Naar de Rheinquelle

Vandaag een “rust”dag. Met de trein (zonder fiets) naar de Oberalppass. Het weer was precies goed.

Er waren veel gezinnen in de trein en dus behoorlijk druk. In Zwitserland moet je overal een mondkapje op. Gisteren heb ik meer dan 12 uur er een opgehad. Ik ben blij als ik dadelijk op de fiets het niet meer hoef. Je moet ook speciale op en die zijn nog eens extra warm.

Het was een spectaculaire treinrit. De trein is zo’n tandrad trein en al slingerend ging deze op weg naar de pas. Met heel veel mooie uitzichten.

Vanaf de Oberalppass gaat een berg wandelpad naar de Tomasee. Dat wordt gezien als de bron van de Rijn. Het was precies wandelweer en het begon niet echt moeilijk. Koeien, hagedissen en heel veel bloemen. Het was echt een wandeling met een hoog gehalte van de sound of music.

Maar het werd steeds pittiger en ik merkte dat ik nog niet echt geacclimatiseerd ben voor deze hoogte. Het tempo verlaagde zich en ik hield wat meer pauzes maar toen ik na 4 kilometer echt recht omhoog moest begreep ik dat ik moest stoppen. Maar goed uiteindelijk is elk beekje dat je passeert een bron van de Rijn. Ik vulde dus mijn flesje met het Rijnwater wat ik in Hoek van Holland weer leeg wil gooien. Ik ga dus letterlijk het Rijn water naar de zee dragen.

Daarna weer de mooie treinrit terug en de rest van de middag nog wat dingen voorbereiden voor morgen als de fietstocht echt gaat beginnen. Enkel dingen moeten nu in een andere tas of juist uit de tas nu de fiets ook wordt ingedeeld om te fietsen.

Met het reizen per trein had ik ook enkele dingen niet aan mijn fiets hangen. Ha ha aan mijn fiets hangen…… omdat ik mijn fiets soms ook onbeheerd moest achterlaten.

Na een lekkere douche want er waren verder geen gasten. (Ik ben in een hostel en dus deel badkamer en keuken) en een lekkere pasta maaltijd kwamen langzaam de nieuwe mensen aan. Onder hen een ouder echtpaar. De vrouw had een rugzak van de WJD van Keulen en we raakten in gesprek. Met mijn beste Duits natuurlijk. Zij vertrekken morgen ook voor de Rhein Radweg maar dan wel met e-bikes. Nou ja ik ga op eigen kracht.

Op weg naar Andermatt

"De Rijn combineert elke kwaliteit die een rivier kan bezitten. De snelheid van de Rhône, de breedte van de Loire, de rotsen van de Maas, de bochten en kronkels van de Seine, de doorzichtigheid van de Somme, de historische herinneringen aan de Tiber, de koninklijke status van de Donau, de mysterieuze invloed van de Nijl, het gouden zand bij de glinsterende beken van de Nieuwe Wereld, de spoken van Aziatische stromen"

- Victor Hugo -

Op weg naar de bron van de Rijn. Gisteren met de fiets op de trein naar Venlo en vandaag verder richting Zwitserland. Met natuurlijk ook gemengde gevoelens nu de rivieren in dit deel van Europa zo buiten hun oevers treden. Het zal dus ook een verrassing zijn wat ik aantref en hoe ver ik kom. En nee, ik ben geen ramptoerist en als het moet fiets ik een stukje om.

22 juli

Marjo kwam naar mama’s huis en nadat ik afscheid had genomen van mama, fietste ze met me naar het station van Den Bosch. Echt heel lief.

Uitgezwaaid door haar begon de reis met de eerste van 6 treinen. In een uurtje was ik in Venlo en binnen een half uur lag op een bed in een hip hotel vlakbij het station.

Na een uurtje het centrum van Venlo in gegaan. Wat een leuk stadje. Op de Maas kade even naar de rivier gekeken maar die was weer helemaal gewoon. Niet voor te stellen dat 5 dagen geleden er nog een noodsituatie was. Een heerlijk pizza en toen nog even terug naar het station om te kijken waar morgen de trein naar Duitsland vertrekt. Terug naar het hotel en de rest van de avond rustig aangedaan en vroeg naar bed.

23 juli

Om kwart voor 8 stond ik op station Venlo om de trein naar Mönchengladbach te nemen. Die was netjes op tijd en de fiets stond in een aparte ruimte. Ook in Mönchengladbach ging het overstappen makkelijk. Aangekomen in Keulen bleek dat de EC 9 naar Basel een behoorlijke vertraging had en daar begon ik me te realiseren dat de overstap in Bazel in gevaar zou komen. Maar goed eerst maar eens op de trein. Buiten de hoge instap moest de fiets ontdaan worden van alle tassen en daarna aan het voorwiel aan het plafond hangen. Dat kostte aardig wat spierkracht. Daarna met alle tassen twee rijtuigen verder lopen omdat mijn fietsplaats in de eerste klas was. Ik had mijn workout van de dag wel gehad.

