De Rocky Mountains
Na een hele koude nacht. (We moeten even wennen aan het temperatuurverschil) stonden we op. We ontbeten in een stralende zon en om ons geen hopte een eekhoorn lekker rond. We deden rustig aan.
Omdat er in de middag onweer werd verwacht besloten we een wandeling te maken die aangegeven werd en dicht bij het kampeerterrein lag. Het was een hele mooie wandeling er naar toe. Zo een waar je door een veld met bloemen loopt en met de bergen op de achtergrond je debehoefte voelt te gaan zingen:” The Hills are alive, with the sound if music…..”
De wandeling begon op een pas met een geweldig uitzicht op een hele rij 4000 meter hoge bergen en maakte als een soort panorama een cirkel rond een bergtop en zo zagen we ook het mooie meer wat beneden ligt van waar wij op de kamping staan.
Na alle kliffen en canyons voelt dit zo vertrouwd. En dat terwijl ik ook bergen altijd iets bijzonders vind hebben.
Terug bij de camper even lunchen en toen besloten we naar Breckenridge te gaan. Een klein stadje hier 8 mijl vandaan. Het is een ski-oord. Maar het is ook weer zo Amerikaans. Je kunt het vergelijken met een Zwitsers ski-oord maar dan met huizen zoals in een western. Het was er druk en een parkeerplaats was niet zo makkelijk te vinden. En daarna nog betalen….. Met de creditcard lukte het niet maar er stond ook dat je het via een app kon doen. App downloaden, een account aanmaken, en ja hoor we mochten er 3 uur staan. Winkels kijken, iets kopen, starbucksje nemen. Het wasgewoon leuk om na al die dagen in de natuur nu ook zo een stadje te bezichtigen.
Terug op de campground wilden we beginnen met koken toen er uit een van de keukenkastjes een muis schoot. Marijke had al een paar dagen een vermoeden omdat ze kleine zwarte korreltje tegen was gekomen en we geen hagelslag hebben.
Wie weet vanaf welk moment hij al mee aan het rijden is. Gelukkig kan hij niet bij het eten.
We aten een zelfbedachte rijstschotel en de rest van de avond was lekker rustig met een boek. Daarna goed aangekleed naar bed.
28 juli
Het was weer een frisse nacht. Maar we waren beter voorbereid. We hebben namelijk geen slaapzakken maar fleecedekens die je wel als slaapzakken kunt dichtritsen. Dat was ook meer dan genoeg, en soms nog zelfs te, in het hete Arizona en Utah. Nu is het iets te dun. Maar goed maakt niet uit, het zijn maar drie nachten.
Een heerlijk ontbijt in de buitenlucht met uitzicht op de bergen en alles rustig aan. We hadden ons voorgenomen om vandaag lekker niets te doen. Veel andere campeerders vertrokken en tot dat de volgende zouden komen zaten we lekker rustig. We zitten trouwens heel rustig want we hebben echt een hoekje voor ons zelf.
Ieder deed waar zij zelf zin in had. Lekker mijn haar gewassen in de buitenlucht, hout sprokkelen voor de BBQ en mooie stenen zoeken die hier overvloedig liggen. Na al het gereis is dit ook echt een cadeautje om even niets te hoeven.
We begonnen met de BBQ aan te steken en het lukte zowaar. Daarna lekker hamburgers, paprika en courgette erop gegrild. Het smaakte prima. Het vuur brandde nog lang. Het was lekker om er bij te zitten.
Marijke raakte verzeild in een geanimeerde conversatie met de buren en ik schreef het verhaal van vandaag. We hebben weer een goede dag gehad.
Op weg naar de Rocky Mountains
Vannacht was ik om kwart voor 5 op. Het was nog donker en helder. Ook Marijke werd wakker en we zijn naar buiten gegaan on de Melkweg te bewonderen. Het was een magic moment. Een uurtje later stonden we op. We pakten onze spullen, ontbeten, zagen de zon opkomen, leegden het afvalwater van de camper en vulden de watertank. Daarna reden we naar de echte Goblin Valley site. Doordat het gisteren zo warm was hadden we besloten er niet naar toe te gaan en nu was het vroeg en we dachten dat we zo mooi alleen er waren, lekker rustig. Maar nee….. Onze Chinese buren liepen er al rond. In gebaren lieten ze weten dat ze de zon hadden op zien komen.
De rotsformaties lijken inderdaad echt op allemaal kabouters met van die puntmutsen op. Je kunt er tussen door lopen.
