Goosneck SP & Monumental Valley

16 juli

Het was heet in het begin van de nacht maar uiteindelijk was het goed toeven. We waren vroeg wakker. Heerlijk buiten ontbijten en alles weer aan kant. Rond 8 uur waren we klaar en vertrokken we. Weer verder op interstate 70 waar we na 30 Miles de staat Utah binnen reden. Natuurlijk even een foto nemen. Na weer 20 Miles namen we een andere weg. De scenic byway 128. Die zou ons door een canyon en de Colorado river naar Moab brengen. Wat een spectaculaire weg. Er zijn geen woorden om te beschrijven wat we hebben gezien. Na een uur kwamen we aan in Moab. Daar zijn we eerst naar de Rock Shop geweest. De grootste edelstenen winkel van de US. Er lagen alleen al duizenden stenen gewoon buiten. Binnen waren er hele mooie. Ik had er zoveel hebben willen kopen maar ja, je mag maar 23 kilo mee terug nemen.

Daarna de lange weg naar Goosneck State park. Eindeloze vlaktes, wegen die ergens in de horizon verdwenen en daar om heen spectaculaire bergen, kliffen, canyons. We konden er niet genoeg van krijgen. Elke mile was weer anders en vele keren zijn we gestopt om foto’s te nemen.

Maar de weg was lang en buiten de camper 40 graden. Om 4 uur waren we in Goosneck. Eigenlijk sta je boven op de canyon en kijkt naar beneden. De rivier kronkelt maar zo dat de rivier over een 1,6 kilometer in vogelvlucht lengte 8 km lang is.

Wij stonden op de rand met de camper met een spectaculair uitzicht. Verder is er niets dan twee wc’s en die waren eigenlijk een gat in de grond. En lang dachten we ook dat we de enige zouden zijn totdat een Duits gezin en een ouder echtpaar kwamen opduiken.

Er was geen geluid dan de wind en heel ver het water. De zonsondergang was adembenemend en wat voelden we ons uitverkoren dit te mogen zien. Veel foto’s maken en uiteindelijk naar bed. Ik kon nog niet slapen en heb nog lang naar de maan en de sterren gekeken. De Melkweg en alles wat daarbij hoort. Het was goed.

17 juli

Het was toch een warme nacht. Ik was al vroeg wakker en ging buiten zitten. Langzaam kwam de zon op met een stilte die je zelden kan ervaren. Wat een rust en wat een geweldige ervaring. Deze plaats was er een met een strikje er om heen. Deze plaats is zo uniek geweest.

Omdat we beiden vroeg waren besloten we gewoon te vertrekken. Na een klein half uur kwamen we aan in Monumental Valley. Daar op een specifieke plaats, midden op de weg,hebben we foto’s gemaakt.

Daarna een geweldige rit door het grootste openlucht museum zoals het wordt genoemd. Vele Westerns zijn hier opgenomen. Er nu zelf te rijden was heel speciaal.

We gingen de grens over van de staat Arizona en kregen er meteen een uur extra bij. Het ligtin een andere tijdzone en het verschil met Nederland is nu 9 uur.

Een lange auto rit tot Page was er nu. De prairie die hebben we gezien en heel veel en groots.

In Page hebben we onze laatste boodschappen gedaan, propaan getankt want we staan 3 nachten in de Grand Canyon en daar is niets.

Daarna richting de Grand Canyon met hier en daar een stop.

Horseshoe band waar de Colorado rivier een bijna 180 graden bocht maakt.

Navajo bridge waar je diep in de Colorado rivier kijkt.

Vermillion Cliffs, een indrukwekkende kilometers lange gigantische klif. De weg er langs was lang recht en winderig en ik was blij dat deze klaar was want het was een hele inspanning om de camper te besturen.

