Weer op weg

De hele nacht heeft het gestort. Wij klagen wel eens over de regen maar dat is niets vergeleken met hier. Hier ben je gewoon altijd nat. En iedereen is blij. Ik was vroeg wakker en om 7 uur ben ik heel uigebreid gaan ontbijten, even een bodem voor de reis. Daarna inpakken. Ik sjouw deze hele reis al van alles mee om in Tagaytay als een cadeautje te geven; expressokoffie en stroopwafels. Ben blij als ik die kwijt ben.

In de receptie geef ik mijn sleutel af. Cindy de receptioniste die me ook heeft ontvangen verwondert zich dat de tijd hier zo snel is gegaan. Ja, het lijkt alsof ik gisteren ben aangekomen. De plaats is zo gewoon en een thuis geworden dat het vreemd lijkt het te laten. Het was een geweldig hostel.

Om half 9 staat Leonel de chauffeur van gisteren weer voor de deur en brengt me bij de bus. Ik heb een half uur voor we vertrekken en ik vanuit mijn plaats de wekelijkse markt, de werkende mensen, de blubber, de hutjes en ik besef hoe uitverkoren ik ben. Daar in het verre Nederland heb ik een mooi huis, een goede baan. Ik ben hier alleen maar even. Dit is niet mijn eindstation. Ik hoef me niet zorgen te maken of ik het allemaal zal redden. Het zijn wat gedachten maar o zo belangrijk besef ik.

Om precies 9 uur vertrekken we. Het stort en dat doet het de komende twee uur, naarmate we zuidelijker komen wordt het beter. De bus is nauwelijks vol. Je vraagt je af hoe ze het redden. Ik rij voor 7 euro. De weg tussen El Nido en Puerto Princesa is echt een goede weg. Er wordt ook hard aan gewerkt om hem goed te houden. Weer vliegen er vele taferelen voorbij. Halverwege is er weer een stop en ik beslis om alvast warm te eten zodat ik vanavond er niet meer uit hoef. Om drie uur komen we aan op het busstation in Puerto. Het bed en breakfast is 400 meter verder dus binnen tien minuten ben ik er en krijg ik hetzelfde bamboehutje als toen ik hier 6 dagen geleden kwam. Wat is er veel gebeurd in die tussentijd.

Ik doe de rest van de avond rustig aan. Ik zal hier twee nachten verblijven dus morgen ga ik Puerto bekijken. Welterusten

O ja kijk steeds opnieuw in het fotoalbum van Filipijnen, ik zet er steeds nieuwe foto's maar je krijgt niet steeds een bericht daarvan

Rainforest Walk

Gisteren gebeurde er nog van alles nadat ik het verhaal had gepost. Eerst was er een BHV cursus bezig voor het personeel. Zwaar gewonden werden heen en weer gedragen. Goed te zien dat ze dit hier ook doen. De brandweer leidde het en alles werd gefilmd zodat het later terug gekeken kon worden, denk ik. Toen ik terug in mijn kamer kwam zat deze vol met…..vliegende mieren. Wat een toestand ze hadden ergens een gaatje gevonden. Allemaal zo'n twee centimeter groot en in mijn kamer begonnen ze hun vleugels te verliezen en te lopen. Bijzonder was dat ze zich aan elkaar vastklampten en zo ontstonden er lange slieten van hossende mieren op de grond. Nu had ik niet echt zin in een carnavalsfeestje dus heb ik er voor hun maar een halloweenfeestje van gemaakt en met veel wc-papier hun door de wc gespoeld. Het heeft wel een half uur geduurd maar toen kon ik er geen meer vinden. Buiten barstte een geweldig onweer los. Ik had echt het idee dat de hemel openbrak en toen viel de stroom uit. El Nido was een groot zwart gat. Verbazingwekkend genoeg bleef de ventilator aan het plafond rustig draaien. Ik denk dat die op de noodgenerator zat. Een uur daarna was alles weer normaal.

Na een goede nacht ging ik ontbijten. Aan tafel zat ik naast een Italiaans meisje en hebben we in het Italiaans gekletst. Ook zij was naar de Filipijnen gekomen om vrijwilligerswerk te doen. Daarna wat correspondentie gedaan.

