Kwaheri Tanzania

De laatste dag, de terugreis, het is om gevlogen. Ik ben op tijd op. Rustig aan, douchen, ontbijten, inpakken. Ik moet om 10 uur uit mijn kamer maar word pas on 5.30 in de middag opgehaald. Dat is een lange tijd. Het is vandaag slecht weer. Zo nu en dan regent het. Ik installeer me onder een afdakje. Later komt de zon en neem ik een parasol.
Het is vreemd dat alles nu bijna over is. Twee weken geleden moest het nog allemaal beginnen. Maar dat wist ik van tevoren.
Met een pizza en Kilimanjarobiertje sluit ik dit alles af.
Om half 6 word ik opgehaald door dezelfde chauffeur van Easy Travel als je heenreis. Er volgt weer een hele mooie reis dwars over het eiland. Kleine dorpjes en veel mensen op de been. Vrouwen in kleurige gewaden. Zanzibar is voor 98% Islamitisch in tegenstelling tot de rest van Tanzania. Bijna alle vrouwen gaan gesluierd. Maar er spreekt een waardigheid uit hun houding.
Het is een vriendelijk eiland.
Op het vliegveld aangekomen moet ik door drie verschillende security checks. Elke keer weer schoenen uit en alles af. Ik begrijp niet hoe het komt dat zoveel keer moet gebeuren. Dan blijkt dat ik in Dar es Salaam eerst mijn koffer moet ophalen voordat ik bij de KLM kan inchecken. Dat betekent heel snel zijn want we hebben maar iets meer dan een uur om over te stappen. De wachtruimte bij de gate is chaotisch. Ik merk dat ik niet de enige ben die zenuwachtig is, er zijn meer Nederlanders die de overstap moeten maken. Vijf minuten voor dat we eigenlijk moeten vertrekken nog geen Precision Air. Dan uit het niets staat tie er ineens en mogen we instappen. Binnen 10 minuten zijn we in de lucht. Nou ja, over efficiëntie gesproken. In 20 minuten landen we op Dar es Salaam, de hoofdstad van Tanzania. We worden langs alle formaliteiten geloodst. Betekent wel dat er weer 3 security checks zijn maar we hebben snel onze bagage en kunnen ook snel inchecken bij de KLM.
Om half 12 plaatselijke tijd stijgen we op. Ik heb muziek op staan van Toto, het lied “Africa”. Het lied was mijn lijflied in de afgelopen maanden. De zin:” Kilimanjaro rising like Olympus above The Serengeti”. Een half uurtje later vliegen we over de Kilimanjaro. Precies een week eerder ging ik de laatste nacht in. Er is een heldere maan en ik zie hem liggen met zijn besneeuwde toppen. Ik zie het niet echt maar in gedachten zie ik de lichtjes de berg op gaan. Elke dag weer proberen mensen de berg te bedwingen.
Ik voel me ontzettend dankbaar. Het was een hard jaar met veel trainen, voorbereiden. En uiteindelijk stond ook ik er. Ik heb het niet voor niets gekregen maar zoals Fortunatus zei:” Victory remains forever.”

Kwaheri Tanzania - Tot ziens Tanzania, een dag kom ik zeker terug.

