Het verhaal van een bagagedrager

Het regende de hele nacht en ook toen ik ging ontbijten.

Was trouwens wel bijzonder. Er zaten denk ik 20 mensen te ontbijten en het was helemaal stil. Dacht even dat ik een stilte retraite was gekomen en als iemand iets zei was het fluisterend.

Na het ontbijt de luxe om mijn fiets in mijn kamer helemaal klaar te maken. Ik deed meteen ook al mijn regenkleding en overschoenen aan. Maar buiten gekomen was het opgehouden met regenen. Ik besloot toch maar even een stukje met alles aan te fietsen.

Na ongeveer 7 km was ik terug bij de Rijn. Vandaag weer kilometers over gravel langs de Rijn. Bijna niemand te zien behalve diegene die net zo gek als ik zijn. Alle regenkleding kon uit.

Het was lang maar niet saai. Veel zwanen op de Rijn viel me op en ook de eerste varende rijnaak gezien die richting Bazel ging. Soms splitste de Rijn zich weer en was er het niet bevaarbare deel en het wel bevaarbare deel. Een lange tijd staan kijken bij een stuk verval van de Rijn. Wat komt er dan niet allemaal voorbij drijven.

Al een keer had ik moeten omrijden omdat het pad was ondergelopen. De Rijn staat hoog en veel gebieden hier zijn gebieden waar ze de Rijn de ruimte geven met als gevolg dat de fietspaden niet begaanbaar zijn.

De meeste paden zijn van gravel en de fiets bonkt er aardig door. En dat was nou juist wat ik niet nodig had. Ik was net over de helft toen het weer lichtjes begon te regenen. Uit ervaring weet ik dat je niet moet wachten want als het plots harder gaat regenen ben je te laat. Ik deed mijn regenkleding aan en fietste Nieuwenhausen binnen en het begon te storten. Daardoor keek ik even niet goed op de weg en ontweek een diepe kuil niet. En toen gebeurden het.

(Deze fiets heb ik bijna 20 jaar en ik dacht dat ik hem kende. Op de morgen dat ik Weil am Rhein vertrok bemerkte ik dat mijn bagagedrager los zat. Je kon hem van de kop helemaal draaien naar de grond. Alsof je er een ouderwetse standaard hebt zoals vroeger. Ik was verbaasd en na wat zoeken zag ik dat er een klikje was waar het weer achter haakte en dus ben ik zo vertrokken. )

Na lange wegen op gravel en deze kuil klapte mijn bagagedrager met tassen zo achter over op de weg. In de hoosbui moest ik eerst de tassen los maken en daarna tegen een muurtje proberen de bagagedrager weer op zijn plaats te krijgen. Ergens had ik tiewraps maar dan moest ik in de regen een tas open maken met als gevolg dat alles nat zou worden. Het lukte snel alles weer op zijn plaats te krijgen en de tassen weer op de fiets te plaatsen. Met een spin verzekerde ik zo goed zo kwaad de bagagedrager en stapte weer op de fiets. De stortbui ging door en dat maakte dat ik me moest concentreren met het fietsen. Gelukkig reed ik op asfalt en hobbelde het niet te veel. Het werd niet meer droog en dus kon ik niet stoppen om het verder te verzekeren. Dat moest dan maar in het hotel.

Ik reed langs Rust waar een groot pretpark staat, Europapark. Ondanks de regen was het vol en van verre hoorde je de mensen al gillen in de verschillende rollercoaster. Ik bedacht me dat ik mijn rollercoaster wel had gehad.

Nog twee keer moest ik omrijden vanwege het hoge water. Komoot (navigatie app) had het maar moeilijk ermee. Constant bleef deze zeggen: “ De route ligt 2,45 km achter u.” “De route ligt 5,56 km naast u.” Maar goed zo sprak iemand tenminste tegen mij.

Om 3 uur kwam ik aan bij het hotel. Alles te drogen hangen. En met tiewraps de bagagedrager verzekeren. Nu kan er echtniets meer mee gebeuren. Op de badkamer vloer mijn avond eten koken. Zo werd het toch nog een beetje kamperen.

Een rustige avond verder.

Hallo Duitsland

Een goede nacht. Wel veel regen maar in de ochtend scheen de zon. Na een goed ontbijt op reis. De eerste 30 km waren langs de Rijn, echt net er naast. Het is niet de Rijn waar de boten varen maar de oorspronkelijke Rijn. De boten varen in een kanaal aan de Franse kant. De weg was lang maar vloog voorbij. Geen enkele keer omhoog. Alleen maar vlak. Het was een gravel zandpad en reed heerlijk. Halverwege was er een gedeelte met allemaal toestellen om te bewegen zoals in de sportschool en er zat een hele groep senioren van allerlei oefeningen te doen met rollators erbij.