Halverwege de ochtend bedacht ik dat ik met de tricicle naar Nacpanbeach zou kunnen gaan. Het leek me goed weer. Buiten het hostel staan er altijd een paar te wachten. Met een sprak ik een prijs af en we gingen. Het was een hele rit, langer dan ik me had voorgesteld. Het begon onderhand te regenen en we reden dan verharde wegen, dan weer op onverharde wegen. Nacpanbeach is beroemd omdat het zo'n mooi tropisch bounty strand is maar ik begreep al gauw dat ik dat niet zou zien met dit weer. Uiteindelijk heb ik het hele strand niet gezien. Het laatste stuk ging over een onverharde weg en die was al een grote blubber weg geworden. En daar midden op de weg stond een busje diep in de modder en kon niet meer weg. Er achter stond al een file van allemaal tricicles met toeristen die er niet langs konden. Mijn chauffeur ging nog kijken en helpen maar we zouden er nooit langskomen.

Dan maar weer terug. Mijn chauffeur vroeg of ik dan de waterval zou willen zien. Ik had er plaatjes van gezien maar was niet onder de indruk maar omdat Nacpanbeach niet door ging leek het een goed idee om dat te gaan doen.

Na enkele kilometers stopte hij bij een hutje. Daar was een gids, Roy genaamd, die mij daar naar toe zou brengen. Voor omgerekend 86 eurocent. Ik dacht dat een gids wat overdreven was maar gunde de man zijn baan. Daar vergiste ik me lelijk in. Het was een tocht van drie en een halve kilometer door het tropisch regenwoud, negen keer moesten we door de rivier waden. Ik heb slangen, vlinders en heel veel andere mooie dingen gezien. Wat een belevenis. Dit had ik nooit verwacht, ones in a lifetime experience zou ik het noemen. De stilte, de vele vogelgeluiden, alles was zo speciaal.

Bij de waterval aangekomen waren er meer mensen. Je kunt hem via meerdere wegen bereiken begreep ik nu. Sommigen gingen in het water maar daar had ik geen zin in. Niet dat ik nat wilde worden want nat ben je eigenlijk hier de hele tijd maar ik merkte dat die waterval bijzaak was geworden. Daarna weer de de drie en een halve kilometer terug. Roy vertelde dat hij twee dochtertjes had en en dat dit zijn werk was. Dat hij elke dag deze tocht ongeveer 3 x deed. Ik rekende uit dat hij dus 2 en een halve euro verdiende per dag hier mee. Dat liet me niet meer los. Wat zijn wij dan verwend, wat hebben wij het dan goed. Terug bij zijn hut waren zijn dochters aan het spelen. Ook zijn vrouw kwam er bij staan. Ik gaf hem een veel groter bedrag dan gevraagd. Ik heb hem bedankt omdat hij mij zoveel had gegeven, meer dan hij misschien beseft. Roy en zijn gezin, ik zal ze nooit meer vergeten. Mijn chauffeur bracht me daarna terug naar het hostel en ik sprak met hem af dat hij me morgen naar de bus brengt.

Terug in mijn kamer viel de elektriciteit weer uit. Ik nam even een moment rust en een douche. Ik was behoorlijk vuil van de wandeling. Daarna ben ik weer naar het dorp gegaan. Ik wilde de laatste keer opnieuw eten bij Mazzenine. Daar had ik maandag ook al gegeten met uitzicht op zee en het was er zo relaxt. Veel meer dan de andere plaatsen waar ik was geweest. Ik heb er heerlijk anderhalf uur gezeten met een boek, een cocktail en een pizza Margerita. Ik vond het een waardige afsluiting van deze dagen in El Nido.

Het zijn echt hele bijzondere dagen geweest met heel veel mooie ontmoetingen. Ik ben echt heel blij dat ik deze reis heb ondernomen helemaal naar hier. Het was echt vakantie.

Nu op naar Puerto Princesa om dan daarna een heel ander hoofdstuk van deze reis te beginnen.

