Wandelen in de Saksische Schweiz
Ja wat is het nu, Bohemische Schweiz of Saksische Schweiz? Nou in Tsjechië het eerste en in Duitsland de tweede. Vandaag heb ik dus een wandeling gemaakt in Duitsland een half uurtje hier vandaan.
De nacht was wat druk. Vlakbij is een hele grote camping en daar hadden ze gisterenavond en vannacht een harde disco. Om half vier was deze nog steeds aan de gang. Ik werd dus wat later wakker. Gisteren al had ik op het internet een mooie wandeling gevonden die naar het hoogste punt van de Saksische/Bohemische Schweiz ging, met een mooi uitzichtpunt. Het was wat grijs maar ik had echt nodig om nog een lekkere wandeling te maken. De weg er naar toe ging dus Duitsland in langs de Elbe en dan omhoog naar een klein dorpje Kleingrisshübel. Vandaar was het een aardige klim naar de top van deze tafelberg. Na een uurtje kwam ik op een top. Maar wat een tegenvaller. Ik kon nauwelijks over de bomen uitkijken. Was dit nu waar men zo over schreef op heel veel sites? Na een paar foto's vroeg ik mezelf af of ik dan maar weer terug moest naar de auto. Toen er ineens vanuit een pad, dat ik niet had gezien, een ouder echtpaar kwam die langs mij naar beneden begonnen te wandelen. Zij kwamen dus ergens anders vandaan.
En ja, na een half uurtje dat pad te hebben gevolgd kwam ik op de top van de Grosse Zschwirnstein. Ik was eerder op de Kleine Zschwirnstein geweest en daar was dus niets te zien.
Net toen ik daar kwam begon de grijze bewolking op te trekken en binnen 10 minuten was de hemel helder blauw met een stralende zon. Het uitzicht was adembenemend. Ik kon echt de hele Saksische en Bohemische Schweiz zien met al zijn Tafelbergen en rotsformaties. Ik ben gaan zitten en heb wel drie kwartier zitten genieten. Wat was dat mooi!
Daarna wat foto's genomen, selfies, video's om te proberen die beelden te kunnen vasthouden.
Terwijl ik daar rond liep kwam ik bij een rotsformatie waar veel water stond en wat groeide daar? Riet, gewoon riet wat je ook in een vijver tegenkomt. Natuurlijk geplant maar toch heel speciaal Zo hoog op een berg.
Daarna de terugtocht. Die ging voorspoedig. Ik liep nu dezelfde weg terug en dan zie je toch weer andere dingen omdat je van een andere kant komt. Een andere weg met de auto naar het pension bracht me weer langs mooie dorpjes.
Al een aantal dagen ben ik in dubio, naar Praag en Dresden gaan of niet. De tijd dat ik hier ben is kort en een stad bezoeken is een hele onderneming. Ik geniet tegelijkertijd zo van de rust en de natuur dat ik vandaag de knoop voor mezelf heb doorgehakt en niet naar de Praag en Dresden ga. Om gewoon rust te nemen en de natuur in te kunnen. Jammer? Nou Praag en Dresden lopen niet weg en er zal ooit wel een andere gelegenheid komen.
Wandelen in de Bohemische Schweiz
Vanmorgen om 8 uur was ik wakker. Vandaag wilde ik gaan wandelen in een mooie stukje van de Bohemische Schweiz. Gisteren had ik op de kaart het een en ander gezien en ook al zou het een lange tocht worden, ik had er zin in.
Na het ontbijt ben ik meteen vertrokken. Het was een mooie dag met een stralend blauwe lucht. Na weer een mooie autorit, vond ik een plaats op een betaalde parkeerplaats. De keuze was nu eerst 2 km langs de weg te lopen of de bus te nemen naar het beginpunt. Ik besloot voor het eerste. De weg kronkelde daarna omhoog. Blij kwam ik er achter dat, ook al was ik vier maanden ziek geweest, ik toch wel een betere conditie had dan verleden jaar in de Italiaanse bergen. Ik liep met gemak iedereen eruit. Het was vooral een tocht door de bossen, pas op het laatste stukje kwamen we wat boven de bomen uit. En toen verscheen er vijftig meter boven me een geweldig groot restaurant, tegen de bergen. Daarnaast een boog uit zandsteen. De grootste natuurlijke zandstenen brug van Europa. Imposant. Het heet de "Pravcická Brána".
De tocht aan het eind was nog even een pittig stukje maar daarna eindelijk was ik op het hoogste punt en keek ik uit over de Saksische Bohemen. Een prachtig vergezicht. In het restaurant een kopje thee gedronken en verder nog wat foto's genomen. Het was er vol met mensen.