Na foto’s te hebben gemaakt waren we klaar om de lange tocht van vandaag te beginnen. 512 km naar de campground in de Rocky Mountains.
De weg was leeg, desolaat de eerste 30 mijl naar de interstate 70 maar zo vroeg op de morgen zo mooi. Het was ook een mooi vaarwel van alle canyons en kliffen. Na twee en een half uur waren we weer bij Grand Junction. De cirkel was rond. We tankten, deden de laatste boodschappen bij Walmart en dronken een frappucino bij Starbucks. (Al 5 dagen hadden we er geen gedronken!)
Daarna een tweede gedeelte. In de komende bergen was het duidelijk slecht weer. Na weer een kleine twee uur te hebben gereden besloten we bij Glenwood Springs even te eten. We vonden een parkeerplaats bij een highschool en toen gingen de sluizen van de hemel open. Wat een regen! Echt voor een half uur was er een enorme hoosbui. Ik was zo blij dat ik even niet aan het rijden was.
Daarna de laatste twee uur voor we aan het eind van de middag Lowry Campground opreden waar we een geweldige plaats hebben. Met uitzicht op de hoogste toppen van de Rocky Mountains van meer dan 4000 meter. Wij zelf zitten op 2850 meter. Ook al behoorlijk hoog.
Na ons geïnstalleerd te hebben aten we, maakten we nog een avond wandeling en gingen we vroeg slapen. Drie nachten staan we hier. Een prachtige afsluiting.
Capitol Reef & Goblin Valley
Terug bij de camper besloten we even een kopje koffie te drinken. Er kwam een Duitse mevrouw langs die mijn tattoo zag van de Kilimanjaro en vroeg of ik daar geweest was. Toen ik dat bevestigde zei ze: “O ja ik hou ook van de bergen. Daar wil ik ook nog eens naar toe.” Ik zei maar niets.
Daarna besloten we verder te gaan en reden we een spectaculaire weg dwars door Capitol Reef. Je denkt dat je alles al hebt gezien en dan is het toch weer anders mooi. Het was groots en eigenlijk zeggen de foto’s nooit wat mijn ogen hebben gezien. Ik zou willen dat mijn ogen een digitale camera waren die bij elke keer dat ik mijn ogen knipper een foto maken. Maar in ons hoofd zitten de beelden. Na Capitol Reef kwamen we door Cathedral Valley. Grote kliffen die lijken op kathedralen. Ook weer adembenemend.
In Hanksville waren we even online en liet ik mamma weten dat het goed ging. Daarna zouden we weer de radio stilte in gaan.
Op naar Goblin Valley State Park. Het ligt in een desolaat gebied. Het voelt alsof je aan het einde van de wereld ben aangekomen. Het is een vallei met allemaal rotsformaties die lijken op kabouters (Goblins). Het was heet en we besloten eerst weer een siësta te houden. Het ligt namelijk midden in de San Juan Dessert. De campgroundwas mooi. We installeerden ons en deden een slaapje. Het weer veranderde ineens snel en het was duidelijk dat het niet verstandig was nu naar de Valley te lopen. Ondertussen kwam er naast ons een Chinees gezin staan die de stilte danig aantastte. Wat kunnen die praten zeg. Na een korte wandeling over het campeerterrein, dat ook al vele typische rotsformaties had kookten we ons avondeten. Na het eten gewoon rustig aan gedaan. Morgen komt een lange dag. Dan rijden we terug naar de Rocky Mountains. Dan is de cirkel rond. Drie nachten nog genieten van de bergen.
Scenic byway 12
We waren zoals gewoonlijk vroeg op. Het was een heerlijke nacht geweest met de juiste temperatuur om te slapen. Lekker rustig ontbijten en opruimen. Om half 9 reden we weg. Nog even naar het visitorscentre voor stempels van Bryce Canyon NP in Beer zijn paspoort en toen reden we echt weg. Enkele mijlen verder op stopten we bij Mossa Cave. Het is nog een stukje Bryce dat openbaar is (je bent buiten het officiële NP en dus hoef je er niet voor te betalen). Het was een korte wandeling maar heel mooi langs een grot en een waterval.
Terug bij de auto installeerde ik de GoPro die de komende weg zou filmen. We rijden de komen de dagen op de UT 12. Het is weer een scenic byway en dus wilde ik het vast leggen. We zullen langs verschillende parken gaan. Het eerste stuk van vandaag was echt heel mooi. Vergezichten van immense kliffen en canyons van het Grande Staircase Escalante National Monument die steeds weer een andere kleur hadden met daarboven een strak blauwe lucht. Na 40 mijl kwamen we aan bij Petrified Forrest State Park.Hier hebben we een wandeling gemaakt waarbij we versteend hout tegen kwamen.Hetis hout dat honderduizenden jaren onder modder en lava is gebleven en daardoor is veranderd in steen.
