Op weg naar Cafayate en verder

26 juli

Ik was op tijd op om al mijn spullen verder in te pakken. Samen met Lorena ontbeten en om 10 uur stond Angela met de auto voor de deur om mijn naar het busstation te brengen samen met Lorena. Een laatste omhelzing, een laatste foto en toen was ik al weer weg uit Salta. Drie en een halve dag en wat laat ik alweer een leven achter. Voor me ligt een rit van 4 uur naar Cafayate. Het meer een normale bus met steeds stoppen om mensen op te laten stappen. Het is een mooie reis maar de laatste anderhalf uur was overweldigend. We reden door het natuurreservaat van Cafayate en het was overweldigend de rotsformaties en bergen. Het was alleen maar foto's, foto's, foto's. De kleuren van de bergen de Grand Canyon achtige bergen. Ik had wel gehoord dat het mooi zou zijn maar had dit niet verwacht.

Om 2 uur was ik in Cafayate en twee straten van het busstation lag het hotelletje "Tia Florita" het duurde even voor er open gedaan werd.... Hè wat wil je, het was siësta. Maar ik kreeg een mooie kamer met badkamer. Eerst heb ik even gerust en daarna ben ik het stadje ingegaan.

Cafayate is heel erg bekend om zijn witte wijnen die hier worden gemaakt. Het is heel pittoresk. Een echt Zuid-Amerikaans stadje met witte of pastel achtige gebouwen, het bekende plein, kerk en heel veel winkeltjes. En een bank waar de pinautomaat voor het eerst mijn bankpas accepteerde!!!! Het dus toch......

Daarna naar het hotel terug en wat geüpload, want hier is wifi.

Via wifi alvast voor morgen afgesproken met Dami waar ik zal verblijven. En daarna weer op weg om wat te eten. Een bord empanadas met allemaal verschillende smaken. Eigenlijk zijn ze zo makkelijk te maken dat ik dat ook wat meer thuis ga doen.

Terug naar mijn kamer en wat naar de Wereld Jongeren Dagen gekeken, wat hier met een Argentijnse Paus heel erg wordt gevolgd. En toen lekker vroeg naar bed.

27 juli

Na een heerlijke nacht een goed ontbijt ben ik toch nog een keer naar de bank gelopen voor extra geld. Nu ik eindelijk kan pinnen is het beter geld te hebben voor de laatste dagen. Niet overal accepteren ze MasterCard. Terug in het hotel betaald en even met de baas gesproken. Het Spaans volgen gaat nu echt steeds beter en met met wat verhaspeld Italiaans kan ik me goed verstaanbaar maken.

Het was echt een goed hotel, schoon, nieuw. Om 10 uur ben ik naar de plaats gewandeld waar de bus vertrok. Voor nog geen 6 euro een kaartje gekocht en op naar Santa Maria de Catamarca. De buscompanie heette "El indios" Nou het was ook een bus vol, propvol en de enige Europees getinte was ik. Alleen maar mensen van Indiaanse origine. Met een buschauffeur die cocabladeren kauwde.... Iets wat in deze provincies is toegestaan omdat het een eeuwen oude traditie is van de oorspronkelijke bevolking is. Ik moet niet proberen ook maar 1 blaadje mee te nemen..... Want verder in Argentinië is het verboden. Ook kun je hier in de restaurants cocathee bestellen.

Overal werd gestopt en stapte mensen in en uit, lokaler kon je het niet hebben.

Om 1 uur was ik in Santa Maria. Er was nog niemand maar na een 10 minuten verscheen Dami. Zij is de directrice van de school Aurora die ik hier wil bezoeken. Ze nam me mee naar haar huis waar ik kennis maakte met haar man Alfredo, dochter Marilen en zoon Marcus. De andere zoon Lucas is in O'Higgins.

Na een middageten, om 3 uur en een siësta, vertrokken we om 4 uur naar het museum Pachamama. Pachamama is de naam voor moeder aarde. Een figuur die nog heel erg speelt in de cultuur van de Indiaanse bevolking. In dit museum lieten ze heel goed zien hoe de valei van Catamarca langzamerhand met de indiaans bevolking is bevolkt en hoe de geologie is veranderd in de loop van de tijd. Maar het meest bijzonder waren de gebouwen die geheel in de stijl van de indiaanse bevolking zijn gebouwd met alle symbolen.

Een gids die ik goed kon volgen. Ik begin het Spaans nu echt te volgen! Ook Dami en haar familie spreken alleen Spaans en het gaat steeds beter. Daarna teruggereden en hebben ze me de "Escuela Aurora" laten zien. Nog niet met studenten, dat komt maandag, maar het gebouw.

In 1970 waren er in Santa Maria een groep mensen die voelde dat ze gehoor wilde geven aan de oproep van Chiara, stichteres van de Focolarebeweging, om je leven in te zetten voor de mensen om je heen. En samen hebben ze gezien dat er een behoefte was aan een school waar mensen een vak konden leren. Met hun eigen talenten zijn ze toen begonnen jongeren en ouderen hun kennis over te dragen. De een kon naaien, de ander hout bewerken enz. Langzamerhand is dat uitgegroeid in een centrum waar mensen een vak leren waarna ze daarna verder zelfstandig mee verder kunnen. Dami die samen met haar man voelde dat ze daaraan wilde meewerken zijn 20 jaar geleden uit Tucuman hier heen gekomen. Een gedreven vrouw die alles achter liet om hier mee te werken. Ook hier wordt het werk ondersteund door het fonds Porticus uit Nederland.