Het lijkt alsof ik hier de enige onder de Tsjechen ben. Ik hoor nauwelijks Duits, een keer Nederlands en verder dus Tsjechisch, of is het Pools of Slowaaks. voor mij een pot nat.
Ik besluit af té dalen naar Mezni Louka en het Gabrielpad te nemen.
De bergen en rotsformaties bestaan hier uit zandsteen. Daarom loop je op veel paden op het zand. Deze steensoort is zacht en weer en wind zorgen er voor dat het zand overal ligt. Toch loopt het verder lekker. De weg is lang. Deze daalt maar langzaam en is daarom druk met mensen omdat hij ook maar langzaam stijgt en ze deze weg dus meer nemen dan die ik had genomen.
In Italië ben ik gewend in de bergen mensen te groeten maar ik merk dat mijn groet maar zelden een groet terug krijgt. Ik denk dat het hier niet de gewoonte is.
Na Mezni Louka loop ik over asfalt naar het volgende dorpje Mezna waar ik een ijsje eet. Daarna heel steil naar beneden tot aan deKamnitzkloof. Een klein snelstromend watertje dat zich door de rotsen een weg heeft gebaand. Langs die rotspartijen loop ik. Mooi en imposant. Daarna neem ik een stukje de boot dwars door een nauwe kloof. De man die de boot bestuurt praat alleen Tsjechiesch. Hij vertelt een heleboel en iedereen lacht erom. Ik weet echt niet waar hij het over heeft. Is het een verhaal over de natuur, de geschiedenis of maakt hij gewoon veel grapjes. Een keer begrijp ik een woord, olifant. Maar ik begrijp niet wat een olifant hier zou moeten doen. Aan het eind van de boottocht glimlach ik maar netjes naar hem.
Daarna nog een mooie wandeling, een kleine twee kilometer langs het riviertje. En dan ben ik terug bij de auto. Met bijna 18 km in de benen, 21813 stappen zegt mijn stappenteller. Een aardige tocht.
Ik rij via een ander weg terug naar het pension waar ik voor 8 euro een hele maaltijd krijg. Soep, kipschnitsel, friet een grote kom sla en een biertje. Na nog een wandeling in het dorp terug naar mijn kamer. Een welbestede dag.
De omgeving verkennen
Vannacht was het koud. Maar ik heb een goede slaapzak. Toch voelde het niet goed aan mijn oog en omdat ik er steeds meer van overtuigd raakte dat ik eerst en vooral moest zorgen dat mijn oog niet weer slechter wordt, werd het duidelijk dat ik niet moest kamperen.
Om 8 uur was de receptie open en vroeg ik of ze nog een kamer hadden. Tot 22 augustus was er nog een vrij. Tegen die tijd zie ik wel wat ik dan doe.
Mijn tent is geel van kleur. Dat maakt dat je toch, ondanks dat het donker is heel goed kan zien wat er op ligt. Dus zag ik vannacht een langwerpig "blaadje" liggen op de binnentent. De binnentent? Dat kan toch niet, een blaadje. Hè was dat blaadje nu een stukje verder? Ja, heel langzaam verplaatste het zich...... Een slak. Goed, het zit niet binnen dacht ik nog. De volgende dag was het heel vochtig van de dauw en de tent vol met slakken. Nu ben ik er niet bang voor dus dat scheelt. Het was wel een werkje om ze allemaal te verwijderen.
Alles weer inpakken en afbreken en verhuizen naar de kamer en alles wat met de tent te maken heeft opruimen en in de auto doen. De auto staat op een afgesloten terrein dat s'nachts niet te bereiken is. Toen ik in Munster was vertelde Charis dat veel auto's worden gestolen, zo dicht bij de Poolse grens. Ben dus blij dat de auto veilig staat.
Daarna me installeren in het kamertje. Het is klein maar precies goed. Na wat gerust te hebben besluit ik de omgeving te verkennen zodat ik weet wat er te doen is. Een fantastisch mooie autoreis naar Hrensko aan de Elbe of Lalba zoals het in Tsjechië heet. De weg kronkelt het land door. Van diepten naar hoogten en alles even lieflijk, elk dorpje pittoresk.
In Hrensko gaat er een kloof het land in waar typische huizen staan. Het is er toeristisch. Met heel veel kraampjes die bestierd worden door.......? Chinezen. Geen kraampje wordt door een Tsjech of ander bestierd. Ook op de parkeerplaats moet ik betalen aan een Chinees. Vreemde gewaarwording. Ze kennen in ieder geval wel Engels. Want met Engels kom je hier nergens en mijn Duits is belabberd. Maar ik heb een klein boekje bij me met honderden foto's per thema en het heet Point-IT. Het helpt me om te vragen waar er een pinautomaat is.