De fiets doet het uitstekend. Voor de bijna 20 jaar dat ik hem heb doet hij het prima.

Vandaag maar iets meer dan 50 km. Eigenlijk wilde ik naar Breisach maar alle hotels en camping zaten vol. Uiteindelijk vond ik in Bad- Krozingen nog een kamer. Daarvoor moet ik wel omrijden en is een stuk zuidelijker dan ik gedacht had. Maar goed, een rust dag zullen we maar zeggen.

Vanaf Neuenburg am Rhein verliet ik de Rijn. Eerst omdat de route zo loopt en vanaf Grissheim ik de weg naar Bad-Krozingen moest nemen.

Eerst was is een beetje bang dat we dan weer bergje op en bergje af zouden moeten. Maar het was allemaal vlak. Door de landerijen en met de zon kon het niet beter.

Nog rustig gestopt en een soepje gekookt en chocolade tortilla gegeten.

Om 1 uur was ik al in Bad-Korzingen. Een kuuroord en in het park heb ik rustig gezeten omdat ik na 14.00 kon inchecken.

In het hotel kreeg ik een kamer op de beganegrond en kon ik mijn fiets gewoon op het balkon zetten. Voor het eerst hoefde ik niet gigantisch te sjouwen met al mijn tassen.

Na een douche en even wat rust ben ik het stadje ingegaan. Het is best een sjiek kuuroord. Veel paraderende mensen. Bij een Italiaans restaurant een pasta arrabiata gegeten. En arrabiata was tie. Heeeeeeel pittig! Had twee radler nodig om te blussen. Ook niet verkeerd.

Daarna terug gewandeld via een andere weg naar het hotel.

De rest van de avond niets en vroeg naar bed.

Dag Zwitserland

Na een redelijke nacht, veel auto’s die langs raasden en een goed ontbijt op weg naar Bazel. Dat betekent dat ik vandaag Zwitserland definitief verlaat. Eigenlijk fiets ik al de hele dag in Duitsland maar aan het eind komt er nog even een stukje Zwitserland.

Het weer was heel mooi maar wel met de voorspelling dat rond 3 uur het zou gaan regenen.

Vandaag het grootste gedeelte fiets ik pal naast de Rijn. De rivier is breed hier maar hij wordt nog steeds bevaren door was rondvaartboten en meer niet. Ook zijn er opvallend veel krachtcentrales in dit gedeelte van de Rijn om energie op te wekken. Logisch eigenlijk want het water stroomt nog behoorlijk snel en krachtig.

De weg gaat grotendeels vlak of berg af. Het is een rustige dag verder.

Later wordt het echt warm en moet er regelmatig gedronken worden. Ik besluit om ergens te stoppen en een pizza en cola te bestellen. De pizza is zo groot dat ik hem niet helemaal op krijg maa de rest neem ik mee voor op mijn kamer.

Om half 3 fiets ik Bazel binnen. Hier zie ik ook voor het eerst Rijnaken op de rivier. De Rijn is nu bevaarbaar.
De fietsroute volgt helemaal de promenade. Overal zitten mensen heerlijk te genieten op terrasjes van de stad en het weer. Toch voel je dat het weer omslaat en ik besluit niet naar de vriendschapsbrug te fietsen waar het driebanden punt is van Zwitserland, Duitsland en Frankrijk. Eerst maar naar het hotel. En gelukkig maar dat ik dat beslis want ik ben nog niet binnen of het barst los.

Het is een klein hotel maar de kamer is netjes en schoon.

77 km was een behoorlijk stuk. Ik zie toch dat iets boven de 60 het beste voor een dag etappe is.

De rest van de avond rustig aan gedaan. Door het openstaande raam hoor ik ergens op een terras een verhitte discussie in het Frans. De hele tijd lijkt het of ik hoor:” Lenny Kuhr, Lenny Kuhr” maar ik denk niet dat het over die zangeres gaat. Grappig is het wel.

En zo sluit ik het gedeelte Zwitserland af van deze Rhein Radweg. Het was hard fietsen en ik heb voor elke van 400 km moeten werken. Trots om het eerste stuk dat nu af is.

De Rheinfall

7 uur werd ik zelf wakker na een zalige nacht. Alles zoveel mogelijk opruimen en naar het ontbijt. Naast me zat een Nederlands echtpaar dat ook aan het fietsen was. Ze hadden de auto in Basel staan en deden nu een rondje Zwitserland. Een geanimeerd gesprek.