We gingen verder en Dami gaf de sleutel van de auto aan Marcus en die reed met zijn 14 jaar zonder blikken of blozen de auto keurig naar huis. Ik moet zeggen dat ik even verbaasd was maar hij reed met zoveel rust dat ik er verder geen vraagtekens bij hoefde te zetten.

Daar heb ik fotoboeken zitten kijken van de vele mooie kunstwerken die op de school worden geproduceerd. Veel gesproken met Dami. Het is geweldig haar inzicht in de pedagogiek te horen. Iemand die het dagelijks doorleeft.

Daarna om 10 het avondeten en om kwart voor 12 eindelijk....... naar bed.

Nog een keer Salta

Eerst uitgeslapen, met Lorena wat gesproken en toen de stad in gegaan. Twee straten verder kwam ik Malou tegen, die ook met Lorena woont. En even later toen ik in de kathedraal was kwam ik Elidi tegen die me vertelde dat Renata alle papieren had voor mij en ik ze op haar werk kan ophalen.

Renata heeft een speciaal toeristisch bureautje. Samen met enkele anderen zorgt ze voor een toeristische ervaring bij de indiaanse bevolking thuis. Een of enkele dagen kun je dan bij hun verblijven en zo hun leven leren kennen en met hun samen werken. Het bureautje, wat aan het bisdom is verbonden, wordt gefinancierd door het fonds Porticus vanuit Nederland.

Het is een heel speciale manier om het toerisme op een ander manier vorm te geven.

Ze had voor mij het buskaartje gekocht naar Cafayate. Toen ik haar twee dagen geleden vertelde dat ik vanuit hier naar Santa Maria zou gaan, vroeg ze waarom ik niet een dag eerder naar Cafayate zou gaan omdat het een heel leuk dorpje is en het toch op dezelfde weg ligt naar Santa Maria. Ze heeft een hotel voor me geboekt dat ze goed kent. De dag daarna vervolg ik dan mijn rit naar Santa Maria.

Ze liet me haar bureautje zien en ik maakte kennis met haar collega's. Daarna afscheid van haar genomen, weer mensen waarvan ik me afvraag of ik ze ooit nog zal ontmoeten. Het is continue ontmoeten en afscheid nemen. In hetzelfde restaurant als dinsdag heb ik daarna gegeten en verhalen en foto's geüpload. De stad begint vertrouwd te raken. In de middag ga ik nog even langs bij Lorena haar werk, ze werkt al winkel juffrouw in een speelgoedwinkel. Daarna ga ik naar huis om een deel van mijn rugtas in te pakken. Om 8 uur komt Veronica mij halen. Ik ben bij haar uitgenodigd voor het avondeten. Ze heeft een gezin met 4 kinderen. Zij en haar man zijn heel erg actief in de politiek. Verder hebben ze een gemengd huwelijk zij is een Europese Argentijn, hij is een Indiaanse Argentijn. Iets wat niet veel voor komt in Argentinië. Er waren twee van hun kinderen aanwezig en we hebben eerst lasagne gegeten. Zij spraken in het Spaans en ik in het Italiaans met hier en daar een Spaans wordt dat ik wist. En wonderwel, ik begreep ze steeds!!!

Het valt me op dat met iedereen die ik spreek, iedereen zich schaamt voor de president Cristina Kirchner. Ik heb nog niemand ontmoet die blij met haar is en achter haar staat.

We hebben lang gesproken over de ontwikkeling van de Indiaanse bevolking en alle problemen die dat met zich mee brengt. Eduardo doet met de volgende verkiezingen mee om provinciale statenlid van de provincie Salta te worden. Hij zet zich vooral in voor de jongeren onder de Indiaans bevolking.

Daarna bracht Veronika me naar huis. Wat geweldig in drie uur zo mensen te leren kennen en van ze te houden. Thuis waren Maru en Lorena en hebben we nog lang gesproken en ontzettend gelachen. Natuurlijk email adressen uitgewisseld en toe om kwart voor 1 eindelijk naar bed. Het was echt weer een verrassende dag geweest

De Andes en Las Salinas Grandes

Wauw wat een dag!

Vlak voor dat ik gisteren ging slapen, kreeg ik te horen dat er in de hele stad geen elektriciteit zou zijn van 4 tot 8 uur 's morgens. Dus moest ik alles al heel goed voorbereiden voor het slapen zodat ik alles zou kunnen vinden omdat ik om 5.30 op zou moeten staan. Omdat het zo koud is gebruikt iedereen hier heel veel elektrische kachels en die slurpen energie, dus moet er bezuinigd worden. Het viel mee want toen ik op stond was er wel licht. Dat bleek anders toen ik daarna in de binnenstad kwam, alles was donker alleen de volle maan. In dat donker liepen heel veel zwerfhonden rennend over de lege straten. Ik was niet bang maar het was wel heel surrealistisch.

Om half 7 stond een speciaal verbouwde vrachtwagen klaar om te vertrekken. Ik was de enige niet Argentijn in de bus maar ik kreeg elke keer keurig de vertaling in het Engels.

Het was nog donker toen we vertrokken en ijzig koud. Deze nacht had het gevroren. Ik had twee truien bij me en heel veel lagen, maar al gauw sloeg de kou ongenadig toe.

Het eerste stuk van de reis volgden we ongeveer de weg die de "Trein van de wolken" ook volgt. Het voordel is dat wij sneller gaan en dus meer op een dag kunnen.