Storm op de Zuid-Chinese Zee

Het was mooi weer toen we vertrokken maar het veranderde al onderweg naar het eerste eiland. Bij dit eiland gingen we duiken. Het was weer adembenemend. Ik kan hier geen genoeg van krijgen. Daarna zijn we richting Snake-eiland gegaan. Niet omdat er slangen zijn maar omdat er een zandbank voorligt in de vorm van een slag. Helaas was het hoogwater en dus was de slang niet te zien. Je kon wel naar boven op het eiland en zo zag je de hele omgeving, alle eilanden en de zee. Er was ook een wilde aap die van alles probeerde te stelen.

Daarna gingen we door naar een volgend eiland. Hier zijn we lang gebleven. De twee mannen begonnen te koken voor het middagmaal en wij konden rondlopen, duiken en wat lekker in het water liggen. Het water hier is lichaamstemperatuur dus zeer aangenaam. Het hinderde mij niet dat het regende, nat was ik al en de regen was niet koud. Daarna een heerlijk middagmaal. Ondertussen kletste we veel met zijn drieën. Je leert elkaar zo goed kennen in een dag.

Na het eten kon je nog een grot in. Het was een hele toer om er in te komen en een van de mannen vertelde dat dit vroeger als schuilplaatsen was gebruikt. Ik kan me voor stellen dat het iets was waar je je goed kon verstoppen.

We voeren daarna naar het volgende eiland. Hier gingen we niet van de boot af maar voer de boot tegen een enorme grot aan de "Kathedraalgrot" en inderdaad had het wel iets van een gotische kathedraal. Na foto's te hebben genomen gingen we weer verder. Dit werd het laatste eiland waar we weer zouden duiken. En daar kwam ik "Nemo" tegen, oftewel clownsvisjes. Wat een kleine visjes zijn dat. Maar ook een maanvis heb ik gezien. Wat hier vooral heel mooi was was het koraal. Zoveel verschillende soorten naast elkaar, werkelijk prachtig.

Na drie kwartier riep Derek ons omdat we echt terug moesten want er kwam slecht weer aan. Inderdaad was het vanuit de Zuid-Chinese zee heel donker aan het worden. We vertrokken. Wat ik nu vertel is heftig maar ik moet zeggen dat ik niet een moment bang ben geweest.

We vertrokken en meteen was het duidelijk dat er een sterke wind was op komen zetten. Herinner je dat ons bootje niet langer dan 6 meter was en misschien bijna 2 meter breed op het breedste punt. Metwel aan beide zijden drijvers. De boot zette koers naar El Nido maar dat zou op een gewone zee bijna een uur zijn. Nu ploegde we voort. Na een 10 minuten was de wind zo sterk dat ze het zeil dat dienst deed als dak eraf moesten snijden. Het zorgde dat deboot teveel naar een kant werd getrokken. Met een kapmes werden de touwen doorgesneden. Onderhand dobberde we op de woeste golven heen en weer want de motor was uitgezet. Gezamenlijk werd het zeil opgevouwen en onder onze voeten gelegd. De motor weer aan en weer op weg. Het weer was onderhand bar en boos. Golven sloegen over de boot en alles was door en door nat. We hadden trouwens wel reddingsvesten aan. Na nog een 10 minuten begon de motor van het bootje een raar geluid te maken. Motor weer uit, weer de speelbal van de golven, luik open, er werd wat gerommeld en de motor weer aangezet en daar gingen we weer. Ik weet niet of het van de zenuwen was of niet maar we moesten steeds meer giechelen. Toen kwam er een hele grote golf en we werden echt bijna van onze zitplaatsen geslagen en krak……. Een van de drijvers aan de zijkant van de boot liet half los. De motor werd weer uitgezet en er werd touw gezocht en Derek ging op de drijver zitten en hangen om het te maken. Een golf en Derek was verdwenen. Het ging razendsnel maar meteen was hij zeker twintig meter van de boot. Het was duidelijk dat hij niet bij ons kon komen. Jo begon weg te varen maar dat was om een grote boog te maken en hem weer op te pikken. In velden en wegen geen boot te zien, regen en golven. Het leek alleen maar erger te worden. Met een groteboog wist Jo de boot te wenden en recht op Derek af te varen. Wat een opluchting toen hij aan boord werd gehesen. Daarna ging hij toch weer die drijver op om het te maken. We hebben hem echt omhelst zo blij waren we. Dat hem toch iets had gedaan was te zien. De laatste 25 minuten van de tocht zat hij stil op de voorplecht. Hij had het koud. Ik besefte dat deze mannen alles voor ons hadden gedaan.

