Mensen en regen

Mensen en regen, dat is wat ik vandaag heb gezien. Veel, heel veel maar wat het belangrijkste was van deze dag? Dat iets wat we 21 jaar geleden samen hebben beleefd zo natuurlijk weer werd opgepakt.

Na een goede nacht had ik om negen uur afgesproken met Alice. Met haar was ik in Montet geweest, sinds die tijd hadden we elkaar nooit meer gezien. Ik stond nog maar net in de lobby van het hotel toen ze daar ineens stond. We begonnen allebei spontaan te huilen van de emotie die dat met zich meebracht. Samen zijn we een straat verder eerst koffie met een broodje gaan nemen en meteen al hebben we gesproken, gesproken en gesproken. Het voelde alsof we elkaar een maand geleden gedag hadden gezegd in Zwitserland.

Daarna zijn we naar Victoriapeak gegaan met een klein treintje. Zo eentje die via een tandrad naar boven gaat. Langzaam kwamen we boven de wolkenkrabbers van Hong Kong uit. Boven aangekomen waren we op het hoogste punt in Hong Kong en konden we eigenlijk het hele territorium zien dat samen Hong Kong is en nog verder het China in. Hong Kong is sinds 1997 deel van China maar heeft nu nog een aparte status. Over dertig jaar zal het helemaal bij China horen. Daar is hier veel weerstand tegen.

Boven mooie foto's gemaakt en daarna nog een stuk over een pad door de speciale vegetatie gelopen en daarna met het treintje weer naar beneden.

Daarna op naar de Mo Man tempel. Een tempel voor Buddha waar men vooral komt bidden voor goede studieresultaten en voor militairen. Mensen met veel wierookstokjes in hun hand bidden tot en bewieroken de verschillende Buddhabeelden. Alice legde alles uit. Ik vond het bijzonder zo in deze wereld te stappen. Daarna hebben we een ronde gelopen op Lascar Row. Hier worden vooral veel Chinese vazen, beelden en andere dingen te koop aangeboden. Het regende onderhand weer en er was niet veel volk.

Daarna zijn we gaan eten en kwam Catherine erbij. Zij is een vriendin van Alice en is verleden maand in Nederland op vakantie geweest. We gingen naar een restaurant waar echt alleen maar Chinezen komen. Wat bijzonder. We moesten daarvoor eerst een trap op. Van buiten zou je nooit hebben gedacht dat daar een restaurant was en dus komen daar geen toeristen, alleen maar locals. Meteen kregen we thee en heet water. Met het hete water ging Alice eerst alle kopjes, borden en eetstokjes schoonmaken. Dat is hier de gewoonte. Pas daarna werd de thee in geschonken. Daarna bestelde zij een aantal gerechten. Denk nu niet dat het iets van Babi Panggang is. Toen ik vertelde dat ik dat meestal eet als ik Chinees eet begreep ze eerst helemaal niet wat ik zei en ook later moest ze toegeven dat ze nog nooit van zo'n gerecht had gehoord.

Daarna wordt alles tegelijk geserveerd. En eet je ook alles door elkaar. Geen gangenmenu zoals bij ons. In het midden van de tafel staat alles en je neemt wat je lekker vindt en natuurlijk met etensstokjes. Geen vork, geen lepel. Dat was bij sommige gerechten een hele klus. Naast ons zaten twee oudere mannen te eten en ik zag ze lachen toen ze mij zo zagen stuntelen. We hebben uitgebreid gegeten en vooral Catherine vertelde honderd uit. Het was echt heel bijzonder zo te lunchen. Daarna hebben we de tram genomen. Deze dubbeldekker tram is heel smal en rijdt alleen in Hong Kong eiland en niet op de andere eilanden. Ze lijken zo uit een andere tijd te zijn gekomen.

Daarna namen we afscheid van Catherine en gingen wij verder naar de Ferry. Tussen Hong Kong eiland en Kowloon varen af en aan Ferry's en het mooie is dat je dan heel mooi de skyline van Hong Kong kunt zien. Aan de overkant gekomen hebben we wat foto's gemaakt en zijn toen verder gegaan. Ondertussen begon het steeds harder te regenen. We waren nu in Kowloon en hier begon het drukker te worden. Langzamerhand gingen de scholen uit en de mensen waren klaar met werken. We bezochten een aantal markten waar iedere koopman een piepklein kraampje heeft en waar je werkelijk alles kunt kopen.