More Africa

Ik ben weer vroeg op. Op het balkon naast me zit een mooi aapje. Geweldig hoe dichtbij. Een mevrouw van het appartement komt naar buiten en als ze het aapje ziet schiet ze weer naar binnen. Deur dicht. De aap kijkt niet eens op. Ha ha.
Na weer een heerlijk ontbijt maak ik weer een strandwandeling. Het is rustig. Er lopen wel wat Beach Boys rond. Nee niet blonde hoogzingende mannen uit de USA die : “ha ha ha ha staying alive” zingen. Het zijn mannen die proberen om je een of andere tour aan te bieden. In het hotel zijn we ervoor gewaarschuwd.
Gelukkig heb ik vandaag een goede reden om overal nee op te zeggen. Ik ga een schooltje bezoeken in een dorpje hier 7 km vandaan. Daar is Ellen van Beers, een echte Brabantse, een schooltje begonnen voor meervoudig gehandicapte kinderen. Ellen is een vriendin van Mieke, een collega van mij.
Om kwart voor 12 staat de taxi voor. In een kwartier zijn we er. Om er te komen moet je wel een zijweg in met diepe gaten. Dan staan we tegenover een ommuurd terrein. Een jongen doet open maar hij spreekt geen Engels. Hij brengt me bij het gebouwtje wat later het schooltje blijkt te zijn. Fadi, de vriend van Ellen, komt naar buiten. Hij zal mij rondleiden.
Gisteren zijn er net 8 meiden van 16/17 jaar aangekomen uit Nederland en Ellen heeft haar handen vol aan het inwerken van ze.
Hij laat mij het hele terrein zien. Alles draait rond het schooltje. In Zanzibar is niets voor meervoudig gehandicapte kinderen. Vaak blijven ze thuis en dat is het dan. Ellen probeert met wat ze hier doet de kinderen een plaats te bieden om zich toch een klein beetje te ontwikkelen. Hoe klein die stapjes ook zijn. Het terrein was ooit opgezet als een vakantieparkje met wat huisjes. Nu hebben veel huisjes verschillende bestemmingen. En je ziet dat er al heel veel is gedaan maar ook moet er nog veel worden gedaan. Je zult er op termijn een kamer kunnen huren op basis van bed and breakfast. Er is een zwembad, een volleybalveld, een vuurplaats, slaapzaal, bar, keuken, schooltje, speeltuintje, klein winkeltje, moestuin, kippen, geiten, ezels. Sommige dingen zijn gerealiseerd anderen zullen komen.
Ik koop in het winkeltje wat kleine cadeautjes om het project te steunen en vervolgens wordt mij een lunch aangeboden. Een soort rijstgerecht wat typisch is voor Zanzibar met veel specerijen. Ik praat met Fadi over een groot aantal dingen. Het is duidelijk een idealist. Daarna lopen we Ellen tegemoet. Ik geeft haar de zak met dingetjes die ik gekocht heb bij de Action en het cadeautje van Mieke, mijn collega. Ze verontschuldigt zich dat ze de rondleiding niet zelf kon doen. Maar ik begrijp het heel goed. Ze is de spil die hier alles draaiend moet houden. We kletsen wat en ik zeg haar dat ik het bewonderenswaardig vind wat ze hier allemaal opzetten. We maken nog een selfie om naar Mieke te sturen en daarna vertrekt ze met een busje vol kinderen. Alle kinderen worden elke dag gehaald en gebracht. Als ze dat niet doen zouden ze nooit komen. Daar gaat ze al weer. Met een enorme energie en inzet rijdt ze een busje met daarin 20 kinderen gestouwd en nog wat begeleiders. Petje af, Ellen. Wat een idealisme.
Ik wacht daarna rustig mijn taxi weer af en keer terug naar het hotel. Ik ben ontzettend blij dat ik er ben geweest. Ellen maakt de wereld een stukje beter.
De rest van de middag en avond doe ik rustig aan. Zon, zee, cocktailtje, slapen. Phoe, phoe wat een leven

Zanzibar

22 juli

Ik ben vroeg wakker. Ik voel dat mijn lichaam al weer anders reageert. Wat geweldig om te zien je lichaam in een nacht zo kan herstellen.
Ik begin mijn duffelbag opnieuw in te delen. Vieze Kili kleding onderop de frisse schone Zanzibarkleding bovenop.
Gisteren bij het afscheid heb ik Fortunatus wat kleding en dingen gegeven die ik nu niet meer nodig heb. Hij zal het geven aan gidsen en porters die het nodig hebben.
Daarna een uitgebreid ontbijt. Mijn bergschoenen zijn te vies om zo in mijn duffelbag te doen. Ik vraag aan iemand van het restaurant of ze plastic zakken hebben. Even later komt iemand me heel lief een ruime vuilniszak brengen.
Terug in mijn kamer/hut bel ik via whatsapp video mama en zo spreek ik lang met pap en mam over mijn belevenissen. Daarna zit ik nog rustig in mijn kamer, ver weg hoor ik veel gezang. Het is zondag en er is duidelijk een dienst ergens aan de gang. Christendom en Islam leven vredig naast elkaar. Zo hoor je elke ochtend de stem van de moskee omroepen tot gebed.
Om kwart voor 11 wordt ik opgehaald door de chauffeur van Easy Travel die me naar Arusha airport brengt. Het is een binnenlandse vlucht en daarom ga ik naar dit vliegveld. De reis brengt me door het centrum van Arusha. Na een half uur ben ik op het vliegveld.
Daar begint een nieuwe ervaring. Hou in je hoofd hoe alles op Schiphol gaat. Eerst wordt je bagage gescreend. Daarna moet je inchecken. Ergens vind ik een hokje van Precision Air. Onderhand wordt mijn duffelbag van me afgenomen en zie ik dat die ergens op een weegschaal wordt geplaatst. Ik krijg mijn ticket en mag door de paspoortcontrole en dan sta je weer buiten. Er is wel een afdakje maar meer niet. Geen borden die me zeggen waar ik moet zijn welke gate. De juiste gate wordt op het laatst duidelijk als door een speaker iets wordt gezegd wat niet is te verstaan dan twee woorden: Precision Air en Zanzibar. Iedereen staat op en gaat bij een gedeelte staan op het veldje waar een mevrouw zegt dat je hier moet wachten. Ik zie mijn duffelbag naar het vliegtuig worden gereden. Die zit in ieder geval in het goede vliegtuig. Het vliegtuig is van binnen niet groter dan een grote touringcar en heeft propellers. Er zitten eigenlijk alleen toeristen in die na hun safari nu nog naar Zanzibar gaan. Nadat we opstijgen vliegen we langs de Kilimanjaro. Ik zit niet aan de goede kant van het vliegtuig maar een Duitse man wil wel een foto maken. Als hij hoort dat ik op de top heb gestaan zegt hij dat hij dat ook nog wel eens wil doen met zijn kinderen. Ik zeg hem nog maar eens extra dat het 7 hele zware dagen zijn, maar de man met aardig wat kilootjes meer hoort me eigenlijk niet. Hij gaat dat nog eens met het gezin doen, herhaalt hij.
Na een uurtje landen we op Zanzibar. Het is ineens warm. Arusha ligt op 1500 meter en daar was het fris. Hier stappen we de hitte in. De chauffeur staat al te wachten en er volgt een anderhalf uur durende rit door een geweldig mooi Zanzibar. De dorpjes, de natuur, de mensen. Het komt me zo vredig over. Na alle rauwheid van de natuur in de afgelopen dagen doet dit me goed.
In Jambiani staat het Blue Oyster Hotel. Ik krijg er een kamer met seaview. Wat een geweldig bounty gevoel overvalt me. Dit heb ik echt nodig op dit moment.
Eerst slaap ik een uur en daarna tracteer ik me op een cocktail. Dit is echt de ultieme beloning. Na een overheerlijk avondeten val ik in een diepe slaap met op de achtergrond het geluid van zee en wind.