Daarna een treinreis van bijna 6 uur. Prachtig door het Rijndal. Daar waar ik hopen lijk over twee weken fiets.

Inderdaad zou ik de aansluiting in Bazel missen. Dus online moest er een nieuw kaartje worden gekocht. Geen korting meer op zo’n korte termijn dus dat was een tegenvaller.

Ach dacht ik, in Zwitserland zal het tenminste niet meer zo moeilijk zijn om je fiets in de trein te hebben. Jammer, mis. De volgende trein van Bazel naar Alth Grodau was weer en intercity en dus moest de fiets weer met zijn voorwiel aan het plafond.

Op mijn plaats gutste het zweet van alle kanten van mijn lichaam. Mijn rechter arm begon spierpijn te vertonen.

In Alth Grodau een volgende trein, gelukkig makkelijk er in. Maar toch mocht ook deze reis niet helemaal vlekkeloos verlopen. Een halte voor dat ik er uit moest bleek dat het treinstel waar ik in zat niet verder ging. Trein uit en racen naar voren.

In Göschenen stond de laatste trein al te wachten. Maar op een spoor met geen perron en dus weer mijn fiets boven mijn macht in de trein sjouwen? Gelukkig zag een jonge man mij ploeteren en kwam naar mij toe om te helpen.

Deze treinreis was spectaculair. Door een nauwe kloof rijdt de trein in 10 minuten naar Andermatt en je bent echt in een keer in het hooggebergte.

En daar was het eindpunt. Na twee minuten fietsen was ik al bij het hostel en eindelijk kon ik ontspannen.

Als ik had geweten dat de treinen zo ontoegankelijk waren en het zoveel kracht zou hebben gevergd weet ik niet of ik aan dit avontuur zou zijn begonnen. Maar goed misschien ook maar goed dat ik het niet wist. Ik ben er nu en nu eerst maar eens bijkomen. Twee nachten slaap hier en dan gaik echt beginnen met fietsen.

Geen reizen dit jaar

Geen Caminho in de meivakantie, geen Camino in de zomervakantie. Op het moment dat ik net de zomervakantie had geboekt ging Lissabon en Porto weer in lockdown. Het is niet verstandig de reis toch door te zetten. Ook de reis naar Zuid-Afrika met mama gaat niet door. Maar ach, het zijn maar reizen. De wereld staat al maanden op zijn kop en dan wordt een reis zo betrekkelijk. Ik ben nog gezond, ik heb nog een baan, ik kan nog zoveel terwijl er miljoenen mensen zijn die zoveel te verstouwen hebben, geliefden zijn verloren of zonder werk zitten.

De Caminho kan wachten en de reis met mama gaat zeker nog gebeuren. Voor nu rust, ik denk dat het meer dan 20 jaar geleden is dat ik in de zomervakantie niet op vakantie ben geweest maar de rust zal op een andere manier dan het anders zou zijn geweest ookgoed doen.

Voor ieder van jullie, een mooie tijd, of je nu op vakantie gaat of niet en "Stay Safe".

Nada El Caminho

Nee, het gaat niet door, tenminste nu niet. Nada El Caminho.

Het Coronavirus zorgt ervoor dat ik El Caminho Português even ga uitstellen. Ik weet nu nog niet wanneer maar dat geeft niet. Er zijn op dit moment andere dingen in het leven die belangrijker zijn en de Camino "loopt" niet weg.

Ik was er klaar voor, Ik oefende al met volle rugzak, alles was geregeld. Maar de kans zal zeker nog komen. Wanneer? Dat is nu moeilijk te zeggen. Ons leven zal er anders uitzien als we allemaal hier uitkomen. Laten we hier eerst maar met zijn allen goed en gezond blijven. Stay Safe!

Marianne

El Caminho Português

Ja, iedereen leest het goed.... El Caminho Português. Van 17 april tot 4 mei ga ik deze lopen. Nu de reis naar Zuid-Afrika geboekt en zeker is kon ik denken om deze reis te boeken. Ik heb voor de Portugese route gekozen omdat die in twee weken te doen is vanaf Porto. Dus de komende twee maanden ga ik vooral veel lopen om zo goed getraind te zijn. Het worden 250 hele bijzondere kilometers.

Life is your road and yours alone. Others may walk it with you but no one can walk it for you.

Suid-Afrika hier kom ons

Ja, het gaat gebeuren!!!!! Samen met mama naar Zuid-Afrika. We hadden maanden geleden al geboekt om naar China te gaan maar er kwamen maar geen mede-reizigers bij en met coronavirus werd het duidelijk dat er ook geen meer bij zouden komen. We konden gelukkig makkelijk omboeken bij Koning Aap en het is Zuid-Afrika geworden. Deze reis is al gegarandeerd.