Waar de trein 300 zigzaggend omhoog gaat kregen we het ontbijt. Warme thee als het zo koud is. Toen ik in de bus terug was waren mijn tenen dood. Er werden dekens uitgedeeld en ik heb die ook nog omgeslagen. De zon was ondertussen opgekomen en langzaam kleurde de bergen met allerlei kleuren. Ik ontdekte dat ik aan de goede kant zat want ik had steeds een geweldig overzicht van het dal. Na weer een uur rijden kwamen we aan in het dorpje Rosa de Lima de Testil. We mochten even er uit, natuurlijk een lokale markt. Ik wilde een foto nemen van de kerk toen ik helemaal onderuit ging over het ijs dat op de straat lag. Alles gelukkig goed maar de val had veel in een moment van de zuurstof geëist en dus stond ik te tollen. We waren nu al boven de drieduizend. Opleveren dus om geen inspanning te doen.

Weer verder en zo om 11 uur passeerden we voor de eerste keer de 4000 meter en kwamen we op de hoogvlakte van Puma. Een gigantische vlakte met rondom vulkanen. Indrukwekkend vooral de wijdsheid. Hier zagen we ook voor het eerst de lama's lopen. Een dier dat al 3000 jaar voor Christus werd gedomesticeerd door de Inca's. Daarna kwamen we aan in Sant' Antonio del los Cobros. Het laatste stadje voor de Chileense grens. Waar de trein ook zijn eindpunt heeft. Natuurlijk weer een lokale markt en veel kinderen die van alles proberen te verkopen, zelfs steentjes. Ik zie dat ik daar toch niet zo goed raad mee weet dat gebedel. Heb het idee dat als ik er een niets geef de anderen tekort worden gedaan. De Argentijnen gaan er veel natuurlijker mee om.

We kregen ook weer een broodje en daarna vertrokken we naar de Salinas Grandes, een zoutmeer. Maar eerst moesten we daar de hoogvlakte voor oversteken. 70 km alleen maar een onverharde weg, hele lage struikjes en verder niets. Rondom die vlakte, in de verte, dode vulkanen. Het is eigenlijk een woestijn, want er ontbreekt water. De gids zei dat we wel iets konden slapen maar ik vond het te fascinerend en heb alleen maar naar de wijdsheid gekeken. En toen na die hele tocht kwamen we aan bij de Salinas Grande. In die hoogvlakte ligt in eens een oneindige witte vlakte. Het is een meer, want het is 15 meter diep maar heeft een 30 cm dikke zoutlaag er bovenop. Er was een uur de tijd. Eerst kregen we een warme maaltijd, rijst, kip en aardappelen. Daarna lopen over de vlakte en foto's in het oneindige nemen. Wat een geweldige ervaring. Ik had hier uren kunnen verblijven. Maar ja.... We moeten nog 300 km. Hier wordt ook zout gewonnen en dat doen ze door bassins uit te hakken en zo de zout kristallen te winnen. Verder worden grote blokken zout uitgezaagd voor industrieel gebruik.

Weer verder nu naar het hoogste punt van de reis. 4170 meter boven zeeniveau. Na weer een uurtje komen we daaraan en natuurlijk weer een fotomoment. Ik merkte wel dat er minder zuurstof is, geen twee stappen te veel doen. Daarna werd er 2000 km gedaald in 35 km. Een tocht met enorme vergezichten. De bus is zo gebouwd dat ze boven de chauffeur door een open raam opname kan maken, echt geweldig.

Onderaan de afdaling kregen we een champagne glas en werd er aan de kant van de weg getoost. Onderhand na een hele dag ben je als bus ook een familie geworden. Een leuk moment.

Daarna door naar Pumamarca een dorpje onder de berg met de zeven kleuren. Ik vond het niet veel bijzonders. Daarna weer een half uur om het dorpje in te gaan waar een enorme lokale markt was. Wat een kleuren, prachtige stoffen. Truien, poncho's en van alles. Aangezien ik maar 23 kilo mee mag nemen in het vliegtuig, mezelf echt in moeten houden.

Daarna weer in de bus voor de laatste 3 uur terug naar Salta. Het was nu alleen maar autoweg en dus niet zo speciaal. Ergens aan het eind kregen we nog een alfajores, zo'n bonbon zoals ze in O'Higgins maken maar helaas, deze haalde het niet bij die van daar.......

Om 8 uur waren we in Salta. Naar huis lopen en toen naar bed..... Want niet alleen was het een reis geweest van 13 uur maar de indrukken waren er velen geweest.

Salta

22 juli

In de bus had ik een plaats helemaal achter in en niemand naast me. Voor me lagen 17 uur reizen. We waren nog maar even buiten Rosario en het warme eten werd opgediend. Omdat we zo lang onder weg zijn wordt er ook voor het eten gezorgd wat ook in de prijs is inbegrepen. Er was een jonge man die netjes in pak alles verzorgde. Dus at ik om 12 uur 's nachts weer een warme maaltijd. De stoelen kunnen bijna helemaal plat en dat maakt dat je eigenlijk heel goed kan slapen. Het was volle maan dus van de landschap was we wat te zien. Pampa, pampa, pampa....

Het busvervoer in Argentinië is heel goed en dat maakt dat veel mensen reizen met de bus, vooral 's nachts.

Omdat het zo koud is stond de verwarming hoog, heel hoog. Maar het lukt me een goede verhouding te vinden.