23 juli

Ik word op tijd wakker en besluit eerst maar te gaan ontbijten. Mijn spieren doen nog overal pijn. Het lijkt of het lichaam weet dat ik nu niet veel meer van het vraagt. Ik voel elke spier.
Het ontbijt is overdadig. Het restaurant heeft een balkon en met een overdadig fruitontbijt geniet ik van al het moois om me heen.
Terug in mijn kamer besluit ik toch weer te gaan slapen. Dat kan en mag zomaar en ik slaap bijna de hele ochtend.
Het uitzicht over de zee is geweldig en ik geniet met volle teugen. Via Facebook heb ik ondertussen contact met Ellen van More Africa over mijn bezoek woensdag. Ze regelt een taxi voor me.
Lezen, liggen, slapen, niets doen. Wat een contrast met de vorige week. Maar het voelt als verdiend. Ik doe niet veel meer die dag.


24 juli

Weer een rustige dag. Maar ik voel dat mijn lichaam aan het herstellen is. Na het ontbijt maak ik een lange strand wandeling. Het is heel rustig. Het is eb en de bewoners van Jambiani zijn zeewier aan het oogsten. Dit is hier een hele grote bron van inkomsten. Het is laag water en zo waadt men door het water gebukt om het juiste wier te oogsten. Het leveren mooie traditionele plaatjes op. Met op de achtergrond de oude dows. Boten met zeilen.
Zanzibar is van oorsprong een specerijen eiland en nog steeds is dit het grootste export product. Al in de middeleeuwen kwamen hier de Arabieren dit halen. Natuurlijk is toerisme nu ook een hele grote inkomstenbron maar specerijen blijven het ook goed doen.
Ook vandaag besluit ik gewoon te rusten en wat doet het me goed. Tegelijkertijd besef ik ook wat ik 7 dagen van mijn lichaam heb gevraagd. Maar het geeft me ook een krachtig gevoel dat mijn lichaam het ook aangekund heeft.
Het avondeten is weer lekker. Het is de buitenlucht. En hoewel er stevig briesje staat is het niet koud. De zee is kalm.
Zanzibar klonk altijd voor mij exotisch ver weg. Nu ik er ben valt het wel mee.

Kilimanjaro: dag 5, 6 & 7

19 juli

Het wordt vandaag een klein stukje. Van Karangacamp naar Barafucamp is het maar drie uur en maar 400 meter stijging. Dat komt omdat we vanmiddag al moeten gaan rusten omdat vannacht om 12.00 de toppoging begint. De weg is “makkelijk” het is ook het type weg dat we vannacht zullen hebben dat geeft de burger moed. Na een kleine 3 uur komen we aan in Barafucamp of basecamp zoals ze het hier ook wel noemen. Onze tenten staan er al en we hebben een klein anderhalf uur voor de lunch. Ik zak weg in een diepe slaap. Daarna een licht lunch en weer terug naar de tent. Onderhand zijn er wolken gekomen. Maar weer kun je niet bestellen. Het maakt me nu niet meer uit. Ik ben al aangekomen op 4600 meter en voel nu al zo trots.