We vertrekken 3 augustus naar Kaapstad en volgen dan eerst de Tuinroute, vliegen naar Johannesburg om daarna naar het Kruger National Park te gaan en via de Panorama route rijden we dan terug naar Johannesburg om op 17 augustus weer op Schiphol te staan. Mama wordt dit jaar 80 en zal echt een heel mooi avontuur voor ons worden. Fijn om dit samen met haarte doen. We houden jullie op de hoogte.

Dus Zuid-Afrika here we come, oftewel, Suid-Afrika hier kom ons.......

So long, farewell...............

Over 12-en kwam Raymond ons halen. We gingen met hem lunchen in een American Pancake zaak. Net iets anders dan een pannenkoek maar ook heel lekker.

Het was fijn om het zo af te sluiten met Raymond. Daarna vertelde hij dat we de auto van Tucker konden krijgen om ons naar het vliegveld te brengen. Die moesten we nog halen. Hij belde Tucker op en die vroeg meteen wat voor Starbucksje we wilden. Natuurlijk kozen we allebei weer voor een Frapucinootje. En zo reden we naar Tucker waar we ook Vincent, Lyn en Faith tegen kwamen. Het leek wel of we geen definitief afscheid konden nemen. Op de veranda hadden we nog een geanimeerd gesprek. Maar toen was echt het afscheid aangebroken.

Raymond reed ons eerst naar Maggie’s huis waar we onze koffers pakten en toen op naar het vliegveld dat toch gauw nog een uur van Denver af ligt.

Op het vliegveld was het niet heel duidelijke waar we moesten zijn maar uiteindelijk vonden we de balie van Icelandair. Vlak voor de security namen we afscheid van Raymond. Wat een geweldige jongen is hijvoor ons geweest.

De security ging snel en we vonden gauw de gate. Nu was het nog een anderhalf uur wachten voor we zouden boarden.

Ik had twee plaatsen geboekt op delaatste rij van het vliegtuig. Ik heb de ervaring dat er daar minder mensen boeken zeker als er al twee plaatsen bezet zijn. En inderdaad we zaten net als op de heenreis met zijn tweeën op drie plaatsen. Dan heb je ook echt de ruimte.

We vertrokken op tijd en vlogen eigenlijk meteen de nacht in. We hadden deze keer er op gerekend dat we geen eten kregen en van alles zelf meegebracht.

Het lukte gelukkig voor ons beiden wat te slapen. Daardoor gingen de uren ook snel. Groenland was ontzettend mooi met de opkomende zon. Om 8.50 plaatselijke tijd landden we in Reykjavik. Twee uur hadden we daar voor we in het volgende vliegtuig stapten. We hadden twee plaatsen met extra beenruimte en dat was echt heerlijk.

De laatste uren van de reis braken aan. Terug kijkend is het een geweldige reis geweest. We hebben in drie weken zoveel meegemaakt en zullen nog lang er van kunnen genieten. Het was een hele voorbereiding maar alles klopte en kwam uit zoals we het ons hadden voorgesteld. We hebben mooie mensen leren kennen en nieuwe vriendschappen gesloten, fantastische landschappen gezien en geweldige nieuwe ervaringen op gedaan. We zijn dankbaar.

Het was fijn dat zoveel mensen met ons meereisden. Het was dat stukje thuis wat we elke keer met veel plezier lazen.

Ja, deze reis was AWESOME.

Tot slot:

Aan Marijke

Wat een mooie reis hebben we gehad, wat hebben we genoten en wat hebben we gelachen. Het was echt een cadeautje om met jou op vakantie te gaan. Het was een samenloop van omstandigheden waardoor ieders wensen klopten met die van de ander en het was geen toeval.

Door jou heb ik hele mooie mensen leren kennen en samen hebben we spectaculaire dingen gezien. Dank je wel voor je vertrouwen. We zullen nog lang kunnen lachen en genieten van de avonturen die we samen hebben beleefd.

Marianne

Take me home, country road

Oooooo wat was het weer een koude nacht. We werden er al half 6 van wakker. We hadden ons voorgenomen rustig aan te doen dus namen we de tijd om te ontbijten en alles op te ruimen en kastjes die nu al leeg waren schoon te maken want morgenochtend moet de camper schoon ingeleverd worden.

Het was een fantastische dag. Blauwe hemel, een heerlijke lucht en het was een genot om rustig je koffie op te drinken op deze mooie plaats.

Om 10 uur reden we weg. Eerst naar een plaats om onze black en grey water te lozen. Daarna op zoek naar een benzinepomp die ook propaan verkoopt die we weer vol moeten terug geven.

