Terug in Nederland
Terug in Nederland. Dank je Argentinie en alle mensen die ik daar heb ontmoet. Jullie zijn voor altijd in mijn hart. Wat een geweldige tijd heb ik gehad, wat een indrukken heb ik meegenomen.
Ik zal deze periode altijd herinneren als een rijke en liefdevolle tijd.
ARGENTINA TE QUEDAS PARA SIEMPRE EN MI CORAZÓN
De terugreis
Ik was toch weer vroeg op. Vandaag vlieg ik terug en de gezonde spanning maakte dat ik niet echt kon uitslapen. Ik hoorde Julia door het huis gaan. Julia is een vrouw die bij Graciela leeft. Veel oudere mensen hebben een vrouw in huis die hun met het huishouden helpt. Vaak vrouwen uit de onderste lagen van de maatschappij. Ze krijgen daarbij kost en inwoning.
Langzaam heb ik me aangekleed en de laatste dingen ingepakt. Graciela sliep uit maar om 11 uur was ook zij wakker. Samen hebben we ontbeten en we waren nog maar net klaar toen de taxi al aanbelde. Vlug afscheid genomen en weg was ik. De taxi bracht me helemaal naar het vliegveld. Buenos Aires vloog aan me voorbij en daarmee ook alles van deze 5 weken...... Ineens lijkt het al geschiedenis.
Op het vliegveld was WiFi en dus even alles geüpdatet. Met een hele leuke email van Delia en de anderen met een heel groot hart. Daarna in de rij en alle formaliteiten doen. Ik was al vroeg bij de gate..... Er werd vroeg ingeladen. En op tijd, 17.00 vertrok het vliegtuig. Nu was het eindelijk een feit. "Don't cry for me Argentina" Maar ik laat wel een traan om jou. Want je hebt me geraakt tot in het diepst.
Zelden heb ik zo een wilde reis met een vliegtuig meegemaakt. Wat een turbulentie. Een hobbelwagen was het vliegtuig vaak en echt van Buenos Aires tot Parijs. Maar goed, het was niet anders. Daardoor was het moeilijk een beetje slaap te vatten.
We volgden de hele oostkust van Zuid-Amerika en zo kwamen we over Rio de Janeiro. Prachtig hoe dat verlicht was. Aires Frans heeft nog krappere stoelen die nog minder naar achter kunnen. Eigenlijk heb ik de hele nacht niet geslapen. Maar het uitzicht van mijn eigen bed doet wonderen bij het uithouden.
Heel veel momenten komen deze nacht langs van de afgelopen 5 weken. Ik denk dat ik nooit had kunnen denken wat het me allemaal zou hebben gebracht.
We verlieten zuid-Amerika bij Recife en staken de Atlantische oceaan over. We kwamen bij Portugal weer aan land. Europa binnen vliegen voelde al even thuis komen.
Na een uitgebreid ontbijt vlogen we richting Parijs en werd de landing ingezet.
Buenos Aires
Gisteren nog een heerlijk avond genieten bij Delia en compagnie. Daarna gauw gaan slapen. Vanmorgen de laatste dingen in de rugzak en toen om 9 uur vertrek. De rugzak is echt overvol en ik heb ook bovenop nog het een en ander. Ben blij dat ik niet van bus naar bus hoef te sjouwen!
Het vertrek was heel emotioneel en ik was niet de enige die stond te huilen. Het was een bijzonder moment te merken dat het in die 5 weken niet alleen voor mij iets speciaals was geweest maar voor vele anderen.
Met Elba reden we weg wat maar goed was want ik hield niet meer op.
De rit naar BA was verder heel fijn. We hebben elkaar vele mooie dingen verteld. Onderweg kwamen we langs Lujan en daar is de grootste bedevaartplaats van Argentinië. Even zijn we hier gestopt. Het is zoiets als Lourdes en heel belangrijk voor de Argentijnen. Het was mooi even zo langs te gaan en te bedanken voor deze tijd. Na een kop koffie verder en om 2 uur was ik in BA waar we bij Graciela kwamen. In een statige wijk heeft ze hier een heel mooi appartement wat nog net niet bij de ouders van Máxima binnen kijkt. Samen met Elba heb ik daarna mijn ticket besteld voor morgen naar het vliegveld en toen ben ik de stad ingegaan om BA nog te zien.
