ik uitgedost beginnen. Ik moest bonbons zo groot als een negerzoen, maar dan met een punt netjes inpakken in goudpapier. Dat vereiste even wat oefening. Ondertussen leerde ik weer nieuwe mensen kennen, Graziella uit de Filipijnen, Pace uit Bolivia, en nog een aantal anderen waar ik nu de namen van ben vergeten. Voertaal Spaans..... Hè hè hè. Maar ik kan het volgen en geef soms in Spaans, soms in Italiaans antwoord. Tijdens de pauze gaat de mate rond, deze keer met een beetje suiker, maakt het minder bitter.

De hele ochtend werk ik en ik merk dat het me even goed doet dingen te doen zonder bij na te hoeven denken. Met Graziella spreek ik Engels, ze is hier pas 3 weken en kent nog niet zo goed Spaans en dus was ze blij dat ik Engels sprak. Tussen de middag at ik in mijn eigen huis en hield ik zoals de anderen siësta.... Uh nou echt slapen lukte mij niet. Buiten is het heerlijk, wat wij noemen, voorjaarsweer. Ik heb dus heerlijk op het terras gezeten.

Later die middag ben ik nog wat gaan helpen bij de bonbons, ook Delia, Isa en Marie Carmen waren er. Het gaat steeds beter met het netjes vouwen van het zilverpapiertje. De avond was verder rustig, ik ben weer vroeg gaan slapen.

5 juli

Morgen begint er een grote ontmoeting en vandaag zullen er veel mensen komen uit Argentinië, Paraquay, Chili, Peru, Uruguay, Brazilië, Bolivia. Het zal gaan over sociale vraagstukken die actueel zijn in Latijns-Amerika. Ik zal ook deelnemen en ben heel benieuwd wat het me allemaal zal geven. Vanmorgen eerst rustig ontbeten. Ik ben niet meer alleen in het huisje er zijn nu twee mensen uit San Juan, een stad tegen de Andes aan, hier 18 uur vandaan.

Even iets over het begroeten. Wij zijn gewend dat als je elkaar niet kent je bij een begroeting elkaar netjes een hand geeft. Hier geef je een kus op de wang, meteen bij de eerste keer. Weer geen drie maar een. Maar ook als je elkaar en uur later weer tegen komt opnieuw. En iedereen, mannen, vrouwen maakt niet uit. Moet er wel aan wennen en ik moet zeggen dat ik ook echt moet denken om het niet te vergeten.

Daarna weer een aantal uurtjes bij de bonbons geholpen. En, jawel... Ik heb er nog niet een op..... :-0. Iets anders wat me overkomt en laat zien hoe anders we zijn. Op Schiphol hadden ze geen Argentijnse peso en dus kon ik nog geen geld wisselen. Ik heb op dit moment echt geen cent op zak. Elke dag vraag ik of iemand me naar het dorp (3 km verder) kan brengen zodat ik geld uit de muur kan halen. Ja ja mañana... En dus ben ik nog platzak. Ik merk dat ik voel dat ik toch dingen moet betalen, enz. Iets heb ik niet in de hand..... Maar niemand die zich er druk om maakt. Dus heb ik vandaag maar besloten ook te denken... Ja ja.... Mañana.

De middag verder rustig aan gedaan. Nog een uurtje met het bonbons inpakken geholpen en toen eindelijk ook zo'n bonbon gegeten. Denk aan een negerzoen alleen dan gevuld met dulce di lecce. Nou een bom, geloof dat ze zo ook heten.

Begin me onderhand wel een royalty watcher te voelen want Máxima is een hit. Ze vragen alles, alsof ik regelmatig bij de koninklijke familie op de koffie kom en dus alles weet. Dat ze een stukje Argentijnse cultuur doorgeeft is voor hun geweldig. Ook het feit dat de vader van Máxima niet bij de grote gebeurtenissen mocht zijn wordt heel erg gewaardeerd. Want de pijn van het Videla-regime is nog altijd groot.