In Dillon vonden we niets dus gingen we eerst op weg naar de Lovelandpas. Een pas die op 3654 meter ligt. Daar reiken enkele 4000 meter hoge bergen boven je uit. Het was ontzettend mooi. Het is ook de continental divide. Dat betekent dat het het continent zich hier splitst. Alseen druppel aan de oostkant van deze denkbeeldige lijn valt zat het uiteindelijk in de Atlantische Oceaan terecht komen. Valt een druppel aan de westkant van de lijn dan komt deze uiteindelijk in de Pacific terecht. Foto’s zeggen weer zo weinig. De Rocky Mountains op zijn best. Daarna verder op weg. De komende twee uur was vol van zoeken naar propaan. Negens hadden ze het. Het was zo iets van het kastje naar de muur. Het zou daar zijn maar die hadden het niet maar dan zou je terug moeten rijden. En elke keer maar weer naar het volgende adres. Eindelijk waren we ergens waar een man ons verwees naar een dorp verder de Rocky Mountains in. We waagden het erop en ja na 18 mijl kwamen bij een Shellstation waar ze het hadden. Van de Koninklijke Shell moet je het dus maar hebben. Een Chinees runde er de boel en toen ik vroeg of hij mij kon helpen (je mag het niet zelf doen) keek hij naar buiten, waar het net was begonnen te hagelen en zei:” With rain… no gas.. We wait.. “. Dus wachtten we tot de hagel over was en hij het propaan kon bijvullen. Ik moet zeggen dat er na alle pogingen een last van me af viel. Daarna parkeerden we ergens en aten onze koude rijst schotel. Na een anderhalf uur reden we via een binnen weg richting Denver. Een verrassend mooie weg. Een klein cadeautje na ons zoeken. Dicht bij Denver besloten we voor de eerste keer naar een McDonald te gaan. We hadden deze vakantie steeds zelf gekookt en het heeft ons sowieso veel geld bespaard. De eerste was gesloten en de tweede leek alleen een drive-in waar je met een hoge camper niet in kon. Even leek het weer een kastje/muurtje verhaal te worden maar toen ontdekten we dat we via de winkel van het benzine station binnen kwamen.

Eigenlijk best lekker zo een cheese burger en friet.

Na op de parkeerplaats de laatste dingen te hebben schoongemaakt reden we naar het huis van Tucker en Lyn waar we vannacht voor de deur konden staan omdat we morgen de camper vroeg terug zouden brengen. Het weerzien met hen en ook Faith, die er ook was, was hartelijk. Het was thuiskomen. Nog een paar uurtjes op hun veranda en toen slapen voor de laatste maal in onze camper.

30 juli

We werden vroeg wakker maar hadden door de goede temperatuur uitstekend geslapen. We pakten onze laatste spullen in de koffers en dweilden het vloertje van de camper en wachtten geduldig op de veranda tot dat Tucker wakker zou worden omdat zij ons naar de plaats zou brengen waar we de camper moesten inleveren.

Tucker is verslaafd aan Starbucks en dus ging ze eerst met Marijke koffie halen en we raakten daarna in een lang gesprek. Ik vertrok om half 9 alvast met de camper, omdat deze langzamer rijdt, en Marijke en Tucker zouden achter mij aan komen.

Op weg naar Cruise America oefende ik al het verhaal dat ik wilde zeggen over alles wat we mee hadden gemaakt met de grey/black water. Ik was van plan duidelijk te maken dat de manier van hulp niet in orde is en zou compensatie eisen.

Bij de receptie vroeg ik meteen naar de manager en aan hem deed ik gedecideerd mijn verhaal. Tucker stond naast me maar ik voerde zelf het woord. Wie mij kent weet dat ik vooral het laatste jaar heb leren vechten en dat deed ik ook hier. Met foto’s en bewijzen konden ze niet anders dan toegeven dat het niet goed was gegaan en kreeg ik uiteindelijk 522 dollar terug. Dat betekent dat alle benzine kosten mooi zijn gedekt. In de auto terug viel er een blok van mijn schouders. Het was me gelukt. Niet alleen de 2854 km alleen rijden, het veilig thuis brengen van onszelf, dat alle voorbereidingen waren uitgekomen en het opkomen voor mijzelf. Het einde van een onvergetelijke reis was aangebroken.

Samen met Tucker zijn we nog wat gaan drinken ergens (nee dit keer geen Starbucks) en daarna namen we voor het huis van Maggie afscheid van deze geweldige vrouw. We blijven in contact.

Daarna douchen en de rest van de dag gewoon even niets.

Om 5 uur kwam Raymond en die nam Marijke mee om samen met haar en Vincent nog ergens te gaan eten. Ik voelde dat ik even niets wilde, even rust na alles en bleef lekker thuis om op tijd naar bed te gaan.