Het is een hele grote stad en ik had gehoord van een hop-on-hop-off bus die alle belangrijke plaatsen aan doet. Dat leek me een goed idee. Dus bij de dichtstbijzijnde bushalte gewacht en ja al snel kwam er een bijna lege bus aan. Ik naar binnen en wilde een kaarten bestellen. Nee we zijn vandaag al uitverkocht????? Snapte er niets van. Vroeg nog iets over al die lege plaatsen maar kreeg geen kaartje en kon weer hop-offen. Wat nu? Dichtbij was het kerkhof van Recoleta met beroemde graven van onder andere Evita Peron, de vrouw van eennpresident (die van de musical "Don't cry for me Argentina"). Het is een stad bijna want de graven zijn monumentaal en als kleine huizen. Heel druk want er liggen ook vele presidenten, schrijvers enz. van Argentinië.
Daarna bedacht ik me dus maar een taxi te nemen naar Plaza de Mayo. Ik hield de eerste de beste taxi aan en we reden weg. Ik dacht goed mijn Spaans te oefenen maar deze man dacht meteen wel meer te willen vragen dan ik fijn vond. Of ik alleen was, een vriend had enz. Meteen stonden alle alarmbellen op rood en met een stalen gezicht vertelde ik dat ik op vakantie met mijn man was maar dat hij de laatste week moest weer gaan werken en dus ging ik nu naar de Plaza de Mayo waar ik een vriendin uit Argentinië zou ontmoeten en met haar mijn laatste dag door zou nemen...... Alles in het Spaans. Nee, aan mij was geen eer te behalen en deze leugen voor mijn bestwil vond ik meer dan rechtvaardig. Hij hield al gauw op en ik vroeg me af of hij wel wist hoe oud ik was? Kon zijn moeder zijn! Op de Plaza de Mayo vroeg hij om een kus..... Nee meneer in Nederland doen we dat niet en ik ben uitgestapt..... Ik moet zeggen dat ik even heel veel adrenaline in me voelde stromen. Ben eerst maar even rustig in de kathedraal gaan zitten om bij te komen. Vanaf nu ken ik geen Spaans meer met vreemden, ben een Nederlands meisje dat alleen maar Engels spreekt!!!
Dit is de Kathedraal waar Paus Franciscus zijn zetel had voor hij Paus werd. De hele kerk is vol van de trots dat hun Kardinaal Paus is geworden.
Daarna doorgelopen naar het presidentiële paleis dat ook aan dit plein staat. Helemaal roze. Op dit plein wordt veel gedemonstreerd en er hangen van allerlei spandoeken. Ook de "Dwaze moeders" lopen hier nog elke donderdagmiddag om aandacht te vragen voor hun verdwenen kinderen.
Daarna ben ik weer verder gaan lopen. Had even geen zin in een taxi en dus gewoon gaan wandelen. De beroemde Obelix natuurlijk en vele andere gebouwen die uiteindelijk allemaal heel Europees aandoen.
Bij de Mac een cheeseburger gegeten en uiteindelijk was ik weer in de straat waar het huis van Graciela staat. Daar mijn grote rugzak in orde gemaakt en alles voor de laatste keer gerangschikt.
Graciela had me gevraagd of ik zin had 's avonds naar een culturele avond te gaan en ik had meteen ja gezegd. Bleek het om 12 uur te beginnen. Zij was met vriendinnen uit eten gegaan en had mij het adres gegeven waar ik met en taxi naar toe zou kunnen. Eigenlijk had ik geen zin maar wilde haar niet teleurstellen en dus om half 12 toog ik naar de straat en hield de eerst de beste taxi aan. Geen Spaans dus. Ik stapte in en hoorde mezelf met een vreselijk Amerikaans accent de weg opnoemen. De taxichauffeur vroeg nog of ik geen Spaans kende..... No I don't...... En zo reden we zwijgend naar het culturele centrum. Prima.....