Eigenlijk heb ik redelijk geslapen. In de morgen weer een ontbijt met thee en daarna maakte de jongeman netjes het gangpad schoon met water en een mop. Ook 's middags weer een kleine lunch. Het landschap begint bij Tucuman te veranderen, de bergen worden zichtbaar. In de grote steden is veel armoede verder zijn de steden rommelig. Dat verandert naar mate we meer noordelijker komen. De omgeving van Salta is prachtig en ook de huizen en wegen zijn van een goede kwaliteit.

Bij de afslag naar Salta moeten we van bus veranderen, daarna is het nog een half uurtje door een hele mooie vallei met veel eucalyptus bomen. Wat je ook ziet veranderen zijn de mensen. Het grootste gedeelte wat je hier ontmoet zijn mensen met een indiaanse achtergrond. Het Incarijk heeft tot hier bestaan.

Op het station is het even zoeken naar wie me komt halen. Het blijkt Lorena te zijn die ik al in O'Higgins heb ontmoet. Ze brengt haar naar haar huis en daar krijg ik een kamer voor deze dagen. Ik rust even en daarna ga ik naar het Focolare dat me heeft uitgenodigd.

In het huis waar ik woon is geen wifi dus deze dagen zal het wat moeilijker contact maken zijn. Maar misschien goed om weer eens niet alles te hebben. De stroopwafels die ik had meegebracht gingen er goed in. Daarna ging ik met Renata naar een toeristisch bureau en kwamen we er achter dat er nog 1 plaats was om een geweldige toer woensdag te gaan maken, langs de Salinas Grande, de trein van de wolken, Puranamarca, de berg van de zeven kleuren..... Dat wordt echt heel mooi.

Daarna naar huis en eten. En daarna..... Alle slaap inhalen van de afgelopen nacht.

23 juli

Goed geslapen en een prachtige dag en dus de stad gaan bezoeken. Salta betekent in de taal van de Indiaanse Aymara "de schone" en dat is ze ook. Een hele mooie stad waar geen andere stad die ik gezien heb tot nu toe tegen op kan. Het is een stad in de koloniale stijl met veel mooie oude gerestaureerde huizen en gebouwen.

Ik besloot eerst naar het archeologisch museum te gaan waar de geschiedenis van de Inca cultuur wordt verteld en uitgelegd. Daar zijn ook, in een speciale klimatologische omgeving drie mummies te zien van kinderen uit de Inca cultuur die ooit zijn geofferd aan de Goden, goed bewaard in het koude klimaat van het hooggebergte.

Het leven, de gewoonten, kleding enz. werd goed uitgelegd, gelukkig ook in het Engels. Het is bijzonder alles te lezen. De Inca's zijn echt een hele grote beschaving geweest van duizenden jaren, dat het gebied van Colombia tot aan Argentinië en Chili bestrijkt. En deze is helemaal verdwenen met de komst van de Spanjaarden.

De mummies zijn perfect gebleven en het is indrukwekkend te zien. Hele kleine mensjes, twee meisjes en een jongen, kleren nog in de perfecte staat, rechtop zittend alsof ze zo zijn ingeslapen.

Daarna in een café wat gedronken en eindelijk twee verhalen kunnen uploaden.

Toen ben ik door de stad gaan lopen. Ik ben lang en blond en voel me wel opvallen hier. Hier is het grootste gedeelte klein met zwart haar, afstammelingen van de oorspronkelijke bevolking. Het is en prachtige dag met een blauwe hemel en het is gelukkig iets warmer. Vanuit de zuidpool heeft de laatste dagen een stevige wind gewaaid en heel Argentinië zucht onder een koude periode. Zelfs ik kijk zo nu en dan met een beetje afgunst naar de hitte in Nederland. Maar misschien moet ik dat niet doen!!

Ik bezoek nog een museum over de koloniale tijd maar die is niet zo bijzonder. Nu kost de entree echt niets dus geen geen man overboord. De inflatie is zo erg dat sinds ik hier ben de waarde al met een halve peso is gezakt. Het is schrikbarend hoe snel dat gaat. Van alles door 6 moet ik nu alles al door 7 delen. Misschien fijn voor mij maar vreselijk voor Argentinië. Veel mensen verzinnen van alles, zo zag ik een kraampje waar je je suiker en bloeddruk kunt laten meten, schoenenpoetsers en een man die op een fiets een slijpsteen had verbonden en zo messen sleep.

Uiteindelijk keer ik terug naar mijn slaapplaats en maak alvast het een en ander klaar voor morgen. Daarna vertrek ik naar het Focolare waar ik zal eten. Het is weer een geanimeerde avond, maar dit keer op tijd naar bed want morgen wordt het heel vroeg.

Rosario

20 juli

Om half 7 ging de wekker. Het meeste was al ingepakt dus ging alles snel.

Om half 8 stond Norberto klaar bij het internetcafe. Dag o'Higgins.... Tot over twee weken.

Rosario (vertaald Rozenkrans) is in 1791 ontstaan toen ze hier een handelspost begonnen en als eerste een kapel aan Maria van de Rozenkrans bouwden. De stad ligt aan de rivier de Parana. Nou rivier....... Bij Rosario is de rivier 60! Km breed....... Het is een van belangrijkste handelshavens en veel goederen gaan van hier verder naar Paraguay of de andere kant op naar BA de Atlantische oceaan op. Het is ook het centrum van de landbouw. Argentinië verbouwd veel soja en exporteert dat ook.