De stukken liggen verspreid en inderdaad op het eerste gezicht heb je het idee dat er stukken boomstammen liggen maar het is echt steen. De wandeling was niet moeilijk naar het was warm en dus best een inspanning.
Maar wat heerlijk dat het park aan een meertje lag en dus hebben we onze badpakken aangedaan en heerlijk gezwommen. Daarna gegeten en een echte siësta gehouden. Escalante waar we zouden overnachten lag om de hoek.
Om 3 uur reden we naar het RV park. We hadden deze keer een full hookup. Dat betekent dat je de de camper op elektriciteit, water en riolering aan kan sluiten en dus niet alleen je eigen bronnen hoeft te gebruiken zoals we de meeste keren hebben gedaan. Dan kan je ook de airconditioning aan zetten en dat bleek echt nodig want het was heet op de camping en er was geen schaduw.
Maar ze hadden heerlijke douches en daar hebben we goed gebruik van gemaakt. Daarna een heerlijke “chili senza carne” gemaakt en wat is het leven dan heerlijk simpel. Marijke deed een wasje en zo hadden we een rustige avond. Ondertussen sloeg het weer om en weer het wat kouder en winderiger maar dat was echt nodig. Weer een mooie dag was voorbij.
24 juli
Het zou vandaag weer een kort stuk worden en we zouden het tweede gedeelte van de Scenic Byway 12 rijden. We hadden een goede nacht gehad en we reden om 9 uur weg. Hier en daar stopten we om foto’s te maken. Het was nog mooier dan gisteren. Soms rode kliffen, soms witte heuvels als bollen. Dan reden we door canyons en daarna over de kruin van de berg met aan beide zijden een afgrond. Het was echt adembenemend. Je wist soms niet waar je allemaal moest kijken.
In Torrey aangekomen gingen we op zoek naar de garage die ons zou helpen. Gisteren had ik een telefoontje gekregen dat in Torrey een garage was die me kon helpen en al wist van mijn komst. Nou garage…… het was via een hobbelweggetje te bereiken en het was een schuur waar een uiters vriendelijke man aan het werk was. Het leek een scène uit een western; een huis in de middle-of-knowhere, oude auto’s die altientalle jaren staan weg te roesten, de stilte en een kat die rondjes om de camper begon te lopen, op de achtergrond de rode kliffen van Capitol Reef National Park.
Binnen 20 minuten had hij het gefikst en kunnen we nu alles gebruiken.
In een General Store kochten we nog enkele dingen en we tankten weer voldoende en reden verder het Capitol Reef Nationale park binnen. Het heet zo omdat het een enorm langgestrekt gebied is als een reef en het voor de eerste pioniers leek op de gebouwen van de hoofdstad Washington DC. Het was weer zo spectaculair.
In Fruita bij het visitors center informatie gehaald. Het was onderhand steeds meer gaan donderen en ik vroeg of het goed was de Sulpher Creek trail te lopen. Maar ze zeiden dat alle slot canyons gesloten waren voor het gevaar van flash floods (het plotseling opkomen van het water waardoor het in een smalle canyon zoals een slotcanyon gevaarlijk wordt.) Jammer, maar sommige dingen moet je niet riskeren.
We besloten naar de campground te gaan en daar ons te installeren. Het was onderhand ook gaan regenen en het was echt knus om nu zo in de camper te zitten en de regen te horen. We aten wat en na een tijdje, toen het was opgehouden maakten we een wandeling naar een aantal oude gebouwtjes. Fruita is een plaatsje dat is gesticht door mormoonse pioniers die hier veel fruitbomen hebben geplant, vandaar de naam Fruita. Ook nu kun je nog fruit plukken. (1 dollar per pond) Er was een huisje dat al sinds de 19e eeuw er stond ennu een winkeltje en museum tegelijk was. Er was veel huisvlijt te koop. Alles rond de campground was lieflijk.
Terug bij de camper lekker een siësta gehouden. Luieren, slapen, lezen en dit blog schrijven. Door het afgelegen terrein hebben we geen bereik maar het is ook lekker rustig.
Vandaag noedels (O wat lekker makkelijk toch) boontjes en hamburgers op het menu.