Daar aangekomen stonden heel veel jongeren al in de rij. Ik vond al snel Graciela en haar vriendinnen en deze bleken allen al de 60 te zijn gepasseerd. Een van die vriendinnen bleek niet te hebben begrepen dat het om een jongerenfestival ging...... De eerste band was prima maar de tweede was drie keer niks en gelukkig besloot Graciela dat het genoeg was geweest. Om kwart voor drie lag ik in bed. Buenos Aires was niet echt het hoogtepunt geweest maar goed ik ben er geweest en heb geslapen op 100 meter van waar Máxima heeft geleefd!
Langzaam komt het afscheid
1 augustus
Ik ben nu een maand in Argentinië. En het einde nadert. Ik heb nog 4 dagen. Vandaag slaap ik even uit. Daarna begin ik aan het herschikken van mijn rugzak. Als dat wat op gang is gekomen loop ik even naar Campo Verde om een cadeautje te brengen aan Lucas, de zoon van Dami, van de familie. Hij is net zo verlegen als zijn vader!
Terug in Villa Blanca ga ik naar het internetcafe en lees wat berichten. Het is fijn te zien dat ik zoveel mensen heb mee laten beleven van al het bijzondere dat er is gebeurd. Lelia komt langs en nodigt me uit om bij hun te komen eten. Ik geef haar mijn laatste klompje als dank voor alles wat ze voor me heeft gedaan. Voor ik vertrok had ik bij de Xenos heel veel klompjes van "Delfs Blauw" porselein gekocht om aan alle mensen waar ik zou komen iets typisch van Nederland te geven. Ook de stroopwafels werden overal met groot plezier ontvangen. Als het aan al die mensen lag zou ik een exportbedrijf kunnen beginnen van stroopwafels.
Daarna terug naar mijn kamer om verder te gaan met het inpakken. Ik ga met iets meer terug dan ik ben gekomen. Souvenirs en cadeautjes..... Gelukkig mag ik 23 kg mee het vliegtuig in en 10 kg handbagage.
Natuurlijk wilde iedereen bij het eten weten hoe de reis was geweest. Geen makkelijke opgave omdat de reis onder zoveel aspecten zo mooi is geweest.
Daarna "even" op bed gaan liggen..... Even, maar uiteindelijk was het een diepe slaap van 3 uur. Ik voel dat ik echt moe ben. Gelukkig dat ik even nog wat dagen heb om uit te rusten!
In de avond bekijk ik met Lelia hoe te doen in de komende dagen. Misschien kan ik met iemand meerijden. In ieder geval kan ik waarschijnlijk zaterdag weer slapen in het appartement in het centrum van Buenos Aires waar ik ook de eerste nacht heb geslapen. Daarna ga ik naar huis eet wat en ga weer vroeg slapen om te profiteren voor de grote reis terug weer heel veel energie gaat kosten.
2 augustus
De laatste dag in o'Higgins. Het is onvoorstelbaar te denken dat ik al 5 weken in Argentinië ben. Het lijkt alsof ik gisteren ben gekomen. Maar de waarheid is zo en ik moet er nu echt aan gaan geloven dat vandaag het afscheid is aangebroken. Na het ontbijt ga ik naar het internetcafe om mijn reis te regelen. Het lijkt dat ik toch niet kan slapen in het appartementje. Al snel komt Elba langs om te zeggen dat ik met haar mee kan rijden naar BA en bij haar vriendin kan slapen. Ze brengt me bij haar thuis. Deze woont in de wijk Recoleta tegenover het huis van..... De familie Zorreguieta. Met andere woorden zo leer ik ook waar Máxima is opgegroeid. Wie had dat gedacht. Zij wonen op 1252 ik slaap op nummer 1227 van de Uriburustraat.
Gisteren kwam een van de jongeren naast me zitten en vroeg of ze bij me mocht komen eten en zo zit ik met het middagmaal met Charlota. Ze vertelt me veel in het Spaans en geniet van het eenvoudige samenzijn en wil alles weten over mijn reis. Ondertussen komt Lelia langs en nodigt me nog een keer bij hun uit voor het avondeten.
Het is mooi weer dus maak ik een wandeling en ga heerlijk in het zonnetje zitten.