De laatste 50 kilometers gingen door een bosrijk gebied. Marijke noemde het “net Zweden” en om 4 uur kwamen we aan in de Grand Canyon. Een pracht plaats waar we ons nu wat voor langer kunnen installeren. Na een eenvoudige maar lekkere maaltijd nog een avond wandeling en een klein voorproefje van die geweldige Grand Canyon. Morgen meer maar nu na drie dagen autorijden ben ik blij dat ik er ben

Op weg

14 juli

We waren vroeg op. Na lekker ontbijt stond om 10 uur Raymond voor de deur. Hij zou ons naar de plaats brengen waar Angela was getrouwd. Het was een klein uurtje rijden naar Mother Sabrini Shrine. Eigenlijk een bedevaartplaats in het begin van de Rocky Mountains. Het was zondag en er was ook een mis waar we aan deelnamen. Een mooie kapel waar Angela was getrouwd. Het was een warme Amerikaanse dienst, met omhelzingen en heel veel verwelkomende mensen om ons heen.

Na de dienst nog wat rond gekeken en daarna zijn we met Raymond en Vincent, die ook was gekomen, in een Mexicaans restaurant gaan eten. Dat was echt een mooie afsluiting van dit eerste gedeelte van onze reis. Het was echt heel lekker en erg gezellig.

Daarna naar huis om ons voor te bereiden op de komende trip. Online inchecken, instructie filmpjes nog een keer goed bekijken en de weg voor morgen voorbereiden. En lekker vroeg naar bed.

15 juli

Daar is tie dan, de dag dat we met de camper vertrekken.

Tom, de man van Maggie, bleek vandaag dichtbij de plaats waar we de camper moesten ophalen te werken en dus konden we met hem meerijden. Om 8 uur vertrokken we en Raymond kwam eerst nog even gedag zeggen. Wat een kanjer is deze jongen. Leuk, vlot maar met zoveel attentie naar mensen om hem heen.

We reden in een klein uurtje naar Cruise America en namen afscheid van Tom. Binnen in het kantoortje was chaos. We werden geholpen door een meisje wat er niet echt zin in had. Ze legde snel en met een soort desinteresse uit wat en wat alles was. Gelukkig had ik al de instructie video’s al gezien en dus begreep ik alles. We stapte in en weg waren we. Het avontuur tegemoet.

We reden eerst een uurtje om daarna te tanken. Ook dat was weer een avontuur. Je gaat eerst betalen en zegt dan: “Ik wil voor 70 dollar benzine.” Daarna ga je tanken en als je teveel hebt betaald krijg je het overige geld terug.

Terug op de interstate 70 reden we door de Rocky Mountains. Wat een geweldig gezicht die bergen boven de 4000 meter. Later reden we door Glenwood canyon en kregen we een voorproefje van wat we gaan zien in Utah.

Om half vier reden Grand Junction in om naar de Walmart te gaan voor boodschappen. WoW wat een enorme winkel. Je moet systematisch zo’n winkel door anders verdrink je in de hoeveelheid dingen. Het viel ons mee hoeveel het kostte. Een bank om geld te pinnen vonden we niet maar goed morgen weer een dag.

Met nog 5 Miles te rijden waren we in Fruita campground en hadden we een geweldige plaats waar we meteen alles aansloten. Water, elektriciteit en de riolering om zo te zeggen. Maar ik kwam er achter dat er iets niet klopte en dat de graywater handel er wel was maar niet de blackwater handel. Dat betekent dat je de wc niet kunt lozen.

Nadat we alles goed hadden ingeruimd heb ik Cruise America gebeld en via e-mail foto’s gestuurd. Het is nu afwachten wat hun antwoord is.

Tijd voor onze eerste maaltijd in de camper en dan naar bed.

Downtown Denver

We spraken af dat wij op eigen gelegenheid naar downtown Denver.

Okay, nu wonen wij een dik uur met de auto van het centrum in een wijk waar men allemaal 2 a 3 auto’s heeft. Hier komt geen openbaar vervoer!

We liepen eerst ruim een half uur in de brandende hitte en ieder die we tegen kwamen kon ons niet vertellen of er ook ergens een bus zou kunnen zijn. Uiteindelijk bracht Google Maps uitkomst en vonden we een halte waar een bus zou komen die ons via een andere bus naar downtown Denver zou brengen. Het was een busrit die ons door een ander gedeelte van Denver bracht. Tot nu toe waren vooral te gast geweest in huizen van een hoger segment, nu kwamen we door verpauperde wijken en de mensen die instapte hadden geen auto. Maar we waren blij dat we ook dat andere gezicht leerde kennen van de stad.