Om half negen reed ik weg. De eerste halte zou even verder op zijn bij de Rheinfall. De enige echte waterval in de Rijn. Met donderend geweld stort het water 12 meter dieper. Dat lijkt niet veel maar het is spectaculair. Veel foto’s en filmpjes gemaakt. Daarna weer verder. Ik wist niet dat ik de Rijn pas weer 30 km verder zou zien. Omdat de Rijn door een smal dal gaat zijn daar geen wegen en dus moet de route over een plateau. Dat betekent veel klimmen en vooral heel veel vals plat. Je denkt dat het makkelijk gaat maar je komt geen steek vooruit.

Het weer was overigens prachtig en niet te heet maar het was dus best pittig.

Misschien dat mensen zich afvragen waarom ik een rugzak draag. Daar zit een 3 liter zak water in en het is zo makkelijk om zo te drinken. Anders moet je afstappen en drink je eigenlijk te weinig. Op een dag als vandaag is dat gewoon noodzakelijk. Dit stuk van de Rhein Radweg voert verschillende keren door Duitsland en Zwitserland. Vandaag ben ik 4x een grens gepasseerd. Maar uiteindelijk eindigde ik weer in Duitsland.

Gisteren had ik gemerkt dat mijn grote powerbank niet oplaadde. Ik heb een wereld stekker met 2 usb uitgangen maar deze is toch niet krachtig genoeg om een powerbank op te laden. Ik had dus een gewone stekker met usb uitgang nodig. Op Google maps electronica winkels gezocht. De eerste in Schaffhausen was op vakantie en in een dorpje ergens boven hadden ze het niet. Wat nu. Mijn telefoon haalt het net maar met een powerbank kan ik hem vaak het laatste stukje power geven. Opeens fietste ik langs iets dat op een Action leek alleen met de naam TEDi. En ja hoor ze hadden die stekkers. Nu kan ik mijn powerbank weer opladen. Hoera. Ach mijn broer brengt uitkomst niet Ted?

De tocht ging verder goed. Geluncht langs de Rijn en om even over drieën kwam ik bij het Guesthouse aan. Want ja. Er komt weer slecht weer aan en ik hoef niet het ongemak opzoeken. Het is ook vakantie. Dus voor de komende dagen is booking.com mijn vriend.

Om 18 uur eten in het restaurant van het guesthouse. Eenvoudig maar goed. Het is een jonge Griekse eigenaar. Hij doet alles zelf maar met zoveel passie. Aan het eind kreeg ik nog een cognacje. Nou samen met die radler (hier kennen ze geen 0.0) was ik wel aan mijn taks.

De rest van de avond lekker niets. Morgen op naar Bazel.

Regen, heel veel regen

Alleen maar regen, de hele nacht. Om zeven uur even niets en daar werd ik wakker van. Gauw naar de wc en toen maar begonnen met pakken. De Bodensee lag er heel sereen bij als een plaatje. Maar dat zou snel veranderen. Net toen ik de tent aan het inpakken was begon het weer. Het was 8 uur. Dan maar gaan? Het zou de hele dag toch regenen. Regenpak aan, uit checken en op de fiets. Het goot pijpenstelen maar ik wist dat me aan het eind van deze dag iets stond te wachten. Twee dagen geleden had ik een hotel geboekt om alle batterijen weer op te laden en te wassen. Hoe fijn was het te weten dat ik vanavond in een ECHT bed zou slapen.

Het was bar en boos en het leek wel of de hele wereld opgesloten zat. Geen mensen of auto’s op straat en bijna niets open. Alleen de fietsers die hun bike tour aan het doen waren. Hele gezinnen, wat dapper.

De weg was gelukkig niet moeilijk en er stond ook geen wind dus het was gewoon doorzetten.

Bijna geen foto’s of video’s gemaakt want dat was zoveel om te doen. Ik wist dat ik ruim voor drie uur aan zou komen en dan kan je pas inchecken. Dus bedacht ik me om dan maar ergens iets te gaan eten. Maar ook dat ging niet door want de restaurants zijn van 2 tot half 6 dicht en ik kwam om 2 uur aan. Dus maar een bankje gezocht en gewoon mijn tijd gebruikt om dit blog te schrijven.

Ik zit trouwens in het plaatsje Gailingen en dat ligt in Duitsland. Van nu af aan tot Bazel fiets je dan weer in Duitsland, dan weer in Zwitserland.