Na een heerlijke thee en lekkere zoete broodje ben ik samen met Elba (nee een andere Elba dan die van O'Higgins) de stad ingegaan. Heel beroemd is de kathedraal met een barok interieur. Vlak daarnaast staat het monument van de vlag. De Argentijnse vlag is hier door Belgrano (een Argentijn die voor de onafhankelijkheid heeft gevochten) ontworpen en dit monument is van nationaal belang. Het stelt een gigantische schip voor met ook de eeuwige vlam voor de onbekende soldaat en grote beelden, het had iets uit het socialistische oostblok weg ook al is het al heel lang geleden gebouwd. Van hier een prachtig uitzicht over de rivier. Het water staat hoog en ik hoorde dat de watervallen van Iguazu niet zijn te bereiken.... Hè hè hè heb ik toch de beste beslissing genomen om er niet naar toe te gaan.

Met Elba heel lang gesproken over de Argentijnse politiek maar ook het probleem van de Flaklandeilanden. We kwamen namelijk langs een monument ter nagedachtenis aan de Argentijnse gevallenen in die oorlog. Ze legde het heel duidelijk uit en ik begrijp nu waarom de Argentijnen voelen dat het hun eilanden zijn.

Terug in huis hebben ze mij een eigen kamer gegeven, het middageten en natuurlijk praten over Máxima en alles wat Nederland is. Ben blij dat ik veel foto's heb geplaatst op mijn iPad, want dat laat ook veel zien.

In de avond zijn we uit gaan eten met Elba en Sandi. Het is hier de dag van de vriendschap en dag ga je met je vrienden uit eten en geef je cadeautjes. Een mooie gelegenheid om onze vriendschap te versterken. Overal was het heel druk in de restaurants maar uiteindelijk vonden we wat.

Daarna heerlijk lang geslapen.

21 juli

Vandaag gaan we met de auto een tocht maken met Marisa en Sandi. Ze brengen me over de brug en een 60 km lange weg naar Victoria. Een stadje aan de overkant van de rivier de Parana. Het is een geanimeerde rit over een eindeloze weg over een moerasachtig gebied.

Victoria is een klein stadje. Eerst iets over de steden in Argentinië. Alle steden zijn eigenlijk op een zelfde manier opgezet. Als je kaart van een stad bekijkt heb je horizontale straten en verticale straten. Van hoek tot hoek van zo'n raampje is bijna altijd 100 meter. Dan is er in het midden een plein war je de belangrijkste kerk vindt, de bank, het gemeente huis en soms de school. Alle steden hebben bijna hun straten het zelfde genoemd, 25 mayo, 9 Julio, San Martin en zo een heleboel meer. Overal kom je dezelfde namen tegen. Daarnaast vind je overal een ongelooflijke hoeveelheid zwerfhonden. Overal lopen, liggen ze.

Victoria was koud, heel koud en ik merk aan mezelf dat ik na veel kou eigenlijk ontzettend verlang naar de warmte. Er is over heel Argentinië een kou front, ook in het noorden kom ik de kou tegen.... Maar goed.... Dat krijg je als je in de winter naar Argentinië gaat!

Wandelen in de stad was dus geen optie en dus zijn we in een cafeetje wat gaan eten, erg leuk en authentiek cafeetje. Daarna de Abdij van Victoria bezocht. Onderhand was ik heel erg verkouden geworden en besloten we terug naar Rosario te gaan. Gelukkig was mijn verkoudheid al weer over. De rest van de dag even rustig aangedaan, onderhand was ook Pat gekomen en zo hebben we met zijn 5en gegeten. Om half 11 werd ik naar de bus gebracht en kon de lange reis naar Salta beginnen.

15 t/m 19 juli

15 juli

Op maandag is het hier rustdag en dus heb ik uitgeslapen, een was gedaan (lekker eenvoudig op de hand), wat in huis gerommeld. Daarna anderhalf uur in de zon gezeten. De Argentijnen verklaren me natuurlijk voor gek maar het was echt heerlijk, heb een klein beetje kleur gekregen.

In de middag ben ik in het internetcafe begonnen aan het regelen van de reis vanaf a.s. zaterdag. Iguazu, Salta, Rosario, Santa Maria, Tucuman. Met alle reistijden, blijkt het een hele lange en snelle reis. Alleen al om naar Iguazu te gaan en in Salta te komen zit ik bijna 50 uur in de bus...... Als ik dat realiseer vraag ik me af of ik dan wel naar de watervallen moet gaan. Het maakt dat ik zoveel dagen in de bus zit en dat dit allemaal van andere dingen af gaat. In het noord-westen is zoveel te zien dat ik het bijna jammer vind daar als een Japanse toerist door heen te razen. Heel langzaam komt het in me op dat ik Iguazu misschien toch moet laten. Als ik daarna de weersvoorspellingen zie voor Iguazu en zie dat het in de geplande dagen maar 11 graden zal zijn slaat langzaam de slinger naar het feit dat ik beter meteen na Rosario naar Salta kan gaan. Het kost nog een aantal uren voor ik het los kan laten maar het geeft eigenlijk ook steeds meer rust om niet die hele vermoeiende reis te moeten maken.

16 juli

Een rustige dag, ik ben wel blij met wat rust nu zaterdag het reizen gaat beginnen. Het is in deze dagen heerlijk weer met 20 graden, loop in mijn bloes met korte mouwen en zit regelmatig in de zon. Natuurlijk ben ik een grote tegenstelling voor alle anderen hier die in dikke winterjassen lopen, maar ja voor mij is 20 graden zomer, voor hun winter.