Het regende helaas zo hard dat we ergens zijn gestopt om even rustig wat te drinken. Weer zo'n tentje waar je alleen Chinezen ontmoet. Meteen stond er thee voor ons. Dat is hier overal meteen en gratis. Hier hebben we zeker een uur gezeten en wat hadden we elkaar veel te vertellen.

Daarna zijn we vertrokken met de bus naar Marica die ik ook ken van Montet en samen in een gemeenschap van het Focolare woont. Het hoosde onderhand. Regen en mensen, paraplu's en plassen. Er leek geen einde aan te komen. Na de bus nog een stuk lopen, wat waren we nat. Gelukkig werden we ontvangen met heel veel warmte, handdoeken en föhn. Daarmee konden we ons enigszins weer droog krijgen.

Het avondeten was weer heerlijk. Hoewel er nu met lepel en vork kon worden gegeten. Het was zo fijn dat we de tijd vergaten en we om half tien ineens bemerkte hoe laat het was. Na nog wat gezamenlijke foto's was het tijd om afscheid te nemen. Weer een stukje van mijzelf achterlaten en dankbaar zijn voor zoveel liefde.

Alice wilde me niet alleen laten en heeft me tenslotte helemaal weer teruggebracht tot in het hotel. In de lobby hebben we elkaar omhelst en weer waren er de tranen. Zal het weer 21 jaar duren? Alice hoopt snel met haar man me te komen opzoeken

Amsterdam-Wenen-Hong Kong

16 juli

Daar gaan we, uitgezwaaid door Claudine en Luna en daarna door Ted op Schiphol. Ingecheckt tot in Hong Kong en ook mijn bagage al tot in Hong Kong afgegeven. Ik heb namelijk een tussenstop in Wenen. En ga met Austrian Airlines en dus gaat dat in èèn keer door. Ik voel een gezonde spanning en dat maakt het allemaal leuk. Alles is geregeld en ik ga mooie mensen tegenkomen. Op de slurf bij de gate staat: FAMILY REUNION, HERE I COME. En zo voelt het wel een beetje. Vanmorgen nog een email gekregen van Alice dat ik dinsdagavond uitgenodigd ben bij Marica die ik ook nog ken van Montet. Het avontuur kan beginnen.

De vlucht naar Wenen ging verder goed. In het vliegtuig las ik dat je in een kwartier in het centrum kan zijn en dus besloot ik de ruim 5 uur te benutten en naar Wenen te gaan. Binnen drie kwartier stond ik bij de Stefansdom, een beroemde kathedraal. Een imposante barok kerk met prachtige gebrandschilderde ramen. Er zong een koor acapella en dat klonk fantastisch. Daarna een echte Oostenrijkse koffiebar gezocht om koffie met apfelstrudel te eten. Ik moest naar de wc en dacht dat daar te doen. Kom ik in de ruimte waren alle deuren van glas. Je keek zo naar binnen. Nou ben ik niet preuts maar dat vond ik toch eventjes te veel. Heb het maar opgehouden tot in de trein terug.

Ik was nog nooit in Wenen geweest dus was dit echt een kans om deze mooie stad te leren kennen en hoewel ik maar even ben geweest en ook maar een heel klein deel heb gezien was ik blij het te hebben gedaan. Terug op het vliegveld en weer bij de gate besefte ik dat ik naar een ander werelddeel ging. Het zag er zwart van de Chinezen. Het was duidelijk waar ik naar toen aan het gaan was. Ik was een van de weinige Europeanen.