20 juli

VANDAAG IS DE DAG!!!!!
Ja en daar is dan dat moment waar ik zo lang op getraind heb en naar uitgekeken. Vandaag begint de toppoging. We gaan een klim maken van 4600 meter naar de top op 5895 meter en daarna terug naar Mwekacamp op 3100 meter. Nu komen we echt in de Artic klimaatzone.
Om 11.00 nog op 19 juli begint het camp te leven. Ik heb al met meer dan de helft van mijn kleren geslapen die ik aan doe in de nacht aan en het is een hele klus de rest van de kleding aan te trekken in je tent. We krijgen gemberthee met koekjes van tevoren. En dan vertrekken we. Alleen ons hoofdlampje zorgt dat je wat ziet. Het is pikkedonker. Voor ons en achter ons vormt zich een lange rij met lampjes. Het is koud. Ik heb twee merinowoll baselayers en het shirt aan met de namen voor wie ik deze tocht doe, dan een fleece trui een windjack en een donzen jack. Twee paar handschoenen. Een merinowoll baselayer en een broek met fleece aan de binnenkant. Gaiters en extra dikke sokken. In mijn rugzak de stijgijzers. De eerste twee uur zijn zwaar maar te doen. Het zuurstof tekort is nu echt voelbaar.
En dan, uit het niets begint mijn rug ongelooflijk zeer te doen. Eerst pakt Fortunatus mijn rugzak over maar het blijft pijn doen. Uiteindelijk beslist hij dat Rayton samen met Josh verder gaan en hij mijn tempo aan neemt. Ik ben blij want een lange tijd voel ik dat ik de rem ben op de groep.
Tussen 3 en 4 is het koudst. Ik moet door gaan. Fortunatus motiveert me constant. Zijn motto: Pain is short but victory remain forever. Ik kan het nu ook zeggen maar dat heb ik niet altijd tegen mezelf kunnen zeggen. Om 5 uur komt eindelijk die verrekte zon op en kun je weer een beetje om je heen kijken. Het is nog steeds hard werken en de pijn in mijn rug is ondragelijk. Maar ik ga toch na zo lang voorbereiden niet omdraaien? Al die maanden trainen, voorbereiden. Het is Fortunatus die me er door heen sleept. Wat een man, 150 keer op de top staan is niet niks maar het zijn karakter dat zorgt dat je weet dat je om hem geeft. Om 7 uur komen we Josh en Rayton tegen. Ze waren om 5.30 op de top in het donker. De eerste van die dag. Ze waren al aan de terugweg bezig.
En dan om 7.30 kom ik aan op Stella Point. Er zijn drie punten waar je officieel op de top van de Kilimanjaro staat. Gilmans Point, Stella Point en Uhuru peak. Alle drie zeggen dat je de top hebt gehaald. Je kunt nog naar Uhuru peak gaan maar de weg ernaar toe is heel slecht. Ik voel dat ik heel blij kan zijn dat ik met mijn rug het tot dit punt heb gehaald. We maken foto’s. Even een moment rust en dan begint de terugtocht. Die is misschien nog uitdagender. Het gaat niet vanzelf maar langzaam komt basecamp weer in zicht. Om 12 uur ben ik terug. De crew maakt een rondedans voor mij. Ik kan het niet geloven. Ik heb op de top gestaan. Het heeft me alles maar dan ook alles gekost. Maar ik heb er gestaan.
Na de lunch vertrekken we naar Mwekacamp. Dat blijkt een hele zware tocht. Een droge rivierbedding met alleen maar rotsen. Om 9 uur s’avonds kom ik aan. Op helemaal op. In 24 uur heb ik 21 uur gelopen. Ik denk dat ik nog nooit zo moe in mijn leven ben geweest als nu. Ik trek me kleding niet eens meer uit. Stinken, na 6 dagen zonder douche en schone kleding doe ik toch al. Ik weet dat ik nog een dag te gaan heb maar ik denk er maar even niet aan. Slapen wil ik en niets meer.