Het was een emotioneel afscheid. We hadden iets heftigs meegemaakt maar we hebben het gered dankzij deze mannen. Ik zal dat nooit vergeten.

Terug op het hostel heb ik eerst mam gebeld, gewoon om het even aan iemand te kunnen vertellen. Daarna omgekleed en even gaan eten. En terwijl ik dit schrijf beleef ik het opnieuw. Vandaar de titel: Storm op de Zuid-Chinese zee.

Zondag rustdag

Rustig op gestaan. Vandaag wil ik het even wat rustiger aandoen na een week van reizen en heel veel gebeurtenissen. Na weer een heerlijk ontbijt naar de kerk, het was tenslotte zondag. Heel druk, warm en de helft was kinderen. En die zaten met open mond naar mij te kijken. Alles was in Tagalog dus ik begreep er niet veel van maar de volgorde van de dingen zeiden mij waar we waren. De priester hield van preken, voor tijdens en na. Daarna nog een rondje door het dorpje. Het was voor El Nido rustig, of men lag nog op bed, of men was al weer vertrokken naar de eilanden of men zat in de kerk.

El Nido is nog een origineel dorpje, chaotisch en rommelig. Maar je zie dat het toerisme greep op de dingen gaat krijgen en hier en daar beginnen de grote hotels uit de grond te schieten. Ik ben bang dat over 5 a 10 jaar hier niets meer van over is. Nu heeft ieder nog zijn piepkleine winkeltje of bedrijfje. Maar het zal niet lang meer duren denk ik.

Vandaag geen zon maar veel vochtigheid in de lucht. Terug in het hostel rustig aan gedaan want dat was het motto voor vandaag.

Halveweg de middag een wandeling gaan maken. Ik had gezien dat je ten noorden van El Nido langs de zee kon wandelen. Het was eb en mensen stonden bij laag tij schelpdieren te vangen. Het was verder rustig. De boten waren nog niet terug en het weer was bewolkt maar stabiel. Daarna terug naar het dorp. Bij een winkeltje voor 6 euro een blouse gekocht. Ik had minimaal aan kleding meegenomen en dus was het tijd iets erbij te kopen. Daarna vond ik een leuk tentje en heb daar maar meteen gegeten. Alles heerlijk rustig. Voor morgen heb ik tour B besteld. We gaan dan een andere kant op en ook andere eilanden bezoeken. Het weer is niet je van het dat voorspeld is maar ik heb nu al de ervaring dat het heel anders uit kan pakken.

Deze avond is er karaoke in het hostel. Iets wat Filipinos heel graag doen is me verteld. Er zijn dan ook alleen maar Filipinos, alle Europeanen zijn wat anders gaan doen. Maar ik vind het wel gezellig te luisteren naar dat gezang. Niet altijd zuiver, maar dat mag de pret niet drukken voor iedereen, er wordt veel gelachen.

Wil ik trouwens op internet dan moet ik in de gemeenschappelijke ruimte gaan zitten. Ik vind dat wel goed, zo ben je gedwongen om samen met anderen te zijn. Het maakt ook dat je deel uit gaat maken van deze grote trekkersfamilie. Waar ik denk ik wel de oudste ben want de gemiddelde leeftijd is hier denk ik 25. Echt alleen maar jongeren zijn hier.

Zo blijf je jong nietwaar.

Tour A met.... zon

Vandaag eiland hopping. Met een boot langs verschillende mooie eilanden. Je kunt alles plannen maar niet het weer. Het is niet het mooie plaatje met zon op dit moment in El Nido maar vandaag zou de beste dag zijn, dus koos ik voor tour A langs vele lagunes. Om eventueel te kunnen duiken had ik mijn daglenzen aan zodat ik het ook goed zou kunnen zien.

Na een fantastisch ontbijt met fruit in overvloed en vele lekkere dingen werden we om kwart voor 9 opgehaald bij het hostel.