Na anderhalf uur in twee bussen stapte we uit bij Capitol Hil. Ja elke staat in Amerika heeft zijn eigen Parlement en Senaat en dus ook zijn eigen Capitol Hil. Mooie statige gebouwen en groene parken er om heen.

Daarna wandelde we naar de shopping street: 16 street mall. We kochten een nieuw zonnebril voor Marijke en ontmoette daar Vincent.

Hij zou ons met zijn auto naar alle plaatsen rijden waar Angela en de kinderen hebben gewoond, waar ze heeft gewerkt en waar de kinderen op school hebben gezeten. Onderhand vertelde Vincent ons wat het leven op de ranch was, hoe je een rodeo rijder wordt en nog meer van zijn leven voor hij naar Nederland kwam in 2000 en nadat hij in 2008 terug naar de VS ging. Hij vond het fijn om te vertellen en ik moet zeggen dat het heel interessant was.

Marijke heeft van alle plaatsenfoto’s gemaakt en ik kon me goed voorstellen hoe Angela daar had geleefd met die kleine koters.

Daarna bracht Vincent ons terug naar ons huis en terwijl we afscheid namen belde Conny Yormack op om te bedanken en te vragen of ze ook de reisde.nl site kon hebben, dan zou ze het door Google Translate te vertalen.

Daarna even ons opfrissen en eten. We hadden de dag ervoor een doggybag gekregen bij het restaurant van Raymond en dat was nog zoveel dat we daarvan nog met zijn tweeen konden eten.

Daarna zouden we naar boven gaan naar Maggie.

Maggie en haar gezin zijn Joods en dus is zaterdag de Shabat. Toch wilde ze ons graag ontmoeten. Zij en haar man Tom verwelkomde ons hartelijk. Tom vertrok snel daarna naar de school zoals hij dat noemde, wat een vergadering in de synagoge was.

Samen met Maggie hebben we twee mooie uren doorgebracht, haar liefde voor en lange vriendschap met Angela kwam ter sprake, het land Israël waar we allebei zijn geweest, familie, werk het leven. Het was een warm samenzijn terwijl buiten het onweer donderde en de regen met bakken uit de hemel kwam. Het was een hartverwarmende avond. Daarna weer naar beneden voor een welverdiende slaap.

Een APK keuring en een visrestaurant

We begonnen met wat rustige uren in de morgen. Het was ook wel lekker om gewoon even niets te doen. In de avond voel ik tenminste nog het tijdsverschil, dan is er het Amerikaans dat echt niet het school Engels is dat wij hebben geleerd en dan alle ontmoetingen.

Rond 1 uur was Raymond er weer en bracht ons naar zijn appartement. Een mooi optrekje in een mooie wijk maar jeetje wat moet je daar veel voor betalen. Dat zijn prijzen die wij niet kennen.

Daarna bracht hij ons opnieuw naar Tucker. Daar was ook Faith haar assistent. Raymond vertrok naar zijn werk en wij bleven nog op de veranda hangen en kletsen.

Na een uurtje vertrokken we naar de praktijk van Tucker samen met Faith en natuurlijk moest er eerst even langs Starbucks gegaan worden. Tucker is een soort van verslaafd en rijdt per dag een paar keer door de drive-tru. Wij namen een klein frappucinootje.

Bij haar praktijk aan gekomen kregen we uitleg over haar praktijk. Zij geeft ozontherapie. Je stapt in een machine en voor een speciale klacht of ziekte kun je dan behandeld worden. Na allemaal dingen te hebben ingevuld was het eerst mijn beurt. Je moet eerst water drinken en met alleen een handdoek om stap je in het apparaat met alleen maar je hoofd eruit. Dan komen er allemaal gassen in. Eerst CO2 en daarna Ozon. Het is warm dus je gaat zweten en het duurt 30 minuten. Het was verrassend maar wat hebben we gelachen. Tranen met tuiten en ik kon ze niet eens drogen. Daarna kleed je je weer aan en moest ik naar een volgend iet. Op een bed lag een kleed met daarin een grote magneet en de deken die je over je krijgt heeft die ook. Je ligt dus eigenlijk tussen twee magneten of zoals Tucker het zei, zoals in een MRI. Je ligt en dan gaan er schokken door die magneten en zoals het goed begrijp zorgen die dat alle energie banen dezelfde kant op gaan en daar waar je een ontsteking hebt wordt die verholpen. Dat duurde 12 minuten maar je ligt dus de hele tijd te trillen.