17 juli
Op het moment dat we vertrokken heb ik mijn horloge op Hong Kong tijd gezet en was het dus ineens 17 juli. Het tijdsverschil is 6 uur en dus was het daar al middernacht. Eigenlijk moest ik dus meteen gaan proberen te slapen.
Maar dat ging niet meteen. Eerst werd er een drinken en een zakje zoutjes rond gebracht. Er daalde een stilte over het vliegtuig wat betreft praten maar des te harder was het geluid van knisperende zakjes. Het was eigenlijk wel komisch. Al snel daarna kwam het avondeten, rijst met vlees. Zo kan ik alvast wennen aan het vele rijst dat ik zal gaan eten. Daarna ben ik snel proberen te gaan slapen. En hoewel het geen lange stukken zijn geweest heb ik bij elkaar toch aardig kunnen slapen. Uiteindelijk was het een tocht van 10,5 uur. We kregen vlak voor de landing ook nog een ontbijt. Dat bestond uit aardappelen en worst. Alles bij elkaar was het een goede reis en vond ik hem eigenlijk snel gaan.
We landden in de mist en regen. Verder dan de landingsbaan kon je niet zien. Efficiënt werd alles afgehandeld en binnen het uur stond ik buiten, was ik binnen gelaten in Hong Kong en had ik mijn bagage weer.
Zag wel een aantal merkwaardige dingen. Vlak voor de paspoort controle stonden mannen met een scanner sommige mensen Chinezen te scannen. Dat deden ze met de scanner op iemand voorhoofd te plaatsten. Ik vond het zo merkwaardig dat ik nog een keer omgedraaid ben om het te bekijken. Wie wat wat het is mag het mij vertellen. Ook zaten mensen bij bushaltes bussen te tellen en toen het regende stonden ze bij elke winkel, hotel en waar ook maar naar binnen gegaan wordt met een mop het water weg te poetsen dat mensen mee naar binnen namen.
Ik besloot toch eerst naar de Big Buddha te gaan. Het is de een na grootste Buddha die buiten staat. Je kunt er komen door vanaf Tung Chung de kabelbaan te nemen. In kleine cabines heb je een 20 minuten tocht over de bergen en kom je waar de Big Buddha staat. Daarna loop je daarna toe maar om er echt bij te komen moet je wel 150 treden op en met mijn back pack op mijn rug was dat een aardige workout. Maar het was het wel waard. De Buddha is imposant maar heeft ook een vriendelijk gezicht.
Daarna de kabelbaan weer terug en toen de metro tot Hong Kong station. Maar toen? Welke kant moest ik toen op naar het hotel. En ondertussen was het ook gaan hozen. Met mijn poncho over mij en mijn rugzak probeerde ik te begrijpen welke kant ik op moest maar de wind had vrijspel. Binnen de kortste keren was ik helemaal nat. Ik zag er niet uit en liep met mijn grote rugzak, een druipende poncho en druipnatte kleren door een chice winkelstraat. Ik voelde me van alle kanten bekeken. Daarna waren er ook al die paraplu's. In Hong Kong is de gemiddelde chinees klein en dus prikte constant allemaal paraplu's in mijn gezicht.

Met wat hulp van mensen en mijn herinnering van streetview kwam ik soppend in het hotel aan. Natuurlijk stond daar iemand met een mop het water weer op te vangen. Ik was zo nat dat de receptionist met wc-papier kwam om me iets droog aan te bieden.
En daar zit ik nu. Moe en voldaan. Een lange eerste deel van mijn reis zit er op. Nu even rusten, ergens wat gaan eten en dan naar bed.

Let's GO!!!!!!!

De reis kan beginnen. Alles staat klaar. De rugzak gepakt, ingecheckt, mijn huis schoon (vind ik zo fijn voor als ik terugkom), alles geboekt wat er maar te boeken valt, geld gewisseld (het zal me niet weer gebeuren dat ik de eerste week zonder geld zat zoals in Argentinië omdat mijn pas nergens werd geaccepteerd), afspraken gemaakt om mensen te ontmoeten, mijn lessen klaar op mijn Ipad, cloud en stick (je moet overal op voorbereid zijn), en zoveel andere dingen meer die er moeten gebeuren voor je kan vertrekken. Mijn programma zal er ongeveer zo uitzien:

• 16 juli vertrek naar Hong Kong
• 17 juli aankomst in Hong Kong
• 18 juli een hele dag trek ik op met Alice
• 20 juli vertrek naar Manila en dezelfde dag naar Puerto Princessa op Palawan
• 21 juli busreis van 7 uur naar El Nido
• 22 t/m 25 juli in El Nido
• 26 juli busreis van 7 uur naar Puerto Princessa
• 27 juli Puerto Princessa
• 28 juli vertrek naar Manila en door naar Tagaytay
• 29 juli tot ongeveer 14 augustus lesgeven aan de leerkrachten van Bukas Palad - Tagaytay en Pagasa Social Centre - Tagaytay
• 15 augustus tot 19 augustus lesgeven aan de leerkrachten van Bukas Palad - Manila
• 20 augustus vliegreis Manila - Hong Kong - Wenen - Amsterdam

Op de Filipijnen zal ik ook zeker wat mensen tegenkomen die ik al ken van de internationale school van Montet - Zwitserland. Het gaat een mooi avontuur worden zoals de titel van mijn blog zegt: The greatest adventure is what lies ahead.