21 juli

Vaarwel Kilimanjaro! Vandaag het laatste stukje van Mweka camp naar Mweka gate. Van 3100 meter terug naar 1400 meter in Arusha. Terug naar het hotel.
Ik ben nog steeds heel moe als ik op sta. De toilet is te ver dus ik doe het in het bos om me heen. Het helemaal mis en mijn broek is drijfnat. Maar goed vies was ik toch al.
Na het eten is de afscheidsceremonie. Alle mannen staan voor ons. Eerst vraagt Fortunatus of we iets willen zeggen. Ik zeg dat ze als een familie voor me zijn geweest. Ik heb voor iedereen een Delfsblauw klompje meegenomen. We overhandigen de envelop met de dikke fooi voor iedereen. Ze zijn het waard geweest. Daarna een aantal liederen en dansen en dan van iedereen een omhelzing. Daarna gaan we weer op weg. Het is een lange tocht door het tropisch regenwoud. 10 km terwijl ik al op ben. Maar goed. Binnen 4 uur zijn we bij de Mwekagate. Het is klaar. De tocht zit er op.
Op ons wacht een lunch en daarna de uitreiking van het certificaat. Daar staat het zwart op wit. Op 20 juli 2018 heb ik om 7.30 de top van de Kilimanjaro bereikt. Ik ben zo trots.
Daarna nog drie uur terug naar Arusha, terug naar Karama Lodge. Als weer in zo’n mooi hutje zit, kleed ik me uit en sta onder de douche. Het vuil zal nog wel even los moeten weken maar ik voel me weer terugkomen in mezelf. Ik ga op bed liggen en doe mijn telefoon aan. Na 7 dagen presenteer ik me weer online. Het lijkt of ik een eeuw weg ben geweest.
Aan de vele berichtjes die nu binnen komen besef ik hoeveel mensen aan me hebben gedacht. Wat geweldig.
Ik begin met het verspreiden van het nieuws. Ik heb op de top van de Kilimanjaro gestaan. Op de top van Afrika. Op een van de 7 summit.
De rest van de dag doe ik niet veel meer. Mijn lichaam heeft rust nodig. Uiteindelijk val ik in een diepe slaap. Morgen een nieuw avontuur maar nu eerst slapen.

Kilimanjaro: dag 3 & 4

Voor de mensen die op mijn mailingslist staan. Gisteren hebben jullie geen bericht gehad. Ik hoop vandaag wel.

17 juli

Opstaan in Shiracamp en ons klaarmaken voor weer een nieuwe dag. Vandaag lopen we in het Afroalpine landschap met nog enige vegetatie.
We klimmen eerst naar Lavatower (4600 meter) en dalen dan weer af naar Barranco camp op 3900 meter. Het principe van walk high - sleep low is vandaag het motto.
Ik was al voor half 7 wakker en ging de koude weg naar de toiletten, een simpel gat in de grond.
Het eten was weer overdadig en goed gevoed gingen we op pad; Fortunatus, dan ik, dan Josh en als laatste Rayton. De anderen breken het kamp op, passeren ons ergens onder weg en daarna staat alles al weer als wij bij het volgende kamp aankomen. Ik krijg iedere dag meer respect voor deze mannen. Ze zijn met 11: een gids, een assistent gids, een kok en 8 dragers. Denk dat tegelijkertijd ongeveer 10 van dit soort groepen de tocht met ons doen. Met groepen soms heel groot. En die karavaan vertrekt elke dag van Machame camp. Er zijn zo’n 3000 gidsen en meer dan 12000 porters.
Na een lang tocht van 5 km berg op kwamen we aan in Lavatower. Hier hadden we onze lunch. Er was duidelijk minder zuurstof en ik zag verschillende mensen niet lekker. Buiten dat ik snel adem en soms even iets heb wat op hoofdpijn lijkt gaat het goed. Even iets eten en het gaat beter. Na Lavatower was het weer afdalen tot 3900 meter. Niet de makkelijkste weg. Ik was blij dat ik bij het kamp aankwam. We hadden even anderhalf uur om bij te komen. Daarna vertelde Fortunatus de geschiedenis van de Kilimanjaro. Heel interessant weer. Daarna de briefing en het opnemen van de saturatie van het bloed. Dat was 88. Daarna weer wat vrij en lukt het mamma te smsen en kreeg ik ook antwoord. Fijn dat je toch een teken van leven kan geven. Na weer een heerlijk avondeten naar bed. Om 8 uur lag ik er in. Op naar morgen.