Ik heb mijn eerste bustickets besteld. Het is ongelooflijk hoe goedkoop een reis naar de andere kant van het land is. Voor 100 euro maak ik een reis van 19 uur om in Salta te komen. Vanuit daar heb ik al emails gekregen dat ik welkom ben in Salta en Tucuman. Dany uit Santa Maria is toevallig hier en heeft al gezegd dat ik welkom ben.

'sMiddags gegeten bij Silvi, Zoy, Anita en Juanita. Daarna een heerlijke lange wandeling gemaakt, want het is echt geweldig weer.

'sAvonds nog een kleine wandeling. De lucht is helder en ik kan de melkweg zien. In het zuiden staat het zuiderkruis. Het is zeg maar de poolster voor het zuiderlijk halfrond. Het echt een adembenemend moment. Ik geniet.

17 juli

Vandaag eerst via internet mijn reis van Rosario naar Salta vastgelegd. Daarna op Campo Verde wat souvenirs gekocht. Voor mij zelf een setje om mate te drinken want ik begin het echt lekker te vinden. Het was prachtig weer en de temperatuur was ongeveer 22 graden..... Ja het is hier winter!!! Daarna ben ik naar Polo Soledaridad gelopen waar Elba woont en waar nog een klein fabriekje staat van koekjes. Elba heeft een schattig huisje wat vol staat maar ook weer niet overdreven. Samen met haar empanadas gemaakt en gegeten. Ze had heel veel foto's van de tijd in Loppiano en omdat we daar in dezelfde tijd waren hebben we heel veel herinneringen opgehaald.

Wat leuk om dan ineens heel veel bekende gezichten weer te zien, van sommigen weet ik waar ze zijn maar anderen, wie weet?

Ik geniet deze dagen van de eenvoudige contacten maar ook van de rust, vanaf zaterdag zal het van dag tot dag heel inspannend zijn en veel reizen. Vind het prima even niets.

's Avonds vertelde Lelia dat ik zaterdag een lift kan krijgen met Norberto. Had eigenlijk al een ticket maar die 16 euro gaan niet op tegen een reis in gezelschap van vrienden.

18 juli

Vandaag verder gegaan met het voorbereiden van de reis. Toen ik in het internetcafe zat kwam Elba en zei dat ze aan een vriendin zal vragen of ik bij haar kan slapen als ik in Buenos Aires ben. Ze woont in de wijk San Telmo. Een beroemde wijk waar je moet zijn geweest volgens de Lonely Planet. (Reisgids voor wie het niet kent)

Verder wat foto's geüpload.

Er beginnen nu veel mensen aan te komen, in de komende dagen worden hier 150 mensen verwacht die hun vakantie hier doorbrengen. Tot maandag blijven ze hier. Auto's met gezinnen komen het terrein op rijden. dat het voor velen een feest is om te komen zag ik toen een gezin met drie kinderen stopte voor het internetcafe en er een groot gejuich opging bij de kinderen.

Ik vind het gek te denken dat ik over twee dagen weg zal zijn. Maar ik ben blij dat ik besloten heb terug te komen voor ik naar BA ga. Zo sluit ik het echt af.

Even iets vertellen over het drinken van mate. Het drinken van mate is echt een sociaal gebeuren. Je hebt een houten mok, zo zal ik het maar noemen, met een ijzeren rietje. In de mok zit een soort gras/kruid. Ze noemen het hier Yerba (gras). Je schenkt steeds vanuit een thermosfles een beetje heet water op de yerba en drinkt dat door het rietje op. Maar het is meer. Je drinkt het in gezelschap en dus daarna geef je de mok door en de anderen drinken daaruit. Ja, je hoort het goed, uit hetzelfde rietje. Dat is iets wat voor iedereen heel gewoon is. Julietta, een van jongeren hier vertelde een mooi verhaal. Verleden jaar was ze met haar ouders naar de watervallen van Iguazu en in het treintje naar de watervallen liet haar vader de mate rondgaan. Een Duits stel zat er bij en toen ze de mate kregen aangeboden pakte ze uit hun rugtas hun eigen ijzeren rietje. Het zorgde voor heel veel hilariteit bij de Argentijnen.

Verder heb ik vanmorgen wat schoongemaakt in huis, gewassen en ben ik bij het middageten weer uitgenodigd bij Delia, Lelia en de anderen. Delia vertrekt morgenvroeg naar haar moeder maar we zien elkaar nog als ik terug ben van de rondreis. Maar voor even hebben we afscheid genomen. Het lijkt alsof we elkaar altijd hebben gekend.

'sAvonds kom ik een aantal jongeren tegen uit Duitsland die hier 6 maanden zullen blijven, ze zijn blij met een woordje Duits. Mijn Duits is belabberd maar nog altijd beter dan Spaans.

19 juli

Laatste volle dag hier in O'Higgins ...... :-(

Vandaag de rugzak verder ingepakt en begonnen met afscheid nemen.... Ook al kom ik nog even terug, ergens is het toch een afscheid.

Ik weet niet hoe makkelijk ik de komende dagen wifi zal hebben. Alles wordt nu een avontuur van dag tot dag. Wat dat betreft was alles tot nu toe nog voorspelbaar. We zullen het allemaal gaan zien. Mag gelukkig wat spullen hier achterlaten en de kamer waar ik heb geslapen mag zo blijven. Zo hoef ik niet alles mee te gaan sjouwen. Verder kan ik hier al mijn geld pinnen en wat ik teveel heb kan ik later terug wisselen. Wat een service.