Terwijl we aten liep er een hert met twee bambi’s op korte afstand langs. De dieren zijn zo gewend aan mensen. En iedereen laat hen ook met rust. Een mooie coëxistentie.
Na het eten nog een wandeling gemaakt waar Marijke zich in het hof van Eden voelde met al de abrikozen die er te vinden waren. We kwamen nog een Belgisch gezin tegen en hadden een fijne uitwisseling van ervaringen.
Het is trouwens een campground met alleen maar gezinnen en er wordt naar hartenlust gespeeld.
Om half 9 was er een programma over ”the nighty sky” en het leek ons interessant om daar naar toe te gaan.
Ranger Ann vertelde in een uur over de sterrenhemel, de verhalen rond sterrenbeelden en wat het effect van artifiicieel licht op mens, dier maar ook hoeveel we van de sterrenhemel kunnen zien. Het was echt geel interessant. Onder de sterrenhemel zo’n uitleg te krijgen. Er waren ook best wel wat mensen gekomen om naar haar te luisteren.
Terug bij de camper hebben we nog even onder die mooie sterrenhemel gezeten.
Bryce Canyon
Het was koud, koud en nog eens koud in de nacht. Later bleek het onder de 10 graden te zijn geweest die nacht. We zitten hier ook hoog. 1800 meter.
Daardoor waren we vroeg op. We deden alles op ons gemakje en reden weg met alle verwachtingen die bij deze dag hoorde. We hoefde maar 52 miles te rijden naar Bryce Canyon National Park. Maar eerst zouden we in een garage de Black water handel eindelijk laten maken. Ja echt????? Bij de garage was het antwoord:”We don’t do blackwater mam.”
Terug in de auto belde ik Cruis America weer. Ze zouden in de loop van de dag terugbellen. Nou ja……
We reden het park in. De bedoeling was om hier vannacht te staan en zo’n standplaats kun je niet van te voren bestellen, wie het eerst komt wie het eerst maalt. Je kiest een plaats, doet geld in een envelop en geeft die weer terug. We vonden een hele mooie plaats omdat we natuurlijk heel vroeg waren en installeerden ons. We aten, hadden alles klaar en wilde net gaan vertrekken naar de canyon toen een parkranger ons zei dat we op een tent plaatsstonden. We moesten gaan vertrekken naar een camperplaats. Hals over kop moesten we snel verplaatsen want ze zeiden ons dat er nog maar vier waren. Gelukkig vonden we de lege plaatsen snel en installeerden we ons nu definitief.
Daarna vertrokken we naar de Canyon. Spectaculair in èènwoord. Oranje pilaren in een grote vallei maar die pilaren lijken op beeldhouwwerken. Het was betoverend en surreëel. Als of je ineens op een andere planeet staat. Na heel veel uitzichtpunten te hebben gezien zijn we de Navajotrail gaan lopen en loop je ook door deze Hoodoos (zoals ze hier worden genoemd) door. Daar beneden was het heet, ongelooflijk heet en we besloten niet de hele trail af te maken maar om te keren. Maar wat was het bijzonder daar te lopen.
Terug bij de camper kookte we boontjes en een tartaar. Het smaakte heerlijk. Daarna belde ik Cruise America maar weer.
“Nee, mevrouw, morgen gaan we voor u aan de slag, O wat erg toch……” en dat soort dingen. Ach natuurlijk doe je dramatisch aan de telefoon maar we hebben allang een manier gevonden om met de problemen om te gaan. We laten onze vakantie er niet door verpesten en naar de wc kun je gelukkig overal.
Nu zitten we weer heerlijk de dag af te sluiten bij een fijne temperatuur.
Ga me niet vragen wat vind je tot nu toe het mooist. Alles wat we tot nu toe hebben gezien was speciaal en alles op zijn eigen manier. Deze dag maakt deze reis weer een stukje specialer.
Kanarrafalls
We waren weer vroeg op maar omdat de eerste bestemming van die dag dichtbij lag deden we rustig aan. Op het eerste gezicht is Willowwind park druk maar in realiteit hebben we er een heerlijk rustige tijd gehad.
We reden in drie kwartier naar Kanarraville. Daar zetten we de camper op de parkeerplaats om naar de Kanarrafalls te lopen. Een collega van mij had mij er op gewezen en zelfs in de laatste week van school nog gezegd dat je nu niet meer zomaar kunt wandelen maar dat ze per dag maar 150 personen toelaten. Ik had dus via internet al kaartjes kunnen kopen en die had ik nu uitgeprint bij me.