Steeds meer mensen kwamen in de loop van de middag aan. Natuurlijk hoor je niet, zoals in Europa, aan de taal waar iemand vandaan komt, want alles spreekt Spaans. Voor mij zal er morgen speciaal in het Italiaans worden vertaald. 'S Avonds werd ik al aan veel meer mensen voorgesteld... Waarvan ik allang de namen ben vergeten maar 1 was speciaal. Na 25 jaar ontmoette ik weer Esperanza uit Paraquay, allebei heel wat ouder, maar we herkende elkaar.... Daarna terug naar huis, het was weer een volle dag.

2 en 3 juli

Heerlijk geslapen, hoewel het inslapen moeilijk ging. Voor het slapen ging ik de luiken nog even dicht doen. Helaas kwam een vinger tussen de luiken en zag ik even alleen maar sterren. Nu is zich een mooie blauwe nagel aan het vormen. Gelukkig gaat het al wat beter.

Na een ontbijt met de lekkerste yoghurt die ik ooit heb gegeten, ben ik een rondje over het terrein gaan lopen en heb wat foto's gemaakt. Onderhand steeds weer mensen ontmoeten en begroeten. Hier in Argentinië maar één kus bij de begroeting, iets minder dus dan onze drie kussen. Moet er steeds bij denken want ik doe dat zo automatisch. Iedereen die ik ontmoet nodigt me uit om een keer te komen eten en ik heb nu al zoveel uitnodigingen dat ik bijna helemaal vol zit. In Argentinië is het heel erg in de cultuur, is me gezegd, om iemand meteen bij de eerste ontmoeting uit te nodigen.

Het is zonnig met een helder blauwe hemel een stevige wind over de pampa en ongeveer 13 graden. Het doet heel erg denken aan onze lentes. Gelukkig kom ik ver met mijn Italiaans want wat spreken ze hier snel Spaans zeg! Maar ik kan veel volgen.

Bij de wandeling kwam ik bij Arco Iris (betekent regenboog), een cafeetje waar ook wifi is en dus kon ik de eerste verhalen uploaden en lezen wat iedereen had geschreven aan mij.... Leuk...

Daarna een wandeling gemaakt naar de andere kant van het terrein samen met Clelia uit Argentinië. Op dit gedeelte staat een oude abdij met een heel mooi kerkje.

Met het middageten was ik uitgenodigd bij Delia, Maria Carmen (die ik nog van Loppiano kende) en Lelia. Een heerlijke maaltijd met daarna een stroopwafel toe. Zij vertelde dat op dit moment de Iguazu watervallen gesloten zijn in verband met grote overstromingen. Het is dus nog maar de vraag of ik daar over een paar weken naar toe kan. Maar ze kwamen met hele mooie andere voorstellen. Het zal nog echt een verrassing gaan worden wat ik uiteindelijk allemaal ga zien.

3 juli

De wind huilt, de wind raast, de wind gaat tekeer over de pampa. Als ik even 's nachts wakker wordt valt het me op. Ik zie ook voor me hoe de wind vanuit het lege Patagonië in het zuiden vrij spel heeft om tot hier te komen duizenden kilometers onderweg. Het kan nog erger vertellen ze me later. Ik lach in mezelf; in Nederland zou er al code oranje en een weeralarm zijn afgegeven, hier blijft iedereen rustig alsof er een heerlijk zomerbriesje staat.