Op nu naar mijn broer Ted die me morgen vroeg naar Schiphol brengt.

Deze zomer Hong Kong, Palawan en meer

De tickets zijn geboekt. Van 16 juli tot 20 augustus ga ik naar Zuid-Oost Azië. Eerst vlieg ik op Hong Kong waar ik drie dagen de stad zal verkennen en ook enkele vrienden zal bezoeken. Daarna vlieg ik op Manila in de Filipijnen en meteen dezelfde dag naar Palawan, wat het mooiste eiland van de Pacific wordt genoemd, waar ik 8 dagen vakantie zal houden. Ik zal in El Nido zijn waar ik ga genieten van de mooie natuur, koraalriffen en stranden.

Dan is het tijd om echt naar Manila te gaan en zal ik drie weken les geven in de verschillende centra van Bukas Palad in Manila en Tagaytay aan de leerkrachten daar. Het is voor mij een geweldige uitdaging en ik kijk er nu al naar uit.

Wat was dat mooi

Weer thuis!

Het was een kort maar krachtig weekje Tsjechië maar wat was het mooi en wat heb ik genoten. Gisteren was ik vroeg op en zo vertrok ik al voor 8 uur vanaf het pension. Nog even benzine tanken in Tsjechië want daar kost het maar 1,07 euro. En daarna heel rustig verder, binnen wegen nemen, stoppen om foto's te maken. Ik merkte dat ik eigenlijk op de rem stond om nog maar niet echt te vertrekken. Nog even genieten van al dat moois.

Uiteindelijk moest ik het allemaal achterlaten om toch echt verder te gaan. Helaas geflits in een klein dorpje in Duitsland. Ineens moest ik 30 gaan rijden en ik reed 40. Hopen dat het niet te veel is.

Omdat het nog vroeg was besloot ik op weg naar Zwochau ook toch nog even Dresden aan te doen. Een stad die in de oorlog helemaal plat is gebombardeerd. En waar in de jaren van de DDR weinig aan was gedaan maar waar nu weer een prachtig historisch centrum is verrezen. Indrukwekkende gebouwen, kerken en paleizen. Ik was blij dat ik het gedaan had want het was de moeite waard.

Daarna reed ik rechtstreeks naar Zwochau waar een centrum van de Focolarebeweging is en waar ik Charis op nieuw zou ont moeten zodat we de dag erna samen een stuk naar Munster zouden rijden.

Na het eten ging ik met Gertude en Charis nog even Leipzig in. Ook deze stad heeft een grote historie. Hier heeft Bach zijn vele werken geschreven om zijn gezin van 17 kinderen te kunnen onderhouden en is de val van de muur van Berlijn ingezet. Bij de Thomaskerk staat een monument dat de geweldloze revolutie syboliseert en een plakaat met de datum 9 oktober 1989. De dag dat de mensen opstonden om te zeggen dat het genoeg was. Op het plakaat zijn allemaal voetafdrukken te zien die de opstand symboliseren. Precies een maand later viel de muur in Berlijn. Daarna nog een heerlijk Italiaans ijsje.

Terug in Zwochau nog een biertje en geluisterd naar Margret. Zij is geboren in de DDR en heeft al die tijd daar gelleefd. Veel heeft ze verteld van die tijd en hoe ze leefde maar ook ze is ook iemand die met humor de dingen kon vertellen. Ondanks de indrukwekkende verhalen kon ze het met een kwinkslag vertellen en hebben we ook veel gelachen.

Na een goede nacht zijn Charis en ik vertrokken. Het was fijn hele hele stuk niet alleen te hoeven rijden. Na haar afgezet te hebben in Munster, nog twee en een half uur naar huis en toen was de vakantie over.

Het was kort, krachtig maar o zo mooi.