De tocht was eerst op een pad wat steeds nauwer werd en toen begonnen we steeds meer stukken door het watertje te lopen dat ons naar de slot canyon zou brengen. (Een slot canyon is een nauwe doorgang waar het water zich honderd duizenden jaren door heen heeft geperst) Het water was ijskoud en je moest goed op letten op welke stenen je je schoenen zette. Maar het spectaculair, mooi en een avontuur tegelijkertijd. Wat geweldig om daar te lopen. Ik weet niet hoeveel foto’s ik genomen heb. We kwamen uit bij de watervallen dan kan je via een trappertje nog naar boven maar ik gleed er na drie treden af doordat mijn schoenen geen grip hadden en had meteen een dikke bult op mijn scheenbeen. We besloten het er verder niet op te wagen en keerde rustig om. Maar wat hebben we veel moois gezien. Dank je wel Laura voor de tip.
Terug bij de camper zei ik tegen Marijke dat ik Cruise America nog een keer wilde bellen maar dat ik verwachte ‘s avonds geen bereik te hebben in Duck Creek en dus dat ik ergens in Cedar City (spreek uit: Siddur City) een telefoontje wilde plegen. De plaats werd…… Starbucks. We hebben beiden Frappucino ontdekt. Dus een logisch keuze.
Ik kreeg eerst een vrouw aan de lijn die eigenlijk zei dat ze mij niet kon helpen maar binnen het uur zou iemand terug bellen. Ik vroeg of dit echt was omdat ik sinds maandag al zat te wachten op een antwoord. Maar ze beloofde dat binnen het uur de juiste persoon zou terug bellen. En binnen een half uur belde een andere mevrouw, Rebecca. Ze moest toegeven dat dit echt niet kon en dat ze er werk van ging maken. Tegelijkertijd maakte ze ook een afspraak voor morgen ochtend in Bryce om de bij het service centrum alles te laten maken. Ik voelde eindelijk een spanning van me afglijden.
Daarna reden we nog in drie kwartier naar Duck Creek in Dixie National Forrest. Daar hebben we op een natuurcamping een mooie plaats. We deden de was, aten een heerlijke koude pasta van twee dagen geleden en genoten van het niet zo warme weer want hier zitten we weer veel hoger. Na het eten maakte we nog een avond wandeling en zagen hele families eekhoorntjes bezig in het bos. Daarna nog lekker bij de camper gezeten met ginger ale en tortilla chips. Het leven is goed.
De Mormonen
We waren weer vroeg op. In alle rust begonnen we met inpakken, alles weer goed op te bergen. Ik reed naar de dump station om het gray water (het water van de afwas) te dumpen en water te vullen. Gelukkig kunnen we die dumpen want zo kunnen we de keuken gebruiken.
Terug op onze plek kwam de buurman vragen of wij hem wilde helpen, zijn accu was leeg. De dag ervoor had ik al hun tent dicht gedaan toen het even was gaan regenen en zij er niet waren. Zijn vrouw zei meteen dat we nu al voor de tweede keer hun engelen waren. Ik gaf twee Hollandse klompjes aan hun twee jongens en we hadden een geanimeerd gesprek. Zij kwamen uit Houston - Texas. Alleen al naar de grens van de staat Texas was 12 uur rijden. Ach waar zeuren we dan over als we een uurtje moeten rijden in Nederland.
Om 9 uur reden we weg. We gingen nog even naar de Lodge. Ik was in deze dagen helemaal vergeten om foto’s te maken met Beer. Het kon toch niet zijn dat Beer wel op de Grand Canyon was geweest en niet op de foto stond. Daarna reden we weg en na een paar mijl vonden we een parkeerterrein waar we nog lekker in de koelte doorbrachten. We gaan namelijk nu weer de 40 graden zone in en dat wilde we zo lang mogelijk uitstellen.
We hebben besloten Zion National Park te laten. We zouden er alleen maar door heen rijden en het schijnt daar file rijden te zijn en geen parkeerplaats te vinden.
We reden nu via een kortere weg naar Hurricane, de volgende stop.
We gingen de grens met Utah weer over bij het plaatsje Colorado City. Een paar maanden geleden had ik daar een documentaire over gezien. Hier wonen Mormonen. Een religie die ontstaan is in Amerika in de 19e eeuw. Een van hun principes is polygamie. Een man trouwt meerdere vrouwen. Het hedendaagse mormonisme heeft dat afgeschaft maar in dit stadje wonen mensen die deze praktijk nog steeds bedrijven. Vrouwen lopen in lange prairiejurken (als je het “Kleine huis op de prairie” van vroeger nog kent weet je wat ik bedoel) Later in de Walmart kwamen we er een paar tegen. Het lijkt of de mensen uit een andere tijd zijn.