Vandaag bezoek ik alles van de Mariapoli. Om 11 uur komt Elba me halen. Zij leidt me samen met Ruan en Mariana uit Brazilië rond. Eerst naar de chocolade fabriek, waar ook jam en ijs wordt gemaakt. We mogen allen achter het glas kijken ui hygiënisch oogpunt. Daarna naar het naaiatelier. Daar probeert een jongere in het Engels uit te leggen wat ze daar doen. Het lukt haar met veel hakkelen. Daarna wat andere plaatsen bezocht. Het is nog maar een gedeelte want Campo Verde komt nog. Met het eten komt Elba (die me op gehaald heeft in BA) bij me eten. Ze vertelt onderhand van alles en nog wat en ik leer zo steeds meer van de geschiedenis van O'Higgins. al 45 jaar is het in ontwikkeling en het si geweldig te zien wat er allemaal al is. Ze zijn hier met 250 waarvan er 80 jongeren zijn vanuit heel Latijns-Amerika. Die jongeren zijn echt aanwezig... Elke avond feest zullen we maar zeggen. Maar het zorgt wel voor leven in de brouwerij. Na het eten siësta en buiten is het onderhand rond de twintig graden. Heerlijk een uurtje in de zon.... Waar is het nu op dit moment zomer? Hier of in Nederland?

Daarna ben ik nog gaan helpen met..... Verhuizen in een van de huizen.... Ach ja moet even afkicken van Mariënkroon .... :-0 en daar heb ik mijn eerste mate gedronken. Een hoop kruiden in een potje waar je heet water op giet en dan laat je het rond gaan... Ieder drinkt uit hetzelfde "rietje" ik kende het al en had het ooit gedronken. Dit is echt de drank in Argentinië. En natuurlijk moest dat moment komen.

Daarna was de koek op en ben ik naar huis gegaan. Avondeten, nog even de verhalen bijwerken en toen ....... Slapen.

De aankomst

Tot half 11 geslapen en om 12 uur gingen we op weg naar o'Higgins. Samen met Selma (Argentinië), Gioia, Ruan en Mariana uit Brazilië. De auto waar we mee gingen zou in Nederland al 10 jaar niet meer door de APK keuring zijn geweest maar hij reed verder prima. O'Higgins ligt op 250 km van BA maar het is een tweebaans weg dus doe er al gauw 4 uur over. Eerst kost het een hele tijd voor je uit BA bent en dan............. Alleen maar leegte. De pampa, graslanden met hier en daar bomen tot in het oneindige, zoals ze hier zeggen. De rit was langzaam maar vol enthousiasme de drie Brazilianen zongen zo nu en dan en verder vertelde Selma de hele tijd van alles over O'Higgins. Halverwege stopte we ergens en aten we wat... Empanadas en limoenwater.... Alles smaakt lekker. En toen na bijna 12.000 km reizen kwamen we aan in O'Higgins. De laatste 3 km was over een onverharde weg met een ondergaande zon, een fantastische blauwe lucht. Alles lag er geweldig bij. Het overweldigde me een beetje.

Selma bracht me bij het huisje waar ik zal verblijven, een wit huisje waar Lelia, die me verwelkomde, de open haard al had aangestoken. Een geweldig ontvangst en heel veel indrukken. Daarna rustig alles uitgepakt en zo wordt alles echt....

Vertrek

Vertrok ik..... Bernadette bracht me vroeg naar Schiphol en daar was het druk, druk, druk..... Maar ja wat wil je, de vakantie was begonnen. Eigenlijk ging alles toch vrij soepel en om half 10 zat ik al op mijn plaats in het vliegtuig. Met naast mij twee oude mannetjes, een Duitser en een Italiaan.... De Italiaan naast me nam meteen goed plaats en begon te slapen.

Het vliegtuig begon te taxiën naar de startbaan en de Duitser werd steeds rustelozer en op het moment dat het vliegtuig wilde aanzetten stond hij op om nog iets uit het bagagerek te pakken. Met hang en vliegwerk lukte het hem terug op zijn plaats te komen want de snelheid liet hem bijna het hele gangpad doorvliegen. Enige consternatie was er wel. Ondertussen snurkte de Italiaan rustig door.