18 juli

Na een nacht in Barranco camp gaan we de Barranco wall tegemoet. Uiteindelijk zullen we vandaag lopen tot Karangacamp op 3990 meter.
Vanmorgen vertrokken we later. Dat komt omdat iedereen de Barancowall moet beklimmen. Maar er zijn er die vandaag Karanga kamp overslaan en meteen door gaan naar Basecamp om dan vannacht aan de toppoging te beginnen. Volgens mij moet je niet goed wijs zijn want dat is moordend. Wij hebben nu 4 uur voor de boeg en dan een hele middag rust.
Ik had een goede nacht. Ik slaap nu al met muts en handschoenen in mijn slaapzak want het is s’nachts onder het vriespunt. Dat maakt ook dat ik in mijn tent plas want helemaal naar het toiletgebouw is te koud. Met een plastube en een fles gaat dat prima.
Natuurlijk komt die vraag nu steeds meer op; hoe zal de toppoging zijn want die komt nu dichtbij. Ik probeer me te concentreren op de stappen die ik maak en meer niet.
Na weer een goed ontbijt vertrekken we. We moeten de Barancowall veroveren. Een 300 meter hoge muur het wordt een hele onderneming op handen en voeten maar als we boven komen is het uitzicht spectaculair. Er zijn stukken dat je op de Barancowall echt maar een richel van 10 cm met hebt. Een ervan is de Kissingrock. Met het gezicht naar de rots moet je er langs. Kun je na gaan wat een kusten de porters moeten uitvoeren met 20 kilo op hun hoofd. Elke dag stijgt mijn achting.
Daarna zou het volgens Fortunatus makkelijker worden maar dat blijkt minder waar: 200 meter stijl naar beneden en dan weer 200 meter stijl omhoog. En dat twee keer. Het wordt een uitputtingsslag en dan zie dat mannen ook veel meer kracht hebben. Ik denk ook dat 4 op de 5 man is wat ik zie. Dit is zwaar van het begin tot het eind. Maar iedereen is wel zorgzaam voor mij.
Aangekomen staat er een zalige lunch klaar met friet, ja echt, friet op 4000 meter en het was echt goede friet. Daarna kunnen we gaan rusten tot 4 uur. Dan vertelt Fortunatus van het volk dat eeuwenlang de hellingen heeft bevolkt. Weer heel interessant. Daarna de dag van morgen, de meting van het zuurstof in het bloed, was 87 en daarna avondeten. Op tijd naar bed. Weer een stukje dichterbij.

Kilimanjaro: dag 1 & 2

Laat ik beginnen met jullie eerst te zeggen dat ik op de top van de Kilimanjaro heb gestaan. In de komende dagen zal ik jullie met terugwerkende kracht het avontuur laten mee beleven. Want een avontuur was het

15 juli

En dan gaat het grote avontuur beginnen. Vandaag zal ik van Machamegate gaan klimmen naar Machamecamp. Van 1800 naar 3100 meter door het tropisch regenwoud.
Om 8 uur moesten we klaar staan. We werden met de gids en assistent-gids gebracht naar Machamegate waar de rest van de crew was. Kok en dragers. De dorpjes die we passeerde waren idyllisch met overvloedige vegetatie. Bij de gate aangekomen moesten we ons inschrijven en daarna wachten. Onderhand werd alles gewogen en werden de permits verkregen. Daarna mochten we gaan. Heel officieel stapte we door een hek. Het avontuur was nu echt begonnen. Fortunatus is al meer dan 150 keer op de top geweest een ervaren gids, die samen Rayton de assistent-gids, die ons meteen goed in de gaten hield. Op tijd drinken, op tijd rustig en pole pole. Door het regenwoud. 6 uur lang en veel stijgen. 1000 meter deze eerste dag. Het laatste stuk begon vermoeidheid parten te spelen. Maar een ding was heel speciaal. Omdat we boven de wolken kwamen konden we de Kilimanjaro eindelijk zien. Wat lag hij er mooi bij. De blauwe lucht er achter maakte het af. Eindelijk kwamen we bij Machamecamp aan. Bijna 2900 meter. De tenten stonden er al en zo konden we even rusten. Daarna thee en popcorn. Popcorn wordt van af nu het vieruurtje. Daarna kregen we ook de briefing voor de volgende dag. En werd het zuurstof in ons bloed gemeten: 95, dat is mooi voor die hoogte. Daarna avondeten. Heel goed en lekker. En toen was het tijd om naar bed te gaan. Ik heb een eigen tent en wat was ik blij dat ik lag.