Er was minder bewolking en het leek alsof de zon door zou willen breken. We werden gebracht naar een van de vele boten die klaar lagen. Je kunt kiezen uit 4 tours A,B,C of D. Ik koos voor A omdat daar het meeste duikplaatsen in waren. Zo'n tour kost overigens 25 euro alles inbegrepen, echt voor niets als je kijkt wat je allemaal krijgt.

Het duurde lang voor we vertrokken maar eindelijk voeren we weg. De zon was er nu helemaal en het beloofde echt een fantastische dag te worden. We kregen allemaal een handdoek en een duikmasker. We vertrokken naar 7 commanderbeach. Hier hebben 7 commando's in de tweede Wereldoorlag tot het laatst gevochten.

Hier bleven we een half uur waar ik mijn masker en camera onderwater uitprobeerde. Verder foto's maken en toen was het alweer tijd. De tweede stop was SmallLagoon. Hier huur je een kleine kajak voor 6 euro om de lagoon in te gaan. Wat was dat mooi. Door een nauwe opening kwam je in een andere wereld. Met rotsen en lianen en smaragdgroen water. Je kon de vissen onder je zien zwemmen. Ik had er zoveel foto's en YouTubefilmpjes van gezien maar nu in het echt was het zo veel mooier. We hadden een uur de tijd om te kajakken en ik heb het helemaal benut. Aan het eind heb ik een kokosnoot gekocht en lekker opgedronken. Alles klopte zo. Echt zo'n bountyvakantie.

Daarna zijn we naar een strand gevaren en hebben daar een overheerlijke maaltijd gegeten. Groeten, fruit, vis, vlees, rijst en het was echt een plaatje zoals ze het hadden opgemaakt. Daarna was daar ook nog tijd om te duiken.

Adembenemend letterlijk en figuurlijk. Ik was soms zo gegrepen dat vergat adem te halen. Het ging ook steeds beter met het filmen en foto's maken onderwater. Het is lang ziet zoals in het echt maar het geeft wel een beeld.

Daarna zijn we naar Secret Lagoon gegaan. Deze Lagoon kun je alleen bereiken als je door een nauwe opening kruipt. Ik was zo blij dat ik mijn Teva sandalen aan had. Want het koraal is soms gemeen snijdend. Binnen in de Lagoon was het ook weer zeer mooi. Het leek alsof je in een ketel met water zat. Hoge wanden met groene lianen en verder alleen maar water. We waren er met alleen onze boot en iedereen was stil van de schoonheid. Daarna weer naar de boot. Nu gingen we op pad naar een plaats waar we konden duiken, daar waren we in laag water en hadden we een behoorlijke tijd om te duiken.

De vissen zwommen niet echt weg, er waren er zo veel, anemonen, zeesterren, koraal, ik heb het allemaal mogen zien en ik kon er geen genoeg van krijgen. Anderen hebben nog een zeeschildpad gezien. Ik had hier nog uren door kunnen brengen.

Daarna de laatste stop Big Lagoon. Dit is een hele grote en weer kon je een boot huren. Raymond een man uit Frankrijk kwam naar mij toe om te vragen of ik met hem wilde mee gaan omdat zijn vrouw niet lekker was. Zo hebben we het met zijn tweeën gedaan. Ook hier was er niemand dan onze boot dus waren er maar een paar bootjes aan het varen. Er hing een diepe stilte. Het geluid van de zee is daar bijna niet te horen. Onderhand hadden we elkaar goed leren kennen dus werd er veel gekletst. Raymond is een gepensioneerde architect die met zijn vrouw een soort van wereldreis aan het maken was. Dan waren er mensen uit Duitsland, Engeland, Portugal, VS, Corea, Hong Kong en de Filipijnen. Het is toch bijzonder dat je van wild vreemden in een paar uur zo als een familie kan worden.

Dat werd helemaal duidelijk toen we terugkwamen in de boot. Iemand liet zijn GoPro in het water vallen waar het 18 meter diep was. Ik vond het wel heel bijzonder wat er toen gebeurde. De mannen van de boot zijn gaan duiken en voor 45 minuten zijn ze door gegaan om naar die GoPro te zoeken. De hielden niet op. Het was indrukwekkend want ze moesten daar heel diep voor duiken en zonder zuurstof, alleen op hun eigen adem. Wat een feest toen deze was gevonden. Daarna zijn we richting El Nido terug gegaan. Ik raakte in gesprek met Jane uit Hong Kong en we hebben de rest van de tijd lekker gebabbeld.