Wat een rijke weken zijn het geweest. Wat heb ik veel ontvangen en hoe graag wil ik dit vasthouden. Alles is mooi geweest, Argentinië is een warm en hartelijk land met een verschrikkelijk mooie natuur, een fascinerende cultuur. Maar het allermooist is het persoonlijke contact met zoveel mensen geweest. Hun levensverhalen, hun zorgen, blijdschap. Het is allemaal heel bijzonder geweest.
Zittend op het bankje wil ik dit moment even vasthouden..... Om het even niet voorbij te laten gaan. Om me even te realiseren wat me allemaal is overkomen. Het is veel meer dan de woorden in dit blog hebben kunnen verwoorden, veel meer dan elke foto zegt van de meer dan duizend die ik heb geschoten.
Het is iets van het hart.... En soms is dat niet onder woorden te brengen.
Terug naar O' Higgins
Het is een lange rit en dus een lange nacht. Maar ik had nu een bed en daardoor sliep ik best goed. Toch blijft het vermoeiend. Om half 9 was ik in Rosario en zou ik door Marisa worden opgehaald. Omdat de busterminal groot is, lopen we elkaar even mis maar om 9 uur hebben we elkaar toch gevonden. Even bijtanken bij oude bekende. Alles lijkt alsof ik het gisteren heb achtergelaten en toch zitten er 9 dagen tussen. Een kop koffie en een heerlijke douche doen wonderen. Ik voel me echt herboren als ik om 12.30 in de laatste bus stap naar Junin.
In de bussen die langere stukken rijden worden constant films gedraaid, maar echt van die hele gewelddadige films, niets voor mij. Ik besluit mijn mp3-speler van mijn telefoon op te zetten om niet de hele tijd van die dodelijke schreeuwen te horen. Drie uur lang luister ik naar muziek. Ondertussen zit er naast me een jongeman die niet al te fris ruikt, het is warm dus echt een hele aangename reis is het niet. Wel moet ik lachen in mezelf als ik zie dat de jonge man op een gegeven moment een schetsboek tevoorschijn haalt en van uit mijn ooghoeken zie ik dat hij mij aan het natekenen is. Misschien hang ik over decennia wel naast de Mona Lisa...... ;-)
De bus doet het rustig aan. Deze bus komt van de grens met Bolivia en rijdt helemaal naar het uiterste zuiden! Dat betekent dat deze bus 5 dagen onderweg is! 5000 km worden dan overbrugd. Ik heb in deze dagen een beetje kunnen ervaren wat afstanden zijn!
Om 4 uur ben ik in Junin. Lelia had gezegd dat ze me zou ophalen maar na een uur is ze nog in geen velden of wegen te zien.... Mijn telefoontje is ondertussen op door het vele luisteren naar muziek, geen wifi in de buurt.... Wat nu?
Uiteindelijk besluit ik te vragen wat een taxi kost: 150 pesos. Ik heb het idee dat dat heel veel is, maar ik heb niet echt een andere keus. En voor mij is het nog maar 20 euro! En dus neem ik uiteindelijk een taxi en ben ik 20 minuten later terug in O'Higgins. Lelia bleek me te hebben gemaild dat ze toch niet kon komen maar dat had ik niet ontvangen en daarom was het maar goed dat ik zelf al een taxi had genomen. Wat een thuiskomst. Hoeveel omhelzingen ik heb gekregen om te voelen hoe welkom ik was! Het gaf een heel speciaal gevoel.
Terug in mijn kamer overviel me de vermoeidheid. Wat een indrukken in 13 dagen, wat een ontmoetingen! Maar ook wat fijn weer hier te zijn.
Tucuman
Om 9 uur werd ik wakker. Na een uitgebreid ontbijt met Lis, waar we elkaar veel te vertellen hebben vertrekken wee naar het centrum. Tucuman is de plaats waar in 1816 op 9 juli de onafhankelijkheid is uitgeroepen in een huis in het centrum. Dat huis staat er nog steeds en is nu een museum. Eigenlijk is er niet veel te zien maar is het meer het idee dat het huidige Argentinië hier is geboren. Daarna laat ze een aantal kerken zien die heel mooi en eenvoudig zijn. Tot nu toe waren de kerken mooi maar heel erg barok met veel tierelantijnen. Tucuman is OK de stad van Mercedes de Sosa. Een zangeres die heel beroemd is en de ziel van de Argentijnen vertolkt. In Loppiano zong ik al mee met het "Canto con todos" en ik heb muziek van haar op mijn iPad. Op het centrale plein is een tentoonstelling van haar en staat een beeld, zowel Lis als ik gaan er op de foto.