Na mij deed ook Marijke het hele riedeltje. De nuchterheid van Marijke was echt zo grappig. Er werd alleen maar gelachen.

Na dat werden we in een andere praktijk naast die van Tucker verwacht waar een chiropraktijk zat. Jayson zoals hij heet gaf gratis aan ons een onderzoek.

Daarna weer naar het huis van Tucker. Ik had het idee dat we een apk-keuring achter de rug hadden. Ik voelde me goed.

Terug bij het huis bleef Faith bij de dieren en ging Lyn mee naar het restaurant waar Raymond werkt.

Pappadoux is een zeer luxe visrestaurant dat heel bekend is. Raymond werkt daar als serveerder en hij zou ons ook serveren. Het was geweldig hem in zijn mooie werkkleding te zien.

Hij legde ons netjes alles uit en we kregen echt heerlijke dingen voorgezet.Hij deed het met humor en gratie. Wat moeten die serveerders hard werken. Hij heeft maar drie tafels te bedienen maar er wordt heel hard gewerkt. Het was echt leuk hem zo in zijn eigen werkt te zien en het was ook een hele leuke tijd met Tucker en Lyn. Marijke gaf hem aan het eind een extra fooi. Dat had hij echt verdiend.

Daarna terug naar huis en afscheid nemen van Tucker en Lyn. Wat bijzonder dat je mensen die je nog nooit van je leven hebt ontmoet in zo’n korte tijd zo goed leert kennen

Meeting people

10 juli

Vanaf IJsland was het iets minder dan 8 uur naar Denver. Tussen de twee vluchten door hadden we nog even een frietje gegeten, gelukkig maar want tijdens de hele reis van die 8 uur kregen we maar twee keer drinken aangeboden. Je kon wel eten kopen maar dat was zo duur dat je meteen geen honger meer had. Ik kon me niet herinneren dat ik ergens bij het boeken daar iets over had gelezen. Maar goed, we hadden nog wat snoepjes en koekjes en je gaat niet dood van een keer niet eten. We zullen ons voor de terugweg wel beter voorbereiden.

De vlucht was spectaculair boven Groenland en door WiFi, ja dat dan wel weer, kon ik zelfs daarover op Facebook posten.

Gelukkig konden we beiden slapen en dat deed goed want het was voor onze innerlijke klok half 3 toen we landden op Denver International Airport.

De controles gingen eigenlijk vlot en hoewel we waren voorbereid op van alles waren we toch redelijk snel door alles heen met een vingerafdruk hier en een fotootje daar.

Buiten stonden Raymond en Vincent te wachten. Raymond had de Nederlandse vlag om hangen en het weer zien was hartverwarmend. Hij sprong met een grote sprong over het hek, zo blij was hij.

Zij brachten ons naar het huis van Maggie waar we de komende dagen slapen. Zij zelf was aan het werk en had het souterrain opengelaten. Nou dat was al groter dan mijn eigen appartement. Dat zijn andere maten hier. We hebben nog even met Vincent en Raymond gesproken en daarna hebben we afscheid genomen. Het was onderhand voor ons gevoel kwart voor 5 en we waren ongeveer nu 23 uur op.

Een wel verdiende slaap wachtte ons.

We waren vroeg op maar dat is logisch want onze biologische klok staat nog anders. Toch hadden we negen uur geslapen en dat deed goed.

We hebben eerst rustig aan gedaan en zijn toen naar het dichtstbij zijnde winkelcentrum gewandeld om een Amerikaanse simkaart te kopen zodat we constant data zouden hebben vooral als we dadelijk met de camper vertrekken.

Bij T-Mobile werden we ontzettend vriendelijk geholpen en kregen we ook nog eens een betere deal dan we eerst hadden gedacht.