De documentaire was indrukwekkend en tegelijkertijd beangstigend. Nu reden door dat stadje. Utah is trouwens toch de Mormoonse staat in Amerika. Overal staan kerken met een engel met een trompet op de top. Het is te lang om hier over te schrijven maar wel interessant.
In St George moest ik even nog wat boodschappen voor mijn nichtje doen die dat verleden jaar niet had kunnen doen en daarna gingen we naar Willowwind RV park in Hurricane. Een prachtig park waar we nu heerlijk aan het bijkomen zijn. Het was weer een prachtige dag.
The Grand Canyon
18 juni
We leven in een heerlijke koele omgeving. De campground ligt op 2000 meter. Frisse nachten maar O wat doet dat goed na al die hitte. Marijke was vroeg op en ging douchen en ik ruimde de camper op om daarna aan een e-mail te beginnen aan Cruise America. Want ja het probleem is nog steeds niet verholpen en hoewel ik herhaaldelijk heb doorgegeven waar we ons bevinden hoor ik niets meer van ze. We kunnen nog steeds niet naar het toilet en op zich zijn we wel steeds op campgrounds met toilet het hoort niet.
Na het ontbijt vertrokken we voor een wandeling naar de Lodge een mijl hier vandaan en daarna naar Bright Angel Point, een uitzichtpunt.
Het weer was heerlijk en we liepen eerst naar de Lodge waar we in een presentatie binnen vielen door een park Ranger over het ontstaan van de Grand Canyon. Heel interessant. Daarna een korte wandeling naar Bright Angel Point. Vandaar had je een 260 graden view over de Grand Canyon. ADEMBENEMEND.
Foto’s maken, selfies en daarna genieten van dit uitzicht. Hier sta ik dan, op de Grand Canyon. Hier had ik zo van gedroomd.
Daarna op een rustig tempo terug naar de camper en de rest van de middag deed ieder wat die graag wilde doen, gewoon vakantie.
Na een heerlijke pasta met zalm en olijven hebben we nog een wandeling door de campground gedaan en om half 9 lagen we al op bed. Het is hier eerder donker. Weer een geweldige dag.
19 juli
Vandaag waren we weer vroeg op. Heerlijk zo vroeg buiten zitten en genieten van de rust. Op een paar meters afstand staat een hert en eekhoorntjes springen rustig rond.
Het is s’nachts fris maar daardoor slaap je ook goed. Daardoor kunnen we goed bijslapen want vanaf morgen is het weer alleen maar heet, heet, heet.
Maar vandaag is het weer perfect weer. 24 graden net een koel briesje. Je zit hier ook op ruim 2500 meter hoog. Je merkt ook dat er minder zuurstof in de lucht zit. Ik herken dat nu meteen na mijn klim op de Kilimanjaro verleden jaar.
Het is wel een heel spektakel om hier de campers te zien. Eigenlijk hebben wij een piepklein campertje. Er rijden hier campers die zo groot zijn als vrachtwagens. Waar zijkanten ook nog uitschuifbaar zijn in stilstand. Vlak bij ons stopte gisteren een hele grote camper en er kwamen zoveel mensen uit, kinderen en zelfs opa in een rolstoel. Na een heerlijke rustige ochtend bij de camper gingen we weer op stap. We wilden terug naar Bright Angels Point omdat nu in de middag het licht weer heel anders was. We namen een andere weg en zagen weer heel veel moois. Inderdaad was het zo anders mooi. Met het licht van de middagzon hadden de canyons andere kleuren. We hebben zo veel foto’s gemaakt maar ook gewoon gezeten en gekeken.
We kwamen tegen zessen terug maar omdat we in de middag al warm hadden gegeten hadden we lekker de avond voor onszelf. We hadden nog geen vuur gemaakt. Als een echte Hollander was Marijke eerder op de dag triomfantelijk terug gekomen van een wandeling met enkele stukken hout die ze ergens in vuurplaatsen had gevonden die mensen hadden achter gelaten en nu konden we die mooi aansteken. (Scheelde toch weer 8 dollar)
Maar goed, het vuur was mooi en we hebben genoten. Daarna naar bed want morgen vertrekken we weer. Dan moeten we dit geweldige plekje achterlaten. Het waren onvergetelijke dagen.