16 juli

Vandaag verlaten we het tropisch regenwoud en gaan het Moorlandschap in. We lopen naar Shiracamp op 3840 meter.
Nog iets grappigs van gisteren. Aangekomen in het camp zegt Fortunatus:” zie je dat huis daar? Daar kun een Message verzenden. Het gaat daar heel goed.” Dus zowel Josh als ik gaan daar naar toe maar allebei geen bereik. Als we later vragen waar toch die WiFi te vinden is blijkt het een eufemisme van Fortunatus voor het naar de wc gaan zijn. Het blijft de rest van de tocht ons nageroepen.
De tocht is zwaar vandaag. Tot 3800 meter en langzaam ga je voelen dat er minder zuurstof is. Toch voel ik me nog niet misselijk of heb last van hoofdpijn. Wel begin ik meer te hijgen maar dat is een manier van het lichaam om aan zuurstof te komen.
Na vier en een half uur komen we aan in Shira camp. Onze tenten staan al klaar en we kunnen even rusten. Dat doet goed en een half uurtje later staat het middageten klaar en krijgen we een typische soep van deze streek met bananen er in. Daarna nog sinaasappelen. En dan hebben we vrij om te rusten tot 4 uur. Daarna lopen we, samen met Fortunatus, 5 minuten naar shiracave. Daar sliepen de beklimmers tot 2000. Daarna paste het niet meer. We maken nog een aantal foto’s en gaan terug naar de tenten. Dan is er een heel ritueel van zingen en voorstellen. Liedjes die ik al zoveel keren heb gehoord op YouTube filmpjes kan ik mee zingen. De crew en wij stellen ons aan elkaar voor. Ik begin steeds meer bewondering voor deze mannen te krijgen. Wat een zware job maar altijd lachen. Daarna komen we samen met Fortunatus en vertelt hij over het land Tanzania. Het land dat 120 stammen telt en geen daarvan is de grootste. Daardoor domineert niemand en is het een heel vredig land.

Daarna avondeten en dan is het tijd om te gaan slapen. Het was 8 uur maar het was heerlijk de warme slaapzak in te duiken. Ik slaap ook voor het eerst met een muts. Twee dagen zitten erop en je krijgt ze niet cadeau maar wat een veel moois en imposant kom ik tegen. Ik voel me ontzettend dankbaar.

Karibu in Arusha

Karibu in Arusha - Welkom in Arusha

Vandaag een rust/voorbereidingsdag in Arusha. Mijn hut kijkt uit op de Kilimanjaro. Al hoewel ik hem niet kan zien in verband met de bewolking.

Kilimeyere, “de berg die onmogelijk te overwinnen is”, schijnt de originele naam in het Swahili te zijn. De Chaga-mensen die nog maar een paar honderd jaar op de hellingen van de Kili wonen, schijnen in hun eigen taal een vergelijkbare naam te hebben bedacht: Kililema, wat “moeilijk of onmogelijk voor een vogel” betekent.

De reis gisteren ging goed. Wachtend aan de gate zag je heel duidelijk wie op safari gaat en wie de Kilimanjaro gaat beklimmen. Veel Amerikanen komen via Amsterdam om daarna naar Tanzania te vliegen. Naast mij ging een Amerikaanse vrouw van middelbare leeftijd zitten. We kletste wat tot ze ineens vroeg wat ik van Trump vond. Ik begreep dat ze een groot fan van hem was. Ik, als echte Nederlander, zei recht voor zijn raap wat ik dacht. Ze begon hem hevig te verdedigen. Toen ze zag dat ze me niet kon overtuigen kapte ze het gesprek af en ging wat lopen.
We vertrokken op tijd. Het was een AirFrance toestel met een KLM crew. Ik had een zitplaats aan het raam en bij het gangpad zat ween man. Tussen ons in was een plaats leeg. Dat gaf veel ruimte.
De vlucht was verder rustig. Noord Afrika is een grote zandbak. Wat een gigantische woestijn. Zelden een stad of iets van verbouwing te zien. We volgde min of meer daarna de Nijl. Dat is niet zo’n stroompje. In het zuiden van Egypte vlogen we er goed overheen. Het was op sommige plekken wel meer dan een kilometer breed. Na de Nubische woestijn begon heel langzaam het landschap te veranderen. Er kwamen langzamerhand groene plekken. En uiteindelijk was het duidelijk dat we boven tropisch regenwoud vlogen.

Het was al donker toen we aankwamen op Kilimanjaro international airport. Vlak voor we het gebouw inliepen waar je het visa kon kopen kreeg iedereen een flesje water aangeboden. Wat lief. Het was een hele rij en dus werd het wachten. Maar wat waren de mensen aardig. De formaliteiten namen toch bij elkaar een uur in beslag en daarna vond ik buiten heel gauw de chauffeur van Easy Travel.
Het was nog een uur naar Arusha rijden. In Tanzania rijdt men links. Maar deze chauffeur haalde zoveel in dat er meer rechts werd gereden dan links. Gelukkig ben ik niet gauw bang, ha ha. Hij vertelde veel van de cultuur en het uurtje rijden vloog om.