Om kwart voor 6 waren we terug op het strand van El Nido. Ik was onderhand overal verbrand ook al had ik me goed in gesmeerd. Wat een dag. Zoveel zon had niemand verwacht, dit had niet zo gepland kunnen worden.

Ik liep met twee jongeren uit Duitsland terug naar het Hostel. Daar aangekomen bedacht ik dat het goed was meteen maar te gaan eten. Vanaf de boot had ik een restaurant met uitzicht op zee gezien. En zo heb ik de dag afgesloten met weer een overheerlijke pizza, een cocktail: Mango-Tequilla en een uitzicht op een kalme zee. Wat wil een mens nog meer.

Op naar El Nido

Na een heerlijke goede nachtrust, opgestaan en gaan ontbijten. Wat een lieve mensen. Ik heb ze wel gezegd dat ze gewoon Marianne moeten zeggen want van dat ge-ma'am hier en ge-ma'am daar, geeft me een gevoel dat ik meer ben dan zij.

Een heerlijk uitgebreid ontbijt in de tuin en daarna alles weer in mijn rugzak. Onderhand werd ik lek geprikt, oja dus gaan smeren en spuiten. Ik werd naar het busstation gebracht. Het was 400 meter verder maar ze wilden absoluut niet dat ik ging lopen.

Er naast was een markt. Druk en vol. Ik had Cherrybus gekozen via Internet. Het is de busonderneming die me het beste leek. Voor een 7 uur rit betaal ik 10 euro. De bus is met airconditioning. In Nederland zouden deze bussen al afgeschreven worden maar hier is het dus het beste van het beste. Terwijl ik zat te wachten om te vertrekken kwamen er van allerlei mensen binnen om van alles te verkopen. Ik kocht wat brood en fruit voor onderweg. Daarna stond er vooraan een man te preken in het Tagalog. Hij had een dikke bijbel in zijn hand en op de achtergrond werd "Hotel Californië" gespeeld. Ik moest lachen om de combinatie van gebeurtenissen op hetzelfde moment. Maar ik geniet van wat ik meemaak.

Misschien denkt iedereen waarom ik zoveel schrijf, maar ik heb veel tijd om te wachten en er gebeurt zoveel dat ik het wil vastleggen om het later zelf nog na te kunnen lezen.

Om 5 over negen vertrokken we, netjes op tijd. Wat een reis, door tropische vegetaties, waterbuffels in rijstvelden, bergen en langs de Zuid-Chinese Zee. Maar ook langs huizen, hutjes, mensen lopend of op en tricicle, kinderen spelend op een schoolpleintje of les krijgend in de open lucht. Alles ging langs me voorbij en alles was een seconde deel van mijn leven. Hoeveel levensverhalen, zoals een vader en moeder die met een pas geboren baby'tje uitstapte bij een lokaal ziekenhuis of een vrouw die met een grote bak verse vis in stapte. In de grotere plaatsen stapte de kinderen in die net klaar waren met school en twintig, dertig kilometer later uitstapten. Allemaal naar me zwaaiden als ze uitstapten.

Halverwege werd er gestopt bij een markt en kocht ik een kilo kleine mango's, maar zo lekker. Daar stopte ook veel kleine busjes met veel Europese jongeren ook op weg naar El Nido. Het is iets goedkoper om die te nemen (8 euro) maar ik ben blij dat ik niet zo zit opgepakt.

Het weer was goed, veel zon met wolken, hoewel dat langzaam naar El Nido veranderde en toen we daar aankwamen miezerde het. Ik hield een tricicle aan en binnen 5 minuten was ik in het Spinhostel. En na nog eens 5 minuten had ik een mooie kamer. Nu kon ik me even goed installeren voor de komende 5 dagen.

Achter het hostel staat de lagere school. Ik hoorde er klassikaal A E O, A E O vandaan komen. Ja ik heb al gezien dat het hier er iets anders aan toe gaat als bij ons. Maar ik vind het wel een uitdaging om daar met de anderen dadelijk iets van te gaan maken.