Ik moest de Rijn ervoor over en daar was weer zo’n mooie overdekte houten brug zoals bij Liechtenstein.

Om drie uur kon ik in het hotel. Een prachtige kamer met balkon en van alle gemakken voorzien. Juist op het balkon kon ik alles laten drogen, wat een feest.

Alle batterijen weer opladen een heerlijke douche nemen. Wat kan een mens dan genieten van alle dagelijkse dingen. Om 6 uur gaan eten in het restaurant en wat was dat lekker. Het deed me zo goed. Een wit biertje er bij en alles was af.

Daarna terug naar de kamer en alles verder weer inpakken. Alles is weer droog en dat geeft een goed gevoel.

Morgen weer verder maar nu eerst slapen.

Naar de Bodensee

Ik was half 7 wakker en er scheen een zonnetje. Wat fijn want nu kon ik de tent goed laten drogen. Rustig aan gedaan en om mij heen begonnen alle anderen ook op te staan. Iedereen doet dezelfde dingen, tent drogen langzaam alles weer in de tassen, eten, aankleden, tent opruimen. Het is ook bijzonder te zien dat we allemaal op crocs lopen en allemaal dezelfde lichtgewicht stoeltjes hebben, dezelfde fietstassen en ga zo maar door. Het was duidelijk dat iedereen van het goede weer gebruik maakte om de tent goed te drogen.

Even voor negenen vertrok ik om even langs een fietswinkel te gaan. Iemand is zo leuk geweest om het dopje enringetje van de band af te halen. Ik kwam er zondag al achter en ik denk dat het in de trein is gebeurd toen ik er niet bij was. Bij de winkel werd ik vriendelijk geholpen en het kostte nog niets ook.

Daarna op weg om half 10. Ja veel kan ik er niet over zeggen 35 km over de Rheindamme. Aan de rechter kant de Rijn en aan de linkerkant de autoweg. Maar het was prachtig weer met een beetje wind. Ik was me bewust wat het zou zijn geweest met regen en sterke tegenwind.

Daarna Sankt Margrethen. De eerste echte grote stad en daar kreeg ik ook voor het eerst de Bodensee te zien. Heel mooi en vlak met bootjes en zwanen op het water. Als een schilderij. Het pad was nu kilometers lang langs de Bodensee bootjes en paraderende mensen. In Arbon even afgestapt en mezelf op een frietje getrakteerd. Er zat zoveel zout op dat ik het zout voor de komende weken al binnen heb. En een heerlijk koude Coca-Cola. Na zoveel dagen water, limonade of koffie was dit zalig.

Om half 3 kwam ik aan bij de camping ten noorden van Arbon. Met mijn tentje aan de rand van de Bodensee en een stralende zon. Tent op alles weer op zijn plaats en heerlijk uitrusten.

Video van de afgelopen dagen wilde ik uploaden maar dat doe ik als ik WiFi heb want dat duurde zo lang dus even geduld.

Om half 7 kwam de kamp beheerder vertellen dat er zwaar onweer wordt verwacht en of iedereen goed zijn tent wilde verzekeren. Dus alles nog eens nagelopen.

Ik ben voor Zwitserland nu op de helft. Ik heb 193 km gefietst en moet nog 189 km voor ik bij Bazel ben.

Ook hier weer veel fietsers. Soms hele gezinnen met hele kleine kinderen. Om 8 uur begon het lichtelijk te regenen. De lucht was in de verte al donker grijs. En zo eindigde de dag in regen en onweer.

Het hooggebergte ligt achter me

De hele nacht regende het. Om half 5 hield het op en toen ik om 7 uur wakker werdscheen er een mager zonnetje. Precies goed om de tent zo droog mogelijk te krijgen.

Een goed ontbijt, alles weer in de tassen en om half 10 was ik onderweg naar Buchs.

Ik wist dat het eerste stuk nog zwaar zou zijn maar daarna zou het alleen maar beter worden. Ik stond na 4 km uit te rusten toen het Duitse echtpaar van het eerste hostel langs kwamen fietsen (met hun e-bikes). We raakte aan de praat over de WJD, de Camino en nog veel meer. Ik trots dat ze me begrepen in mijn steenkolen Duits.

Zij gingen weer verder en ik ook zij het iets langzamer. Het gedeelte waar ik nu door kwam wordt de Grand Canyon van Zwitserland genoemd. Spectaculair maar niet in verhouding met de echte…….

Maar even goed was het mooi en het zonnetje maakte het extra mooi.