Via Scheveningen vlogen we de Noordzee op en daarna volgde we de kustlijn van Nederland, België, en staken over naar Engeland. Vandaar alleen nog maar Atlantische oceaan tot we 7 uur later boven Brazilië vlogen. Onderhand werden we beziggehouden met eten en verder veel geslapen. Eigenlijk hebben we de de hele Atlantische oceaan schuin overgestoken en na bijna 9 uur kwamen we Latijns-Amerika binnen bij Belem - Brazilië. Daar gingen we ook de evenaar over en betraden we het zuidelijk halfrond. Onderhand spraken de Italiaan en Duitser samen Frans.... als je elkaar maar begrijpt. We kregen koffie uitgereikt maar meteen begon er een behoorlijke turbulentie. Met ons drieën een dans uitvoeren om de koffie niet te knoeien... Ach, zei de Italiaan, zo heb ik toch mijn cappuccino.... ;-)

Brazilië was, het stuk waar we over vlogen, leeg en Paraguay was dat ook. Ook waren de imposante rivieren te zien, Amazone, Parana, de Uruguaiana, daar zijn de Rijn en de Maas stroompjes bij.

14 uur is lang......... Heel lang...... Maar aan alles komt gelukkig een eind. En op het moment dat heel langzaam de avond begon te vallen zetten we de daling in. Ondertussen mijn Frans opgehaald met de Duitser en de Italiaan. We landden keurig en rustig. Daarna kregen we wel de mededeling dat het grondpersoneel aan het staken was en dus dat het langer zou duren voor we koffers zouden hebben. Inderdaad duurde het een uur wachten aan de band maar eindelijk was het zover. Buiten stonden Giselle uit Argentinië en Lucy uit Brazilië vanuit o'Higgins te wachten. Ik kende ze niet maar mij hadden ze op een foto gezien.

We zouden in BA blijven omdat het te laat was om door te gaan naar o'Higgins en dus gingen we naar een appartement in het centrum, vlak bij de beroemde witte obelix en de breedste avenue van de wereld. Helaas wisten ze niet meer precies waar het appartement lag en dus heb ik op mijn eerste nacht BA al negen keer de obelix gezien. En dat terwijl ik eigenlijk het gevoel had dat het al 2 uur in de nacht was door het tijdsverschil. Onderweg werd er nog een pizza gekocht. Het appartement gebouw deed denken aan zo'n groot Engels gebouw met zo'n stallen kooi als lift uit een film van Miss Marple. Aangekomen in het appartement waren daar nog drie anderen...... Lucero uit Colombia, Isa uit Uruguay en Nani uit Spanje. Lucero kende ik al omdat ze ooit drum heeft gespeeld in Gen Verde. daar stonden we dus, 6 mensen uit 6 verschillende landen, geweldig toch!

Er stond soep klaar, pizza en empanadas, Argentijnse hartige taartjes. Dus toch maar weer eten, het welkom was echt aller hartelijkst. Voertaal Italiaans met hier en daar of soms helemaal Spaans. Maar de strekking begrijp ik en dus gaat het vast goed komen. En toen was er eindelijk na bijna 23 uur een bed... Wat was dat fijn. Ik ben aangekomen.

En dit jaar wordt het....?

Ja de kogel is door de kerk..... Dit jaar gaat de reis naar..... ARGENTINIË

Het land van de tango, gaucho's, mate, poncho's, Koningin Maxima, Paus Fransicus, de Andes, de pampa's, Buenos Aires en Patagonië....... En nog veel meer!!!!!!!!!

De ticket is gekocht en verder niets. Ik weet dat ik als ik aankom eerst naar o'Higgins ga en vandaar ga ik kijken wat er allemaal te doen is en wat ik wil zien. Nu de komende maanden dromen en voorbereiden. Het wordt een lange reis.... Vijf weken..... Nog nooit ben ik zo lang weggeweest..... Dat maakt het ook wel spannend en voor het eerst dus dat ik op de bonnefooi ga en me daar pas laat verrassen. Natuurlijk zal ik wel al wat lezen. Maar ik denk dat mensen daar mij het best kunnen laten zien wat mooi is en waard te zien.