Na even wat te gewhatsappt te hebben ben ik naar het centrum gelopen en ben op zoek gegaan naar een restaurant. Het regende onderhand en ik kiep met mijn poncho en teenslippers heerlijk door de plassen. Bij het strand gekomen was ik alleen, geen mens op het strand. Alle boten lagen rustig te dobberen. Wat bijzonder.

Ik vond een restaurant en bestelde een bier, een pizza en een fruitsalade. Voor 6 euro had ik een hele maaltijd en eigenlijk was het duur omdat ik bier bestelde. Het was nog niet echt etenstijd, het restaurant was verder leeg. Het smaakte goed en daarna ben ik terug naar het Hostel gelopen. Dit hostel is overigens dit jaar uitgeroepen als beste hostel van de Filipijnen, het is maar dat jullie het weten.

Morgen mijn eerste tour van eiland hopping

Slapen in een bamboehutje

Ik kon niet slapen, misschien uit angst dat ik me zou verslapen. Ik was dus al heel vroeg op. Na de laatste dingen in de rugzak te hebben gedaan. Ben ik vertrokken. Hong was leeg en stil. Wat een ervaring. Het was nog donker. Over zaten kranten verkopers op de grond hun kranten klaar te leggen. Overal stonden de rode taxi's. Alles stond klaar om de nieuwe dag tegemoet te treden. In het station waren er al mensen en om half 6 gingen de check-in balies open kon ik mijn rugzak al afgeven. Zo hoefde ik deze niet helemaal mee te dragen naar het vliegveld. Ik vloog met Philippine Airlines en ineens was ik niet meer tussen Chinezen maar Filipijnen. Eigenlijk alleen maar vrouwen met zulke grote koffers dat er enkele over het gewicht waren en moesten herpakken. Daardoor duurde het iets langer en dus miste ik de eerste trein. Gelukkig dat ik al had ingecheckt.

Na een snelle treinreis kwam ik op het vliegveld en heb even moeten zoeken waar en wat maar daarna was ik snel bij de gate. Het vliegtuig zou vandaag vertrekken.

Opgelucht want in de afgelopen dagen was deze vlucht gecanceld en dus was ik best zenuwachtig of het vandaag wel zou door zou gaan. Zo niet dan had ik een probleem gehad. De vlucht ging verder goed. Binnen 1 uur en 20 minuten ben je in Manila. We kregen ontbijt, rijst met kip en eigenlijk smaakte het me best.

Toen we landdenkwamen we over vele krottewijken en ik realiseerde me dat ik nu echt in een andere realiteit terecht aan het komen was. Hoewel er ook arme mensen in Hong Kong zijn komt toch vooral alle mooie gebouwen naar voren. Hier is dat niet.

Ik kon snel door de immigratie. Kreeg een VISA voor 30 dagen en wat ik ook vroeg, ze wilde me er geen voor 31 dagen geven. Die vier uurtjes zullen me dus 120euro gaan kosten…… :-(

Ik moest nu overstappen en naar een andere terminal gaan om de vlucht naar Puerto Princessa te nemen. Maar nergens stond geschreven waar ik naar toe moest en wie ik ook vroeg erg veel wijzer werd ik niet. Mijn korte nacht begon me ook parten te spelen en even zag ik heb niet zitten. Een oudere man zag me staan en vroeg of hij kon helpen. En binnen een minuut, zat ik in de juiste bus naar Terminal 4. Ik kon hem niet eens meer bedanken omdat de bus meteen vertrok. We reden een 10 minuten. Ja ik realiseerde me dat ik nu echt in een andere wereld was.

Terminal 4 is voor binnenlandse vluchten. Ik had de avond ervoor een email gehad van de luchtvaart maatschappij dat de vlucht met 4 uur was vertraagd. Het werd dus een lange zit. Er waren meer vluchten vertraagd en daardoor was het overvol in het gebied waar gewacht moest worden. Als je op stond werd meteen je plaats ingenomen. Toch maar zo nu en dan gedaan om iets te eten te kopen of te drinken.