Bij Karama Lodge werd ik met een mango drankje verwelkomd. De man in de receptie hield een hele speech om mij te verwelkomen met allemaal grapjes tussendoor. Wat overweldigend aardig. Daarna werd ik naar mijn kamer gebracht. Nou kamer. Het is een hutje met palen tegen de berg opgebouwd. Er is een douche, een wc, een kamer en een balkon. Alles mooi en schoon. Ik was moe en na even geappt te hebben dat ik goed was aangekomen ben ik in een diepe slaap gevallen.

Vanmorgen werd ik met vele geluiden wakker. De keren dat ik vannacht wakker werd hoorde ik ook heel duidelijk de apen die hier zitten. Je moet je kamer ook heel goed afsluiten want anders is het een feest voor deze dieren.
Het ontbijt was heel goed en overdadig. Een echt Engels ontbijt.
Terug in mijn kamer moest er begonnen worden om mijn tas opnieuw in te delen. Een gedeelte blijft namelijk hier. Alles wat ik niet nodig heb op de berg. Daarna ben ik toch nog gaan slapen. Ik voel de ontspanning komen nu ik rust heb.
Sinds gisteren, ik ben begonnen de pillen voor hoogte ziekte te slikken, heb ik tintelende vingertoppen. Iets wat een bijwerking is van het medicijn. Een raar gevoel. Maar goed je moet er wat voor over hebben. Verder mijn zuurstof in mijn bloed gecontroleerd; die was 97% dus gewoon goed. We zitten nu op 1500 meter dus al een stukje hoger.

Om 3 uur was de briefing met Fortunate de hoofdgids, Beatrice van Easy Travel en Josh een trauma arts uit Boston in de Verenigde Staten die net aan was gekomen.
Alles werd doorgelopen, van spullen tot eten, medicijnen, wat te verwachten, motivatie gesprekken, heel secuur en tot in de puntjes. Fortunate was blij dat we allebei stijgijzers bij ons hadden want het schijnt heel glad te zijn op de top. Ook gaf hij advies ten aanzien van de medicijnen voor hoogte ziekte en werden we vooral voorgehouden om ons eigen tempo te houden en niet te kijken wat anderen deden. Daarna ging Fortunate mee om op mijn kamer alles te zien wat ik mee had. Hij was zeer tevreden met mijn voorbereiding.
Daarna kon ik definitief pakken. Het avondeten en nu vroeg naar bed….
HET GIET OAN………..

PS: Het zal in de komende dagen onmogelijk zijn om jullie op de hoogte te houden van wat er elke dag gebeurt omdat op de berg geen internet/WiFi is. Maar ik schrijf elke dag mijn verhalen op en als ik terug ben in Arusha zal ik met terugwerkende kracht alles op mijn site zetten.

Jambo Tanzania

En dan is het eindelijk zover. Vroeg op want ik moet tussen 7 en half 8 op Schiphol zijn. Claudine brengt me vanuit Wassenaar waar ik gisteren naar toe ben gegaan uitgezwaaid door mama op het station van Den Bosch. Nog even langs Ted, tante Co kwam me ook nog even groeten.
De reis zal mij vanaf Schiphol naar Kilimanjaro airport in Tanzania brengen. Daarna zal ik, na alle formaliteiten te hebben gedaan, vertrekken naar Karama Lodge in Arusha.
De afgelopen weken zijn druk geweest. Elke dag was ik in mijn hoofd met de reis bezig. En tegelijkertijd moest ik werken, het jaar afronden en zoveel andere dagelijkse beslommeringen meer. Er kon plotseling iets in mijn hoofd opkomen: Hoe doe ik het als ik ‘s nachts moet plassen en het is buiten -10, Hoe hou ik mijn batterijen warm, Hoe filter ik mijn water als het nodig mocht zijn, O ik heb nog stijgijzers en een skibril nodig, wat…… hoe……..?
En voor alles vond ik wel weer een oplossing maar het was een constant ermee bezig zijn. Filmpjes kijken op YouTube van mensen die het ook hadden gedaan. Ik heb er honderden gezien. Instructievideo’s, motivatie video’s.
En voor de rest lopen, lopen, lopen. Ben ik wel in vorm, o jee ik voel een pijntje hier, waarom ben ik nu in eens buiten adem, dat kan niet……..
Maar vandaag komt de rust. Ik zit op Schiphol. Het gaat nu echt beginnen.
In mijn tas heb ik veel spullen maar ook veel liefde, kleine cadeautjes, een aandenken van iemand, iets wat ik pas op de top uit mag pakken, een shirt met de namen van diegene voor wie ik deze tocht onderneem. In mijn iPhone een afspeellijst van velen met ingesproken aanmoedigingen. Als ik er doorheen zit zal ik die kunnen horen.
Een jaar van voorbereidingen en nu is het dan zover.
Ik ben er klaar voor. Jambo Tanzania : Hallo Tanzania.