Een bijzondere reis

Een vooraankondiging voor een bijzondere reis. De tickets zijn besteld en het fantaseren is begonnen.

In de komende meivakantie ga ik een reis naar Israël maken. Ineke en Frans hebben mij uitgenodigd om bij hun in Jeruzalem te komen. Samen met Marleen gaan we het avontuur aan. Ik ben er nog nooit geweest dus het zal zeker een heel bijzondere reis worden. In de voetstappen van de bijbel en een duik in de pijn van een verdeeld land.

Marleen en ik gaan eerst met zijn tweeën voor drie nachten, dus twee dagen naar Eilat en van daaruit naar gaan we het avontuur aan naar Petra in Jordanië. Met een taxi rijden we in twee uur door Wadi Rum naar Petra. Wadi Rum is een grote woestijn tussen Aqaba en Petra. Na Petra te hebben bezocht zullen we slapen in: Seven Winder Bedouin Camp, in de woestijn. Zie website: http://www.sevenwondersbedouincamp.com/ Daarna keren we met de taxi terug naar Eilat en nemen we de bus terug naar Jeruzalem en zullen daarna nog een week andere bijzondere plaatsen aandoen.

Het wordt dus zeker een gevarieerde reis met hele mooie hoogtepunten.

Ik houd jullie op de hoogte.

Roemenie

Na vele keren gevraagd te zijn, na vele malen dat ik vliegreizen heb gezocht gaat het er nu echt van komen. Vandaag ga ik voor een aantal dagen naar Roemenië om Cristiana op te zoeken.
Met een hele grote koffer vol cadeautjes van mij en anderen vlieg ik van Dortmund naar Timisoara. Daar staat ze me op te wachten. Verder zal het èèn grote verrassing zijn wat ik allemaal tegen ga komen.
De verhalen volgen.

Na een hele goede reis kwam ik in Timisoara aan. Een klein (kleiner dan Eindhoven) vliegveld in het het uiterste westen van Roemenië. Op elk een uur reizen ligt de grens met Hongarijen en Servië.
Cristiana stond me met Vania op te wachten. Hij zou ons naar Buzias brengen omdat er tussen Timisoara en Buzias geen openbaar vervoer gaat. Als je dan bedenkt dat dit de dichtsbij zijnde stad is dan lijkt dat dus heel speciaal.
De auto rit was ongeveer een uur, door een donker Roemenië en wat meteen opviel hoe slecht de wegen waren. De 40 km die het eigenlijk maar was is een lange tocht door een landschap van steppe.

Wat meteen opvalt is de armoede en in de dagen daarna komen de grauwheid en de triestheid erbij. Niet alleen in huizen maar ook in het landschap en de mensen. De wereld heeft stil gestaan sinds 20 jaar, nadat het regime van Ceaucescu is gevallen.

Het weerzien met Cristiana is geweldig. Ook al hebben we elkaar jaren niet gezien toch is het meteen als vanouds. De laatste jaren was Skype wel een uitkomst geweest maar nu is het allemaal weer zoals het was in Zwitserland.

De vliegreis terug

We zijn terug........ na een fantastische reis.

De terugreis is uiteindelijk toch ook weer een klein avontuurtje geweest.
Alles ging heel goed, tot 5 minuten voor de start in Vancouver. Ineens zag ik uit mijn raampje drie mannen de rechter vleugel op gaan, plaatje met wel 25 schroefjes weg halen, open maken, met de een zaklamp in het gaatje kijken, nog een kijken, discussiëren, nog eens kijken discussiëren.... leuk als je weet dat je 9 uur moet gaan vliegen. Uiteindelijk vertrokken we 3 kwartier te laat.

De reis was overigens fantastisch, we hebben heel veel kunnen zien, Noord Canada, Groenland..... Maar met maar èèn uur overstaptijd werd het toch spannend.
Maar Britisch Airways had al een mevrouw klaar staan op Heathrow die ons verder hielp en zo konden we een volgend vliegtuig een uur later nemen.

En ineens waren we weer terug, verwelkomd door Agnes en Marijke. Thuis, vertrouwd maar vol van heel veel rijke ervaringen.

Vancouver huilt

De laatste twee dagen hier en voor het eerst regent het aan èèn stuk door.

Vancouver huilt om ons vertrek.

De laatste uren hebben we doorgebracht in een enorme shopping mall. Door de regen wil je alleen maar zijn waar het overdekt is. We konden niets anders meer doen want na meer dan drie weken prachtig weer was het alleen maar regen, regen, regen. Wat kun je dan weinig. Het liet ons tweetjes beseffen hoe we ook geboft hebben met het weer. Want we hebben heel goed weer gehad. Wat maakt dat de wereld anders en zeker al het moois wat we gezien hebben.