Zoeken naar een pinautomaat, waar heb ik dat meer meegemaakt..... Drie jaar geleden in Argentinië. Van een mevrouw begrijp ik dat deze in de supermarkt kan vinden. Dus de eerste supermarkt die ik aan doe die heet Albert. Klinkt bekend. Inderdaad zonder Heijn erachter is het duidelijk dat ik in een AH loop met de euroshopper en alles. De blauwe mandjes, grappig, maar geen pinautomaat. Daarna de Lidl, ook niet. Zo kom ik in aardig wat supermarkten maar geen pinautomaat. Uiteindelijk toch maar naar een bank. Hoe simpel kan het zijn.
De omgeving is echt geweldig. Ik rij door een prachtig mooi landschap, alleen al in de auto is het de moeite waard. Ik maak een plan voor morgen en keer terug naar het pension. Slaap 2 uur diep en vertrek dan naar Dècin. Een stad aan de Elbe met mooie oude gebouwen. Ik geniet van alles. Het doet me goed hier te zijn. Wat een mooi land is het en hoewel ik de mensen niet versta zijn ze vriendelijk en voel ik me welkom.
Ik koop een pizza capriciosa voor 3,70 Euro!!!!!!!! Een gigantische maat die ik bijna niet op krijg. Ik eet hem op aan de oever van de Elbe. Het leven is goed.
Daarna keer ik terug naar het pension. En met een heerlijk biertje schrijf ik dit blog. De zon staat nog fel aan de hemel. Op naar een volgende dag.
Op weg naar Tsjechië
Uitgezwaaid door Marieke en Trixi, met de fiets achterop de auto om naar Charis te brengen vertrek ik. De auto zit vol met alle kampeerspullen om in Tsjechië te gaan kamperen. Het laatst dat ik dat gedaan heb is 9 jaar geleden. Even wennen dus weer.
Na twee en een half uur ben ik Munster. Ik breng de fiets van Charis en blijf er meteen slapen. Na het eten gaan we nog even de stad in. Ik ken Munster niet. Een mooie stad met prachtige huizen en kerken. We nemen een heerlijk Italiaans ijsje.
De volgende dag vertrek ik. Het zal een reis van meer dan 7 uur zijn met de pauzes mee gerekend en ik doe hem in mijn eentje. Maar het valt me erg mee. Het is niet echt druk en na Kassel wordt het zelfs stil. Het rijdt daardoor lekker door. Vlak voor de grens kom ik er achter dat je een vignet voor Tsjechië moet hebben. Gelukkig lukt het me nog een plek te vinden waar ze deze verkopen. De juffrouw achter het loket praat Duits maar het lijkt Tsjechies ik versta er niets van. Gelukkig kan ik met mijn vingers aangeven dat ik er een voor 10 dagen wil. Zijn die gebaren nog ergens goed voor.
Ongeveer 10 km na de grens ga ik de grote weg af en begint de weg heel langzaam te dalen. Ik kom door pittoreske dorpjes en aan de mensen zie ik ook dat ik in oost Europa aan ben geland. Het is echt meteen een andere omgeving. Wat me opvalt is dat de wegen heel mooi zijn, alsof ze gisteren zijn gelegd. De zo'n schijnt en het doet allemaal heel lieflijk aan. Na bijna een uur kom ik aan in Stara Oleska. Echt een gehucht van 6 huizen en een pension. En naast dan pension staat een minicamping. Op de camping zijn we met vier tenten/caravans en drie daarvan komen uit Nederland.
Het eerste wat te doen staat is de tent opzetten en uitpakken. Daarna een eenvoudig maal. Noedels en aan het eind yoghurt met noten en zaden. Het koken lukt eerst niet, was even vergeten hoe de spiritus brander ook al weer werkte. Maar gelukkig lukt het daarna wel.
Daarna zet ik me aan het schrijven. Ik wil jullie weer even mee laten genieten van deze korte maar naar ik hoop lekkere ontspannen vakantie.
Malta 2016
Een weekje naar Malta in de winter van 2016 samen met Trixi.
Wat een mooi en speciaal eiland. De cultuur is overweldigend en je het het idee dat je in tien verschillende tijden leeft. Van nu naar de middeleeuwen, naar de Romeinse overheersing. Ik heb er van genoten.
Italië 2015
Vakantie in de Italiaanse Alpen samen met Marieke, Helga en Laura.