Daarna wat boodschappen gedaan in een nabijgelegen supermarkt. Mooie groenten en fruit maar o zo duur.

Terug gewandeld en daarna nog heerlijk gewoon niks doen want de reis voelden we allebei nog wel.

Om drie uur kwam Raymond ons halen om naar Tucker en Lyn te gaan. Dit echtpaar heeft veel voor Vincent en Raymond betekend en wilden ons graag ontmoeten.

Het was echt dat Amerikaanse beeld, lekker ontspannen op een veranda zitten, chillen, praten en samen zijn.

Daarna nodigde Tucker ons uit om samen met haar, ja zo is haar naam, en Raymond te gaan eten bij de “Mongolian BBQ”.

We reden er samen naar toe en kregen door een lieve mevrouw een tafel. Ze legde ons met ontzettend veel enthousiasme uit hoe we het allemaal moesten gaan doen. Van te voren kregen we eerst een soep, lekker pittig, en daarna stelde je een schaal met vlees en groenten samen met allerlei soorten saus die ze dan, waar je bij stond, lekker grilde.

Het was echt heerlijk.

Daarna terug naar het huis van Tucker waar we met haar, haar man Lyn en nog wat neighbors nog een tijd op de veranda hebben gezeten. Ontspannen, soms lekker lachen om Trump en alles wat daar bij hoort, een perfecte afsluiting van de dag.

Moe kwamen we weer terug bij onze slaapplaats. Het was een goede eerste dag geweest.

11 juli

Nog niet helemaal in het ritme van hier werden we allebei vroeg wakker. Maar heerlijk rustig aan doen is ook vakantie. Om 10 uur kwam Raymond ons halen en wilde hij eerst ook voor Marijke een simkaart kopen, wat lief. Zo heeft ook Marijke nu een Amerikaans nummer en heel veel data.

Daarna reden we in een uur over Highway 25 naar Colorado Springs. Daar is een National natural landmark “The Garden of the Gods”. Een gebied met rode rockformaties in allerlei vormen. Eerst bezochten we het visitorscentre waar alles werd uitgelegd, heel interessant. Het was er vol met Amish people. Mensen die nog in de 19e eeuw leven. Allemaal met dezelfde kleding, de mannen met hun baarden op allemaal dezelfde manier geknipt. Ik heb wel eens een documentaire daarvan gezien maar het was toch even speciaal ze zo te ontmoeten.

Daarna reden we het park in en maakte door alle rotsformaties een fantastische wandeling. Je loopt erdoor, er over, en met elke stap verandert alles. Foto-time…..

Het was heet, heel heet. We hadden echt het warmste moment gekozen.

Na deze, door de hitte, toch wel een inspannende wandeling gingen we terug naar de auto en vervolgde de tocht door het park. Nog even hebben we gestopt bij een enorme rotsblok “The balanced Rock” die met zijn basis heel smal was en maar de rest enorm.

Daarna reden we het park weer uit. Het was echt bijzonder.

Daarna even bij een Starbucks een Frappucino, voor Marijke haar eerste en daarna reden we weer terug naar Denver. Onderweg kwamen we een enorm outletcenter tegen waar we met Raymond nog schoenen kochten want Marijke had geld van vrienden gekregen om samen iets met hem te kopen.

Thuisgekomen dachten we toch even nu bij Maggie langs te gaan. Zij werkt zoveel dat we haar nog niet hadden gegroet en omdat we in haar kelder wonen vonden we het toch even tijd om even te groeten. Nou kelder klinkt alsof we in een donker hokje wonen maar kelder hier zijn appartementen met grote ramen hoor.

Gelukkig was Maggie nu thuis en de ontvangst was hartelijk. We spraken uitgebreid over Angela. Zij heeft hier als nanny voor de kinderen van Maggie gewerkt. Plotseling besefte we dat het al weer tijd was om te vertrekken naar onze volgende afspraak. Raymond stond al gereed en we maakte ons snel klaar.