We vertrekken met heel veel dankbaarheid voor alles wat we hebben meegemaakt. Maar bedanken ook iedereen voor de leuke en lieve berichtjes die elke keer weer onder onze verhalen stonden. Thuis was daardoor niet aan de andere kant van de wereld maar ging met ons mee langs; Kelowna, Revelstoke, Banff, De Rockies, Kimberley, Nelson, Penticton, Hope en Vancouver.

Het begon allemaal met een emailtje; wie er mee wilde naar het congres van het ICED.
Het eindigt met, voor allebei, een hele ervaring rijker, in heel veel opzichten.
Maar we zijn ook heel blij om nu weer terug naar huis te gaan.

En daar was de beer

Vanmorgen vertrokken uit Hope naar Vancouver. We wilden voor we de auto zouden inleveren langs Grouse Mountain gaan. Dit is de hoogste berg rond Vancouver met uitzicht op de stad.

Na twee uur waren we daar al. We zijn met de gondel naar boven gegaan. Het was een prachtige dag toch lag Vancouver er in een waas bij, veel was er niet te zien.
Maar wat wel.....? Twee Grizzly beren. Achter prikkeldraad maar we hebben ze gezien. Deze twee beren waren alleen achter gebleven toen hun moeder door een auto is geschept. Ze zijn hier opgegroeid en kunnen niet meer terug naar de wildernis. Wauw wat een dieren. Er liep er eentje op een meter van me vandaan. Die wil je echt niet in het wild tegen over je hebben.

Na nog wat rondgewandeld te hebben zijn we weer met de Gondel naar beneden gegaan en daarna zijn we op weg gegaan naar het Hostel. Eerst hebben we in een park nog even gegeten en daarna ons gemeld bij het Vancouver Backpackers Guesthouse. Zo konden we eerst onze spullen daar laten en dan de auto wegbrengen en hoefden we niet nog met van alles te gaan sjouwen.
We werden enthousiast verwelkomd door de gastvrouw die meteen zei dat we naar een ander huis zouden gaan want in dit huis waren zoveel mannen. Ze bleken meerdere huizen te hebben en dus gingen we twee straten verder waar we een eenvoudige kamer kregen. Onze laatste standplaats. En inderdaad zijn we in dit huis met èèn man voor de rest alleen maar vrouwen.

Toen moesten we nog de auto terugbrengen, na 3480 km te hebben gereden. Ik vond het toch wel even spannend, of het allemaal goed zou gaan en er geen mankementen waren. Maar binnen twee minuten waren we autoloos.
Uitgerekend hebben we 150 euro betaald voor de benzine..... en wat een kilometers hebben we gereden, geweldig.
Daarna met de skytrain terug naar het hostel. Daarna rustig aan gedaan en vroeg gaan slapen.

De cirkel is rond

Vandaag zijn we lekker rustig uit Penticton vertrokken. Bij het inleveren van de sleutel werd osn een donut aangeboden als een goede morgen.

De weg was rustig, met bergen, woestijn en fruitbomen. Bij een fruitstand hebben we heerlijk versfuit gekocht. En om 11 uur reden we Princeton in, zin in een kopje koffie. Al gauw vonden we een hele leuke tearoom, waar ze ook koffie hadden en waar we uiteindelijk hete chocolademelk bestelden. Het was helemaal ingericht als een huiskamer met verschillende hoekjes. Verder hadden ze heerlijke zelfgemaakte scons. We hebben er een hele tijd gezeten. Bij het betalen bleek de eigenaar geboren te zijn in Rotterdam, hij kende nog een beetje Nederlands maar wilde natuurlijk weten waar ik vandaan kwam.

De weg ging door het zoveelste nationale park. (Manning National Park) We hebben er deze vakantie heel wat gehad. Rustig aan met fotoshoot-stops en de lunch die we gisteren al hadden gekookt. En om 4 uur was de cirkel rond. We reden de weg op waar we twee weken geleden vertrokken om de trektocht te beginnen, we stopten weer bij het Windsor Motel in Hope, liepen weer naar de winkel die we al kenden.
Wat hebben we veel gezien in deze afgelopen weken, hebben we tegen elkaar gezegd. Allemaal dingen die we twee weken geleden nog niet hadden bedacht. Morgen de auto afleveren, ja, nu gaat het einde echt in zicht komen…… nog even goed genieten.

The desert of Canada

'Ik hoop dat de rook een beetje is opgetrokken', kregen we vanmorgen te horen toen we vertrokken, 'In Penticton zijn bosbranden.'
Later lazen we in een cafeetje, in de krant, dat ze op dit moment in èèn week meer branden hebben gehad dan normaal in twee maanden.