Het is vandaag warm in Tucuman en dus gaan we terug naar huis waar Katie en Paola terug zijn van hun werk. Met zijn vieren eten we het middagmaal. Dan komt Paola met het idee om naar een naschoolse opvang te gaan in de sloppenwijken. Enkele vrijwilligsters en jongeren zijn dat werk begonnen om kinderen van de straat te houden. Betti, diegene die er mee begonnen is heb ik enkele weken geleden in o'Higgins ontmoet. Samen met Paola vertrekken we.
Tucuman is een van de armste steden in Argentinië en op een gegeven moment komen we in de sloppenwijken van de stad. Wat een misère. Het doet me ontzettend veel. Dan bij een klein huisje met een plaats er naast komen we bij het centrum van Betti. Ze heeft een lokaaltje gebouwd met nog een kamertje waar ze samen met drie ander vrouwen een naaiatelier heeft. In het lokaal komen juist de kinderen van de basisschool leeftijd aan om samen met drie volwassenen en twee jongeren een middag door te brengen. Het enthousiasme is hartverwarmend. Nog nooit is er iemand van zo ver bij hun op bezoek geweest. De kinderen willen weten hoe je koningin wordt en ik vertel het verhaal van Máxima. Daarna laat ik alle gebaren voor dieren zien. Samen op de foto, de kinderen willen ook allemaal een foto met mijn camera maken. Daarna wil Betti me een geschenk geven. Ik voel me overweldigd maar Paola dringt aan het aan te nemen omdat dat juist voor hun een stukje waardigheid geeft iets terug te kunnen doen. En dus krijg ik twee ovenwanten. Als we wegrijden zwaaien alle kinderen me uit. De hele weg terug ben ik emotioneel. Wat heeft dit me aangegrepen. Uiteindelijk niet zo zeer de misère maar vooral de overweldigende liefde.
De rest van de middag blijft dat bij me. Vroeg in de avond vertrek ik weer. Een rit van 12 uur. Elke keer als ik afscheid neem laat ik een traan maar deze keer ben ik van slag. Het bezoek aan Tucuman heeft me diep geraakt en het eerste half uur in de bus kan ik alleen maar huilen.
Op de hele reis had iedereen me gewaarschuwd voor Tucuman, voor de armoede en criminaliteit. En soms had ik er een knoop van in mijn maag van. Maar ik moet zeggen dat het een van de hoogtepunten is geweest van deze reis.
De bus rijdt de nacht in. Op naar Rosario.
Santa Maria de Catamarca
28 juli
De hele familie sliep uit dus ook ik kon rustig slapen. Dat uitslapen duurde lang, zo lang dat de hond mijn kamer in kwam (eigenlijk de kamer van Marilen, maar die heeft ze deze dagen aan mij afgestaan) want ze moest er zo nodig uit! Het bleef heel lang stil en dat gaf mij de gelegenheid mijn rugzak even anders in te delen. Om 12 uur begon er wat te leven....
Even iets over de huizen in Argentinië. Ieder bouwt eigenlijk zijn eigen huis. Bouw projecten en nieuwbouwwijken bestaan er niet. Daardoor is het meestal, in onze ogen een rommeltje. Dat bouwen kan jaren duren. Alfredo bouwt zijn eigen huis en is daar al 10 jaar mee bezig. Wat me ook opvalt is dat wij heel erg op het interieur zijn. Alles netjes afwerken, verven enz. Ik heb hier niet èèn huis gezien dat niet iets kapot heeft, half afgemaakt, of versleten. Het is op veel plaatsen heel vochtig en in veel huizen kun je dat ook terugzien. Geld speelt hier heel veel een rol bij.
Maar uiteindelijk was het al bijna 2 uur toen iedereen uit bed was...... Daarna wat gegeten en om 4 uur zijn we de ruïnes van Guilmes gaan bezoeken en volk dat hier geleefd heeft voor de Inca dit gebied overnamen en daarna de Spanjaarden. Het zijn de fundamenten van de stad die er ooit is geweest. Met op de achtergrond de gouden bergen, de torenhoge cactussen, de lama's, ik waan me eeuwen geleden. Daarna naar huis en hebben we ons klaar gemaakt om te gaan eten, want ik heb de hele familie uitgenodigd mee uit eten te gaan.