Vandaag eet ik bij Griselda, Stella, Gabri, Leda en Nadia.

Hier was ik nog niet geweest, had wel een van de eerste dagen in hun nieuwe huis geholpen. Ze zijn inmiddels verhuisd en het is mooi geworden.

In de middag werd het ineens druk, de een wilde graag mijn foto's hebben, de ander moest mij nog wat laten zien en zo was ik de hele middag nog onder de pannen om alles te regelen.

10 t/m 14 juli

10 juli

Vandaag een rustige dag. Eigenlijk niet veel bijzonders dacht ik. In de middag ging ik met Lelia naar Junin (spreek uit "goenin") want ik wilde nu eindelijk geld kunnen pinnen. Lelia had iets anders te doen dus ging ik naar de Banco di Argentina. Maar wat ik ook deed, geen geld kwam eruit.... Een aantal andere banken geprobeerd maar nergens kreeg ik geld. De ene keer geen had de automaat geen geld, de andere keer had ik niet genoeg geld..... Enz. Allemaal niet waar want mensen voor mij en na mij kregen wel geld en ik had genoeg geld op mijn rekening. Uiteindelijk de stoute schoenen aan getrokken en in de bank het probleem aangekaart in het Engels en Italiaans. Anderhalf uur zijn ze bezig geweest voor mij maar ze begrepen het ook niet.

Wat nu... Morgen de ING maar bellen via Skype. Het is in ieder geval een hele ervaring om door een stad te lopen en geen geld te hebben voor nog geen kopje koffie. Ik geloof dat alles best goed zal komen. Maar het maakt alles wel speciaal.

De avond verder doorgebracht met de mensen die in deze dagen ook in dit huis hebben gewoond en morgen vertrekken. Lang gesproken, gelachen, gegeten. Weer een bijzonder contact.

11 juli

Rustig opgestaan en naar het internetcafe gelopen. Vanuit Nederland waren er al wat berichten gekomen. Via Skype belde ik de ING. Nee ik had alles in orde gebracht, voor hun was er niets aan de hand met mijn pas. "Okay en wat doe ik dan nu?" Vroeg ik. "Ja, mevrouw wij kunnen niets voor u doen.... "

Ehhhh en ik moet nog drie en een halve week?

Nu wist ik wel onderhand dat ik geld zal kunnen lenen van iemand maar goed.... voelde me even alleen gelaten door mijn bank. Onderhand ben ik wel mijn reis aan het voorbereiden...

Het regent ondertussen hier al twee dagen aan een stuk. En niet een beetje maar het hoost continue. Dat betekent dat je over de onverharde weg nu niet naar het dorp kunt. Later begon het ook te onweren, wauw wat een klappen. Het donderde over de pampa.

Onderhand heb ik gehoord dat de watervallen van Iguazu weer open zijn behalve de duivelsmond (Boca del diavolo) Maar je kunt er dus weer naar toe.

Lelia kwam langs en nodigde me uit voor het eten bij hun. Er waren Delia, Maria Carmen, Lelia en Bea. Na het eten een lange tijd nog gesproken met Delia. Ik kende haar niet maar het is altijd bijzonder te ontdekken dat we zoveel gemeenschappelijk hebben.

En toen kwam ik er achter dat je hier met MasterCard kunt betalen! Wat een mop.... en niemand had bedacht dat tegen mij te zeggen..... Ook al heb ik nog geen contant geld, het zal dus echt wel goed komen.

De rest van de dag lekker rustig aan gedaan.

12 juli

Werd wat later dan normaal wakker. Het was opgehouden met regenen. Overal ligt nog wel veel water maar het moet de komende dagen tot 21 graden oplopen.... En dat voor de winter!

Even iets over de natuur. De geluiden die je hier hoort zijn anders dan bij ons. Dat was me 5 jaar geleden ook al opgevallen in Australië. Je hoort andere vogels en dus ook andere geluiden dan wij in Nederland horen. Ook de manier waarop sommige vogels hun nest maken is heel speciaal. In vele bomen hangen een soort cocons van bijna 70 cm groot. Het lijkt alsof het vergroeid is met de boom, daarin zit een nest van een bepaalde vogel die een heel droog klok geluid maakt. In de middag zitten alle vogels stil in de boom, alsof ze siësta houden.

Ook zijn hier veel roofvogels te zien, niet hele grote maar wel van diegene die zo mooi in de lucht aan het bidden zijn.

Vanmorgen heb ik Campo Verde bezocht, de houtbewerking en de het iconenatelier. Niet dat ze echte iconen schilderen maar ze maken replica's.

Daarna eindelijk met MasterCard kunnen betalen. Het is wel echt een ervaring geweest om niets te hebben.

'sMiddags langs Maria Carmen gegaan. Ze was jarig en in Argentinië wordt een verjaardag echt gevierd. Had als cadeautje een klein klompje van Delfs Blauw bij me. Bij de koffie was er een typisch Spaanse zoetigheid, heel lekker. "Maar vanavond kom je eten niet?" Het is elke keer weer hartverwarmend hoe ik overal welkom ben.

Daarna een heerlijke wandeling gemaakt en de zonsondergang gefotografeerd. Het begint echt beter weer te worden.

Op de terug weg kwam ik wat meiden tegen. Ze vinden het heel leuk om hun Engels te oefenen en dus heb ik lekker met hun gesproken. Het is grappig hoe ze zich verbazen over dingen uit onze cultuur.