De laatste klim

De weg is weer fantastisch. Ook het weer is top. Hoewel de laatste twee dagen regen was voorspeld is er niets gevallen gelukkig. Aangekomen in Hinterhermsdorf blijkt het niet echt heel bijzonder te zijn. Het is tijd voor een kopje koffie maar ik vind niet eens een restaurant open. Op de parkeerplaats neem ik even de tijd om de tent, die ik gisteren in de douche heb schoongemaakt netjes in te pakken. Dat scheelt me weer een werkje als ik thuis ben. Ik rijd een andere weg in en kom door een heel smal dal. Er rijdt ook een tram..... Ja echt. Het blijkt vanuit Bad Schandau te komen. Halverwege is er een waterval en een restaurant waar ik een kop koffie neem. Als ik in Bad Schandau ben en ook daar even wat heb rondgelopen, het is markt, herinner ik me dat ik twee dagen geleden, op weg naar de Bastei een weg naar Lillenstein zag. Lillenstein is een tafelbergje, een kleintje maar wel een mooie en ik besluit daar naar toe te gaan. Nog een keer klimmen en wandelen, dat is wat ik wil. Als ik er vlakbij ben gaat de weg er rond om en besef ik dat tafelberg een groot woord is. Ja van uit de verte lijkt het een tafelberg maar als je dichtbij ben is het een grote onregelmatige rots. Maar hoog en steil.

Op de parkeerplaats moet ik zoals overal een parkeerkaartje kopen. Alleen het apparaat is geblokkeerd en ik kan er niet eens een munt in duwen. Ik besluit de parkeerschijf neer te leggen met een briefje in het Duits wat uitlegt waarom ik geen kaartje heb. Ik heb in de afgelopen dagen veel wielklemmen gezien en hoop dat ik daarmee iets dergelijks kan voorkomen. Nou is mijn Duits echt drie keer niks maar ik schrijf toch maar zoals ik denk dat het moet zijn:" Ich konden klein geld im die automaat stopfen. Er war geblokiert." Ik denk dat Trixi en Bernadette hun haren nu rechtop gaan staan maar beter kon ik het niet verzinnen. In iedergeval zat er toen ik terug kwam geen wielklem op mijn auto.

De tocht naar boven was pittig. Maar ik moet zeggen dat ik blij ben te constateren dat ik echt weer conditie aan het opbouwen ben en dat mijn lichaam weer functioneert na de vier maanden ziek te zijn geweest. Voor me liep een moeder met twee dochtertjes op blote voeten omhoog. Een van de twee meisje zeurde dat haar voeten pijn deden, moeder antwoordde dat de aarde haar goed deed, dat het goed voor je voeten was om zo te lopen. Ik had te doen met het kind.

Boven was het uitzicht echt spectaculair. De Elbe, Konigstein, de Bastei, Bad Schandau. Alles was heel goed te zien. Via trappetjes en bruggetjes kon je van de ene rots naar de andere. Niets voor de rest van de familie Bloemendaal, ik weet het, maar ik heb gelukkig geen last van hoogtevrees. Je kon de hele top bewandelen en zo alles van alle kanten bekijken. Ik was blij dat ik deze wandeling nog had gedaan vandaag.

Daarna weer terug naar Ceska Kamenice. Voor een laatste avond. Morgen rij ik tot Zwochau waar Charis is. Daar blijf ik slapen en de volgende dag ga ik met haar naar Munster om dan het laatste stukje alleen te doen. Ik weet niet of morgen een verhaal gaat lukken. In ieder geval in Nederland zal ik deze reis afronden. Het heeft me heel goed gedaan en o wat heb ik veel moois gezien. Dit gebied heeft me echt verrast en ik beveel het echt aan. Het is verder altijd leuk je verhalen te delen met het thuisfront. En het maakt dat ik zelf de belevenissen terug kan lezen.

Een nieuw pension

Vanmorgen moest ik voor tienen mijn kamer uit. Er was geen plaats meer voor de laatste twee dagen. Ik had twee dagen geleden via booking.com een pension annex hostel gevonden voor 30 euro voor twee dagen. Het had goede recenties en zag er goed uit op de foto's.

Voor tweeën kon ik er niet terecht en ik besloot vandaag gewoon wat dorpjes en stadjes te bezoeken. Tsjechie is echt mooi, lieflijk maar ook heel goed onderhouden. Toen ik in Roemenië en Slowakije was kon je soms nog zo de armoede zien. Nu is dit een toeristisch gebied en ik ken de rest van Tsjechie natuurlijk niet maar het ziet er hier allemaal goed uit. De wegen zien er uit als of ze gisteren zijn geasfalteerd, huizen zijn typisch maar mooi onderhouden.