Ik voelde dat ik bijna niet had geslapen. Daarna kwam er nog een vertraging bij omdat het zo regende dat geen vliegtuig kon vertrekken. Uiteindelijk vertrokken we met bijna 7 uur vertraging.

In het vliegtuig zat ik naast een Filipijns echtpaar dat honderduit aan mij vroeg. Ze vonden het zo bijzonder dat ik helemaal naar de Filipijnen was gekomen om les te komen geven. Het was een korte vlucht, niet langer dan een uur en we kwamen aan toen het al donker was.

Buiten stond Boyd van de Bed en Breakfastme op te wachten. Een service is dat ze je ophalen. We spreken gezellig in het kwartiertje dat we nodig hadden om er te komen.

En echt nu zit ik in mijn eigen bamboehutje met airco (overigens heel lawaaierig)en wc en douche. Alle hutjes staan in een grote tuin met veel vegetatie. Ik werd verwelkomd met een kokosnootdrankje, heerlijk, die ik op mijn eigen veranda heb opgedronken. Het is nu te donker om foto's te maken maar ze komen er aan.

En nu slapen, ik moet even wat slaap inhalen en morgen op naar El Nido

Cheung Cheu Island

Vandaag even wat langer geslapen. Daarna weer in hetzelfde cafeetje ontbeten. Omdat ik morgen heel vroeg de eerste trein moet hebben ben ik eerst goed gaan uitzoeken hoe ik moest lopen. Daarna ben ik gelopen naar de kathedraal van Hong Kong. Eigenlijk een kleine kerk, niet zoiets dat je bij een kathedraal zou verwachten.Alles in het Chinees.

Daarna op zoek naar een Apple winkel omdat ik mijn adapter thuis heb laten liggen om mijn foto's van mijn sd kaart op mijn iPad te zetten. Dat vond ik snel en de prijs was veel goedkoper als in Nederland.

Alice had gezegd dat je ook een boot kon nemen naar de vele eilanden die bij Hong Kong horen en dus leek het me een goed idee dat te doen. Er was trouwens zon vandaag. Dat maakte het feestelijk en het werd een lekker uitje. Vier euro vijftig voor een uur varen, wat wil je nog meer. Dat deze vaart niet in de toeristengidsen staat was duidelijk. Ik was weer eens de enige Europeaan op de boot.

Na een uur kwamen we op Cheung Cheu Island aan. Ik stapte een andere wereld binnen. Echt Chinees, kleine straatjes, kleine winkeltjes en veel fietsen. Het dorpje lag eigenlijk tussen twee heuvels en aan de andere kant was er een strand waar gezwommen werd. Even met mijn voeten in het water staan werd meteen een golf over mijn heen krijgen maar het deerde me niet. Het was lekker verfrissend want nu de zon er was was het heel drukkend en vochtig.

Ik heb er twee uur rondgelopen en heb zoveel dingen gezien, levende vissen, haaievinnen en zoveel meer vreemde wezens waar ze hier soep en eten van maken. Daarna de boot weer terug genomen en het hele achterdek voor me alleen gehad omdat geen Chinees in de zon wil zitten. Die paraplu's van gisteren zijn nu parasollen van vandaag geworden.

Terug op Hong Kong eiland ben ik een restaurant gaan zoeken om te gaan eten. Ik vond uiteindelijk iets wat ik op internet al had gezien en het leek me wel wat. Je wordt daar gewoon aan een tafel gezet met al andere mensen. Ieder schrijft op een papiertje wat je wilt eten en alles wordt weer tegelijk op tafel gebracht. Ik had een papiertje waar alles, naast het Chinees in het Engels stond en zo wist ik wel wat ik ongeveer koos. Het was natuurlijk toch ook weer gokken, geen babi panggang in ieder geval. Ik zat tussen alleen maar Aziaten en moest nu laten zien dat die eetstokjes geen probleem meer waren. Nou ik moet zeggen, het ging me goed af.

Daarna terug naar het hotel. Daar me gaan voorbereiden voor morgen. Moet echt heel vroeg uit de veren. Nog even via Whatsapp met mamma gesproken en toen na de rugzak bijna ingepakt te hebben en lekker gedoucht lekker nu naar bed.

Hong Kong was amazing.