Alfredo is een verlegen man en het valt niet altijd mee om met mijn gebroken Spaans iets tegen hem te zeggen. Maar met wat gestotter lukt het me toch een mooi gesprek op gang te brengen waar hij vertelt hoe hij in de jaren 80 in 'O Higgins hard heeft gewerkt om een aantal gebouwen te bouwen.
Het restaurant is eenvoudig, voor nog geen 30 euro eten en drinken we uitgebreid. Met een echte Heineken op tafel. En de Argentijnen er maar van uit gaan dat het een Argentijns biermerk is. Een gezellige avond.
Eindelijk heb ik ook met Lis contact gekregen waar ik in Tucuman zal verblijven. Morgen komt ze me bij de busterminal afhalen. Na thuis nog wat gesproken te hebben gaan iedereen naar bed.... Nou iedereen? Marcus vraagt of hij nog even op mijn iPad mag spelen. Natuurlijk, dat even wordt wat langer en als ik al rustig slaap brengt hij hem terug. Morgen gaat voor hem de school weer beginnen. Zijn vakantie zit erop. De mijne vanaf vandaag nog een week!
29 juli
Vandaag ben ik met Dami de school gaan bekijken terwijl er ook mensen aanwezig zijn. Omdat Dami pas om half 1 naar school moest kon ik nog wat extra slapen. Dat is wel fijn want het reizen is vermoeiend en alles in het Spaans volgen kost ook veel energie.
Het is vandaag ook de verjaardag van Alfredo, hij is 50 geworden. Maar dat zal later gevierd worden. Verjaardagen in Argentinië zijn heel belangrijk, altijd zijn het grote feesten. Tijdens het ontbijt spreken we met Alfredo en Dami over heel veel verschillende dingen. Daarna ook met Marilen en Marcus. Het is zo interessant alles te horen over hoe dingen hier soms zo anders zijn als bij ons.
Marcus 's morgens om 7 uur naar school tot 12 uur, daarna van 4 tot soms wel 8 uur. Een dag heeft dus een hele andere indeling als bij ons.
Verder een rustige ochtend met een feestelijk middageten met het hele gezin. Daarna nog even naar de Escuela Aurora en heb daar voor alle studenten verteld wie ik ben, wat ik doe en wat mijn indruk van Argentinië is. En allemaal in het Spaans!!! Daarna afscheid van Dami..... Twee dagen en het lijkt al weer een eeuwigheid. Maar een volgende etappe wacht.
Ik kocht een kaartje voor Tucuman, omgerekend in euro's 16 euro. Voor mij niets maar Marilen vertelde me gisteren dat zij maar heel soms naar huis komt vanuit Tucuman, waar ze studeert, omdat het kaartje zo duur is. Ik moet zeggen dat ik in die momenten besef hoe wij een heel andere waarden in ons hoofd hebben van wat duur en wat goedkoop is dan wat hier normaal is. En dan is dit gezin een gewoon middenklasse gezin.
Om 4 uur vertrek naar Tucuman, een rit van weer 5 uur.
De bus rijdt door het vallei van de Cardones (kandelaarcactussen). Cactussen groeien 2 cm per jaar. Ik heb er deze week al gezien van meer dan 10 meter hoog. Dat betekent dat deze meer dan 500 jaar oud zijn! De eerste bloem bloeit als de cactus 50 jaar is!! Het is heel speciaal deze planten zo te zien met deze wetenschap.
Vanaf 3000 meter die de pas heeft, waar wekelijks niets groeit, gaat de weg heel snel tot 500 meter. En van die leegte komen we uiteindelijk in een gebied dat tropisch regenwoud is. Een groter contrast in anderhalf uur kan er niet zijn.
Om half negen kom ik in Tucuman aan waar Amata me op wacht. Ze brengt me weer in een ander thuis..... Wat een welkom... Na een heerlijk diner, wacht een bed, er is weer een dag geweest met zoveel verschillende indrukken.