Maar de rest ging eerst nog door grote bosgebieden waar niets aan de hand was en vele kleine dorpjes. Het waren hele andere bergen dan voor heen maar toch weer heel mooi. Langzaam veranderde het landschap. De bomen verdwenen en er bleef alleen maar dor geel gras over met hier en daar een boom. In Grand Fork lazen we dat er in Osooyo een Desert Centre was en besloten dat te bezoeken.
Deze vallei; de Okanaganvallei is het heeste gedeelte van Canada. Hier zijn hele stukken woestijn. Denk daar niet meteen aan alleen maar zand, er groeien wel degelijk planten en leven diere maar het si echt een woestijn.
Dat was ook wel te merken. het was echt heel erg heet daar. (rond de 40 graden in de schaduw) Maar de wandeling was interessant en liet ons weer een ander stuk Canada zien.
Deze vallei heeft daarnaast ook vele fruit bomen, de Betuwe van Canada en overal schreeuwden ons de fruit stalletjes toe. Natuurlijk kun je je voorstellen wat een hoeveelheid water dit kost om allemaal te laten groeien in dit dorre gebied. Maar de zon laat het mooi rijpen.

Daarna nog enkele kilometers naar Penticton. Aan èèn gedeelte was te zien dat achter de bergen iets rookte, bosbranden? We hebben dat maar verder gelaten. Het hostel was weer een leuke plaats waar een enthousiast meisje ons wegwijs maakte. Na wat verkenningen in de stad hebben eten gekookt, we zijn nu alles zo\'n beetje aan het opmaken. En daarna zijn we het stadje ingetrokken.

Aan het Okanagan lake bleek het 'Peach festival' in volle gang te zijn. veel muziek. De mensen hier komen dan met hun eigen stoel en zitten dan gezellig met elkaar, allemaal heel gemoedelijk. We waren ieder even wat zelf over het terrein aan het dwalen toen ik vier Mounties tegen kwam. Toen ik een foto van ze wilde maken, vroegen ze of ik niet met hen op de foto wilde en zie hier het resultaat.
Nog even langs het water gezeten en toen naar huis. We waren echt moe na meer dan 300 km vandaag te hebben gereden.

One day in the USA

Ja jullie lezen het goed. We zijn in de Verenigde Staten van Amerika geweest.
Nelson ligt heel dicht bij de grens en vooral Elma had al vaak verlangend naar die grens gekeken. In een folder in Nelson kwamen we een auto rit tegen die over de grens zou gaan. En omdat we vandaag een dag in Nelson zouden blijven hebben bedacht dat we dan dus ook een uitstapje konden maken naar de USA. Geen van beiden waren we er ooit geweest.
's Morgens zijn we vroeg vertrokken, een beetje zenuwachtig omdat overal geschreven stond dat ze heel streng zijn aan de grens.

Daar aangekomen hadden we wat auto 's voor ons en we merkte al dat er echt de tijd genomen werd met de controles. Achterbak open, allerlei soorten vragen, paspoort ingescand. Eindelijk waren we aan de beurt. Alles leek voor spoedig te gaan tot dat we moesten betalen voor het visum. En dat kon alleen cash met Amerikaanse dollars. Nergens had dat gestaan. Dus terug naar het eerste de beste dorp en een bank opzoeken. Na een uur waren we weer bij de grensovergang. Met het geld.
Maar toen gingen we echt door de molen, vragenlijsten invullen, van alle vingers werden vingerafdrukken genomen, een foto van ieder van ons, stempels in de paspoorten en een groene kaart die we ook weer in zouden moeten leveren bij het terug gaan naar Canada. Daarna netjes betaald.
Maar we waren in de "United States of America". We waren nu in de State of Washington. We kwamen door piepkleine plaatsjes. In Metaline falls is de film: De postbode, opgenomen. Maar het is zo klein dat we er bijna langs reden. Nog een aantal van die plaatsjes, of soms maar een paar huizen.
Op de kaart stond bij voorbeeld "Tiger" als plaats aangeduid. Het was letterlijk maar èèn huis. Na geluncht te hebben op een stille plek met weer beer waarschuwingen (de auto stond weer met de deuren open) besloten we toch weer langzaam terug te gaan.

Ik wilde heel graag een Amerikaans vlaggetje kopen en dus zijn we in elk gehucht de winkels in gedoken. Ook omdat het hier helemaal niet toeristisch is was het moeilijk iets te vinden. Maar dit was eigenlijk een excuus. We hebben zulke leuke gesprekken gehad. Mensen waren vriendelijk, vertelde over hun leven, waren blij dat je hun winkel aan deed. Het leverde twee kleine vlaggetjes op maar vooral mooie herinneringen. Het is eigenlijk het uiteinde van de USA en mensen vinden het zo leuk dat je juist hier bent.

In het laatste dorp hebben we een onze laatste dollars opgemaakt. En nog wat gekke foto's gemaakt met onze vlaggetjes. Daarna naar Canada, bij de grens onze groene kaart weer ingeleverd en alle douanebeambte gedag gezegd. Na zoveel keer ons hebben gezien wisten ze allemaal wie we waren en wat we hadden gedaan.
Het is echt weer een klein avontuurtje geweest.

O ja, het mysterie van al die hippie jongeren is ook opgelost. Over twee dagen begint hier een heel groot festival van vier nachten en drie dagen met allemaal alternatieve muziek en theater. Vandaar deze invasie van alternatievelingen.