Rond drie uur was ik bij het pension in Ceska Kamenice. Een klein stadje met een mooi historisch plein. Het was even zoeken maar uiteindelijk vond ik het pension in een doodlopend straatje. Bij binnenkomst stonden er drie jongeren. In het Engels lieten ze me weten dat ik de eigenaar moest bellen. Die reageerde niet en zij vertrokken de stad in en sloten mij, ik was tenslotte nog geen officiële klant, buiten. Eerst wachten in de auto, rondje lopen in de stad, weer wachten in de auto, sms'je gestuurd, aanbellen, nog een paar keer gebeld. Geen eigenaar.

Uiteindelijk sprak ik een boodschap in en werd er ineens open gedaan. Hij had waarschijnlijk een middagdutje gedaan. Ik kreeg een mooie kamer en we spraken in het Engels. Hij woont boven met zijn gezin met twee kleine kinderen. Hij liep met een prothese en vertelde dat hij lang gevaren had maar dat hij zijn been was verloren bij een ongeluk. Nu had hij dit pension/hostel als inkomsten.

Hoewel de buitenkant niet echt heel verzorgd er uit zag, in tegenstelling wat ik dus de hele dag had gezien, ziet de binnenkant er picobello uit. Eenvoudig maar verzorgd. Ook de keuken waar je dus zelf kunt koken is eenvoudig maar alles is er. Het zal wel kort zijn maar het is in ieder geval goed

.

Rondom de Bastei

Ondertussen was Telfort heel hard bezig mij steeds sms'jes te sturen dat ik in Duistland, nee in Tsjechië, neé in Duitsland aan het lopen was. Ik liep namelijk in het grensgebied. Aan het eind van de dag heb ik er 24 geteld. Fijn dat er zo aan me gedacht werd. Al met al een mooie tocht.

Iets wat hier het punt is waar je moet zijn geweest is de Bastei. Tussen rotsformaties is een brug gebouwd voor...... toeristen. Al in de 19e eeuw was men zich bewust dat je mensen ook moest trekken met iets interesants. Het is de enige brug die ooit gemaakt is voor toeristen en alleen maar daarvoor. Hij leidt ook nergens toe dan dat hij alleen maar rotsformaties verbindt. Daarbij is er een heel mooi uitzicht over de Elbe.

Ik besloot dus daar heen te gaan. Maar na een aardige rit stond ik aan de andere kant van de Elbe en moest je eerst je auto parkeren, een pont nemen en daarna 350 meter klimmen. Het was druk en het stond me ineens tegen.

Hoewel de foto van de Bastei me had aangetrokken om deze kant op te gaan voor vakantie zag ik het niet zitten. Maar toen ik in Bad Schandau weer terug was stond daar de Bastei weer aan gegeven. Maar nu van de andere kant van de Elbe. Toch maar proberen? En jawel, via een hele mooie weg kwam ik bij een parkeerplaats waar je een bus kon nemen voor 1,50 heen en terug tot vlakbij de Bastei. Het was ondertussen al later op de middag en er waren niet zoveel mensen meer. En ja het was echt de moeite waard. De hele dag was het wat grijs geweest maar nu was er de volle zon. De Bastei en de tafelbergen op de achtergrond. Het was echt het idyllische plaatje van de reisgids die me had overtuigd naar Tjechie te willen. (Ook al staat de Bastei in Duitsland) Ik was blij dat ik gegaan was. Het was nog een uur terug naar het pension en de laatste vijf minuten begon het te storten en te onweren. Dat bleef een uur aanhouden en ik moet zeggen dat ik nu even echt blij was niet in mijn tentje te hoeven. Ik besloot in het restaurant te eten voor vandaag.

Morgen vertrek ik van hieruit naar naar een ander pension voor nog twee nachten. Hier was geen plek meer. Het is een echt familiepension. De eigenaar is Nederlands maar zijn kinderen spreken alleen Duits. Gisteren is er denk ik familie gekomen. Met een wagen vol spullen om te komen werken en verbouwen. Opa, Oma en een gezin met 7 kinderen, allemaal Nederlanders. Ook de camping staat nu helemaal vol met.... Nederlanders. Het is gek, omdat ik overdag nauwelijks Nederlanders tegenkom en hier staan we hutje mutje.

In het Tsjechische gedeelte kom ik alleen Tsjechen tegen en een enkele Duitser. Ik het Duitse gedeelte alleen Duitsers en soms een Nederlander. Het is echt een gebied dat niet echt bekend is bij buitenlanders.

PS Kijk in het fotoalbum van Tsjechië voor nieuwe foto's die ik heb toegevoegd.