Om 8 uur avondeten, ik moet er steeds aan wennen dat het zo laat is. Het was laat maar weer waren er die mooie contacten. Samen de verjaardag gevierd.

13 juli

Werd laat wakker, ik zie dat ik me aan het ontspannen ben. Vandaag eerst even email opgehaald en kwam ik met Anita te spreken. Zij heeft 18 jaar in Libanon gewoond en ze begon me te vertellen over een school voor doven in Beiroet. Deze school wordt gerund door drie vrijwilligsters en ze vertelde hoe die het tot een school hebben gemaakt die nu de beste is van het land. Maar al met al zonder veel geld en inkomsten. Ik vertelde dat ik ook binnen mijn werk aangesloten ben bij de Kentalis International Foundation die projecten in de derde wereld ondersteunt met expertise en steun. We gaan dus nu via haar contact leggen, om te kijken of er een project is dat ze aan kunnen vragen.

Vandaag kook ik zelf, de andere bewoners hebben zoveel achtergelaten dat het zonde is dat niet te gebruiken.

In de avond uitgenodigd bij Aurora, Isa, Marga en Eli. Ze komen uit Argentinië, Brazilië, Uruguay en Chili. Waar we het lang over hebben gehad zijn de dictaturen waar ze in hebben geleefd.

Ieder heeft in een gedeelte van haar leven de dictatuur meegemaakt, de angst, het niet mogen praten, het niet mogen samenkomen, de verdwijningen. Dingen die ik me niet kan voorstellen wat dat allemaal moet zijn geweest. Maar ook de gevolgen daarna, de wonden die ook na dertig jaar nog steeds voelbaar zijn. Mensen die nog steeds op zoek zijn naar familie, nooit zullen weten wat er is gebeurd. Wat is vrijheid dan een groot goed, misschien moeten wij ons daar beter van bewust zijn.

Het werd laat maar het was weer een hele bijzondere avond geweest.

14 juli

Een zondag en een rustdag, om 11 uur een skypeafspraak met pap, mam, Ted en Claudine. Het blijft geweldig elkaar te kunnen zien met een afstand van 12.000 km.

Na een geweldig geanimeerde mis, uitgenodigd bij Delia en compagnie voor het middageten.

's Avonds met een aantal mensen gegeten en daarna was er spontaan een avond waar er werd gezongen en gedanst. Heerlijk die spontaniteit.

Nuevo Julio

Nuevo Julio, de onafhankelijkheidsdag. Een nationale feestdag en dus een vrije dag. In 1816 werd Argentinië onafhankelijk van Spanje. En dat moet gevierd worden met.....? Een asado. Asado staat voor barbecue maar dan niet op een klein houtskool vuurtje maar GROOTS.

Rond de tijd dat ik met Elba zou vertrekken plensde het geweldig. Ook al is het koud geweest, regen hebben we nog niet gehad.

Het dorp ligt 3 kilometer verder, de weg is onverhard en ook in het dorp zijn niet alle wegen verhard. We kwamen in een grote toneelzaal van het dorp waar voor 600 mensen lange tafels waren klaargezet. We vonden plaats bij een echtpaar dat Elba kende en de vrouw sprak ook Italiaans.

Ieder had zijn eigen bord, bestek en beker mee moeten nemen. We kregen allemaal een vlaggetje van Argentinië op gespeld.

En daarna begon het wachten op het eten. Ondertussen werd er met iedereen veel gesproken en hard gesproken. Ik wilde heel graag de plaats zien waar de asado werd gemaakt, het vuur, het vlees. Buiten de grote zaal vroeg ik dus of ik foto's mocht maken van de asado, want ik kwam uit Holland. Meteen werd ik door een man meegenomen en tegen iedereen vertelde hij wie ik was en wat ik wilde. Buiten op grote roosters lagen echt hele grote stukken vlees, hele stukken rib en heel veel chorizo. Na foto's te hebben genomen gingen alle mannen op een rijtje staan en moest ik van hun ook een foto maken.

Terug in de zaal kwam de wijn, en het water binnen en daarna de rauwkost. Elke keer dat iets werd binnen gebracht groot applaus. Daarna een ronde chorizo, daarna kip, daarna biefstuk (en niet een zielig stukje maar een heel groot stuk) en daarna een stuk rib. Heb vlees gegeten voor de rest van de maand.

Maar het was vooral het samen zijn met zoveel mensen. Als je bedenkt dat O'Higgins niet meer dan 1000 mensen heeft, dan zat daar het hele dorp. En iedereen leeft met elkaar. Iets wat wij bijna niet kennen. En alles zat er, van heel jong tot heel oud, gezinnen enz. Ik keek mijn ogen uit en heb echt zitten genieten van alles wat ik ervaarde.

Ik sprak met Ele en Roberto en zij hebben heel veel verteld over het leven van de immigranten hier in Argentinië, de armoede en het doorzettingsvermogen. Het liet weer een ander aspect zien van dit land dat uit vele volken is ontstaan. En misschien wel heel erg in het thema van deze dag.

Daarna was er nog ijs en koffie en was er een muziekgroep die volksliedjes vertolkte. Wat konden die spelen. En de zaal ging uit zijn dak, klappen, of met een sjaaltje boven je hoofd zwaaien. Sommigen begonnen samen te dansen. een typische dans uit de pampa. Het had allemaal iets overweldigendst. Ik besef hoe uniek het was dat ik dit dorpsfeest mee mocht maken.

Na 4 uur was het afgelopen en ik had genoten van minuut tot minuut.