We waren uitgenodigd bij de familie Yormack. Angela heeft jarenlang op hun kinderen gepast en ze hebben warme herinneringen aan haar en de kinderen. Raymond is altijd welkom daar. We werden heel hartelijk ontvangen. Er waren ook nog andere vrienden die Angela goed hadden gekend en er werden warme verhalen uitgewisseld. Deze familie woont echt fantastisch. Een enorm huis of een afgesloten compound waar je ook door een poort met beveiliging heen moet om er te komen.

Er werden heerlijke hamburgers gebakken en het was echt heel gezellig en geanimeerd.

Daarna terug naar huis en blij zoveel lieve mensen te hebben ontmoet.

Op naar de VS

Het was vroeg. De laatste dingen, Marijke ophalen, auto bij mama in de garage, nog een kopje koffie en toen kwam Carien om ons naar het station te brengen. Via whatsappen en e-mail en natuurlijk deze site hadden we al veel groeten gehad en werden we door zoveel mensen een mooie vakantie gewenst.

Maar waarom naar de VS?

Deze reis begint eigenlijk twee jaar geleden. Ik heb al heel lang het verlangen om een aantal mooie Nationale parken in de VS te bezoeken en te reizen met een camper.

Ik denk dat het een mooie zondagmiddag in mei was dat ik met Marijke een fietstochtje maakte en ze mij vertelde dat ze het verlangen had een keer nog naar Denver te gaan. Daar waar haar zus Angela bijna 18 jaar had gewoond. Vier van haar kinderen waren daar geboren. En Marijke had nooit de kans gehad om te zien waar Angela zo’n lange tijd van haar leven had doorgebracht.

Angela was op dat moment 10 maanden daarvoor overleden.

Het leek alsof onze beiden verlangens samen kwam in een reis waar we op dat moment van droomden.

Langzaam in die twee jaar werd die droom waar.

En nu is het zover. De eerste vijf dagen zijn we in Denver waar twee van de kinderen van Angela nu wonen.Daarnaast zullen we mensen ontmoeten die veel voor Angela hebben betekend. We zullen ook plaatsen bezoeken die dierbaar aan Angela waren. Marijke wil deze reis als een eerbetoon aan haar zien.

Daarna nemen we een camper en gaan we de natuur in. Ik kijk vooral uit naar de Grand Canyon.

Na drie uur vliegen zijn we nu in IJsland waar we een stopover hebben. Daarna nog 8 uur naar Denver. De vliegreis was voorspoedig hoewel we in 20 minuten van meer dan 10.000 meter hoogte naar nul meter zijn gegaan. Dat was even een glijvlucht. Maar nu even rust, een frietjes en dan over een uur gaan we weer verder.

Hieronder de foto van Angela op vakantie met haar gezin in Denver, een jaar voordat Angela overleed.

USA here we come!

Nog twee dagen en dan gaan we! Marijke en ik zullen van 9 juli tot 1 augustus op reis in de Verenigde Staten zijn.

We vliegen via Reykjavik op Denver en daar zullen we 5 dagen bij familie en vrienden van Marijke verblijven. Daarna pikken we een camper op en zijn we 15 dagen onderweg. Op het lijstje staan de staten Colorado, Arizona en Utah. De nationale parken zullen de volgende zijn: Arches NP, Goosneck State Park, Monumental Valley, Grand Canyon NP, Zion NP, Kanarraville Falls, Bryce Canyon, Escalante NP, Capitol Reef NP, Globlin Valley en de Rocky Mountains.

We gaan echt hele mooie dingen zien en mooie mensen ontmoeten. Natuurlijk gaan we proberen jullie op de hoogte te houden via Reismee.nl. Het zal een uitdaging worden om in die Nationale Parken WiFi te vinden. Maar dan worden het zo nu en dan meerdaagse verhalen.

USA, here we come!

Stedentrip Boedapest

Joehoe, ik ga weer reizen. Zojuist een stedentrip Boedapest geboekt voor in de Kerstvakantie. Hoe leuk is dat. Een stad die me prachtig lijkt maar zo onbekend voor me is. Maar ik heb nog twee maanden om me te verdiepen in wat ik allemaal kan gaan zien. In iedergeval is de vliegticket binnen en het hostel geboekt op een van de mooiste pleinen van de stad.