Daarna weer sjezen en daarna weer omhoog. Tot aan Chur ging het zo steeds en toen werd het plat en alles over mooie fietspaden. Bij Tamins komen de Vorrhein en Hintenrhein samen en wordt het officieel de Rhein. Het is mooi de twee stromen samen te zien komen.

Ergens ten noorden van Chur lunchte ik uitgebreid met instant soep, tortilla's met pindakaas en koffie na. Terwijl ik daar zat kwamen het echtpaar weer langs fietsen.

Je hoort trouwens echt tot een stam van bikepackers. Wat zijn er veel op de weg. Het geeft ook wel verbondenheid.

Op ongeveer 25 km voor het eind begon ik aan de Rheindamme. Een fietspad op een dijk naast de Rhein die ik vandaag en ook morgen zal volgen. Ik verlaat hierbij ook wel het hooggebergte want echt beklimmingen komen er niet meer.
Op een gegeven moment ligt aan de overkant Liechtenstein maar omdat mijn camping aan de Zwitserse kant ligt heb ik alleen even een overstap gemaakt over de oude Rhein brug.

Om half vier kwam ik in Buchs op de camping aan. Het was er heel vol met kleine tentjes van fietsers. Het eerste is je tent opzetten. Het begon ook te dreigen dus even doorzetten. Onderhand kwam er een gezin met drie kinderen het terrein op fietsen. Een van de kinderen was duidelijk beperkt. Terwijl vader en moeder de tenten opzetten kwam Julian (zo heette het jongetje) naar mij toe. Hij kon niet praten en begon te gebaren : IK ETEN gebaarde hij. Ik ga hem een koekje en hij gaf mij een kusje. IK NAAM MARIANNE gebaarde ik. Op zijn gezicht kwam een grote glimlach. Hij zwaaide naar me en liep weer weg.

Het begon onderhand in de verte te rommelen en werd het heel donker. Daarna de regen. Daarna de wind. Ieder schoot in zijn tentje. Koken kon die avond niet meer want het bleef heel hard regen en in de tent vond ik te riskant.

Dus coldsoaken…… ??????? Wat is dat. Als je thuis bent in de hikers wereld is dat heel gewoon. Je laat iets heel lang in water weken en dan eet je het op. En nee het is niet vies.

Vandaag had ik couscous met gedroogde vijgen en dadels en de couscous had ik vermengt met een kerrie en andere kruiden. Verder had ik zaden en noten er in. Kwartiertje laten coldsoaken en eten maar. Natuurlijk mis je de warmte maar ik moet zeggen het smaakte mij best. De rest van de avond gewerkt aan mijn reismee blog en voor de rest heerlijk uitrusten.

Morgen naar de Bodensee.

O ja en kijk zo nu en dan bij de foto’s want daar zet ik steeds nieuwe bij.

Naar beneden sjezen, lopend naar boven

Eerst wil ik iets recht zetten. Joop ik heb groot respect voor de ouderen en zeker als ze zo sportief zijn. Maar ben wel trots dat ik het zonder e- bike doe.

Vandaag vroeg op en dus had ik de trein ( ja mijn laatste) al om half negen. Boven aangekomen was er een vreselijke mist. De afdaling begint met 10 haarspeldbochten. Ik heb eigenlijk alleen maar op mijn rem gestaan. Met een gemiddelde van 30 km een aardig vaartje. Gelukkig was het zondag en stil op de weg. Binnen 3 kwartier had ik al 20 km van de 60 gedaan.

Maar toen begon het. De Rheinradweg is een makkelijke tocht behalve de eerste anderhalve etappe. Het ging soms met 15 % naar boven en dus kwamen er enkele e-bikes langs gefietst. Ach elk voordeel heb ze nadeel….. Gelukkig was het overgrote deel bergafwaarts en waar het me te veel werd stapte ik gewoon af.

Op 35 km begon het hard te regenen maar het deerde me eigenlijk niet. Ik voelde me goed en het liep gewoon lekker. Om 2 uur moest ik nog 9 km maar die waren heel pittig. De zon was er onderhand en van regenkleding aan en weer uit zweetteik nu peentjes. Om even over half 3 was ik op de natuurcamping Carrera in Carrera.

Tent opzetten en voor de rest lekker rusten. Al met al een pittige maar geweldige dag. Van 30 km per uur sjezennaar 2 km per uur wandelen. ( want een zware fiets meesjouwen maakt het extra zwaar) Regen, mist, kou en zon en warmte. Een dag van tegenstellingen. Maar het was het allemaal waard.

Om 6 uur begon het te regenen. Dus was iedereen snel in zijn tent. Vroeg naar bed.