Het is er ook winter en dat zal de vakantie ook anders maken. Meestal heb je toch een idee van een vakantie waar er veel zon is. Nu zal ik ook echt winterkleding mee moeten nemen. Al met al een avontuur waar ik echt naar uit zie.

Wat ik zal gaan bezoeken is denk ik wel Scuola Aurora in het Noord-westen van het land. Zie link:http://www.artesaniasaurora.com.ar/eng/index.htm

Ik hoop ook een stuk van de Ruta 40 te doen die parallel loopt langs de Andes.

Onderhand ben ik ook begonnen met een cursus Spaans via een app op mijn iPad. Ook al ken ik al Italiaans is het me opgevallen dat het toch ook weer anders is dan het Spaans. Maar het is een uitdaging om te kijken of ik me dadelijk toch een beetje verstaanbaar kan maken. Voor wie interesse in de app heeft.... Duolingo. Het is gratis en je kunt vanuit het Engels, Spaans, Italiaans, Frans, Duits of Portugees leren.

Toen ik het volgende lied hoorde leek het wel het lied voor deze reis is gemaakt. Ik heb het tot mijn reislied gemaakt.

Tell everybody I'm on my way. New friends and new places to see. With blue skies ahead, yes I'm on my wayAnd there's no where else that I'd rather be

Tell everybody I'm on my wayAnd I'm loving every step I takeWith the sun beatin' down, yes I'm on my wayAnd I can't keep this smile off my face

'Cause there's nothing like seein' each other againNo matter what the distance betweenAnd the stories that we tell will make you smileOh it really lifts my heart

So tell 'em all I'm on my wayNew friends and new places to seeAnd to sleep under the stars and could ask for more With the moon keeping watch over me

Not the snow not the rain can change my mindThe sun will come out wait and seeAnd the feeling of the wind in your face can lift your heartOh, there's no where I would rather be

'Cause I'm on my way now Well and true, I'm my way now. I'm on my way now

I'm on my way nowI'm on my way now

Tell everybody I'm on my wayAnd I just can't wait to be thereWith blue skies ahead yes I'm on my wayAnd nothing but good times to share

So, tell everybody I'm on my wayAnd I just can't wait to be homeWith the sun beating down yes I'm on my wayAnd nothing but good times to show

I'm on my way. Yes, I'm on my way

Slowakije

Een reis naar het land van Bernadette.

Sjalom Israël

We zijn weer thuis. Na een turbulente nacht (strenge controles op het vliegveld) maar met heel veel dankbaarheid voor alles wat we gezien en beleefd hebben. Hoeveel dingen hebben we gezien, mensen ontmoet..... De duizenden foto's en filmpjes zijn er maar ze zullen nooit helemaal kunnen uitdrukken wat er in ons hart is gebeurd.

We hebben alle kanten van het land gezien en meegemaakt. Bewust heb ik niet over situaties gesproken die ook aanwezig zijn, over controles of andere situaties die zo zichtbaar zijn. Dat is een hoofdstuk dat niet is uit te leggen als je deze zelf niet hebt meegemaakt en gezien met eigen ogen. Daarom was de terugweg indrukwekkend door de strenge en lange controle die ik maar vooral Marleen moest ondergaan. Het liet ons de situatie een stukje ervaren van dit prachtige maar ook gewonde land.

Nu zijn we weer thuis en moet alles nog zeker gaan bezinken. Want wat we hebben beleefd is meer dan de 12 dagen die het zijn geweest, het leek een maand.

Ik wil iedereen bedanken die met ons mee is gereisd. Jullie waren ook het stukje thuis wat meeleefde met alles en het was geweldig al die berichten te lezen.

Natuurlijk bedanken we heel speciaal Ineke en Frans die het ook mogelijk hebben gemaakt. Hun onvermoeidbaarheid om alles te laten zien, hun gastvrijheid bij hun thuis, het is misschien niet altijd expliciet hier beschreven maar het was de dragende factor van de bijzondere reis.