Reisprogramma naar Tanzania

De papieren zijn binnen. Nog 4 weken en ik zal al lopen op weg naar de top. Er ligt veel sneeuw, heel veel sneeuw en dus heb ik gisteren zelfs nog stijgijzers moeten kopen. We zijn de laatste loodjes aan het ondergaan. De tas is gepakt en het gaat er nu om om mijn conditie te onderhouden. Hieronder het programma van de 14 dagen in Tanzania.

Dag 01 - 13 juli: Vertrek met KLM Amsterdam - Kilimanjaro Airport Tanzania

Dag 02 - 14 juli: Voorbereidingsdag in Arusha

Dag 03 - 15 juli: Machame gate (1800 m) - Machame camp (3100 m)

Dag 04 - 16 juli: Machame camp (3100 m) - Shira camp (3840 m)

Dag 05 - 17 juli: Shira camp (3840 m) - Lava tower - Barranco camp (3900 m)

Dag 06 - 18 juli: Barranco camp (3900) - Karanga camp (4200 m)

Dag 07 - 19 juli: Karanga camp (4200 m) - Barafu camp (4600 m)

Dag 08 - 20 juli: Barafu camp (4600 m) - UHURU PEAK (5895 m) - Mweka camp (3100 m)

Dag 09 - 21 juli: Mweka camp (3100 m) - Arusha (1400 m)

Dag 10 - 22 juli: Vliegreis Kilimanjaro Airport - Zanzibar

Dag 11 - 23 juli: Blue Oyster Hotel - Genieten op het strand

Dag 12 - 24 juli: Blue Oyster Hotel - Genieten op het strand

Dag 13 - 25 juli: Blue Oyster Hotel - Bezoek aan School "More Afrika" in Paje

Dag 14 - 26 juli: Vertrek Zanzibar - Dar Es Salaam - Amsterdam

Het aftellen is nu echt begonnen.

Kilimanjaro & Zanzibar

Ja, je leest het goed. Dit jaar wordt het een groot sportief avontuur. Vandaag precies over 4 maanden zal ik vertrekken naar Tanzania. Daar zal ik in 6 dagen de Kilimanjaro beklimmen. Het is de hoogste berg van Afrika (5895 meter) en een van de 7 summits. Elk continent heeft een hoogste berg en deze is de hoogste berg van het continent Afrika. Zo'n berg beklim je niet even. Ook omdat je boven de 3000 meter te maken krijgt met ijlere lucht en hoogte ziekte kan oplopen. En daarom ben ik al bijna drie maanden hard aan het trainen; krachttraining, cardiotraining en duurtraining. Daarnaast is een uitrusting van zo'n expeditie belangrijk omdat je door 5 klimaatzones gaat wandelen, van het tropischregenwoud tot een hooggebergteklimaat met 25 graden onder nul 's nachts. Dus zijn er veel dingen die ik aan moet schaffen. Maar gelukkig vind ik veel op Aliexpress ;-).

En dan zijn er zoveel andere dingen om te oefenen en te regelen. Enkele weken geleden heb ik in de vrieskou een nacht buiten op het balkon geslapen om mijn nieuwe slaapzak uit te proberen. Enkele dagen daarna heb ik alles aangetrokken wat ik die laatste dag aan zal hebben en ben bij een gevoelstemperatuur van -15 met mijn hoofdlamp op in de nacht gaan wandelen om te ervaren hoe alles paste, of ik het koud had en te ervaren wat het is om bijna niets te zien dan alleen wat je hoofdlamp beschijnt. Het was een succes.

Na de Kilimanjaro, waar ik op 20 juli 's morgens op de top hoop te staan, zal ik nog even 4 dagen gaan genieten op Zanzibar. Een eiland in de Indische oceaan dat ook hoort bij Tanzania. Daar wordt het alleen maar even nagenieten, hoop ik, met een kamer met zeeview en mooie witte stranden. Hieronder een kaartje met de route die gelopen wordt. Ik zal de Machame route lopen....... pole pole (swahili voor heel langzaam)

Maar voor nu Hakuna matata....... (Swahili voor Geen Zorgen)

Weer thuis in NL

De kamer die ik had was een schone maar kleine kamer. Voeten buiten het bed en de deur van de wc kan niet dicht want ik steek met mijn benen er buiten. De nacht was goed maar onrustig, buiten werd gefeest. Het hotel heeft geen ontbijt en ik wilde even ergens rustig ontbijten en dus werd het Starbucks. Daar at ik na 5 weken weer yoghurt. Dat had ik gemist.

Hong Kong is eigenlijk al weer een stukje de westerse wereld. Hoewel ik weet van Alice dat er ook armoede is, op dit stukje van Hong Kong is dat niet te zien en te merken. Alles is perfect, schoon en commercieel.

Ik kon mijn bagage weer op het treinstation inchecken en zo had ik niet meer alle kilo's op mijn rug. Met de trein reed ik naar het vliegveld. Een schitterende dag en Hong Kong lag er prachtig bij. Het vliegveld is heel nieuw en gebouwd op een drooggelegd stuk zee met behulp van Nederlandse ingenieurs. Als je aankomt word je efficiënt weggeleid, vertrekkende passagiers moeten door een doolhof van treintjes, roltrappen en gangen bij hun gate komen. In elk land wat ik bezoek koop ik altijd een klein stoffen vlaggetje als aandenken maar hier tussen de ongelooflijke vele dure winkels en shops was zo'n eenvoudig vlaggetje niet te vinden. Ik was op tijd bij de gate en kon lekker rustig te tijd gebruiken met lezen en mijn blog bijhouden.

We gingen op tijd het vliegtuig in en alles werd in gereedheid gebracht. Zelfs de captain zei tegen zijn personeel dat ze klaar moesten gaan zitten en toen…….. werd ineens gemeld dat we twee en een half uur moesten wachten omdat een gedeelte van het Chinese luchtruim was gesloten. Dat betekende dat ik mijn aansluiting niet zou halen in Wenen. Gelukkig bleek na een half uur dat we toch toestemming hadden en zo, met enige vertraging, vertrokken we. Elf en een half uur is lang maar tot mijn verbazing vond ik de documentaire "Life, Animated" in de films die te zien waren. De geschiedenis van een jonge man met autisme en hoe hij door Disney-films zijn problemen een plaats weet te geven. Een beter afsluiting van deze weken van lesgeven over o.a. autisme was niet mogelijk.

We kwamen mooi op tijd in Wenen aan voor de overstap naar Amsterdam. Die liet daarna nog op zich wachten omdat 11 passagiers niet kwamen opdagen en hun bagage eruit moest worden gehaald. Op Schiphol stond Ted me op te wachten. Vannacht slaap ik bij hun en morgen rijd ik met mijn auto naar Vlijmen

En dan is de reis echt voorbij. Bij het opstijgen uit Wenen kwamen ineens al die gezichten weer voorbij. De twee mannen die hun leven riskeerde in de storm, Roy de man die mij naar de waterval bracht, Elia en zijn familie, Mari en haar dove zoon, Dori de bevlogen leerkracht, Marvin en Tea die het heus wel gaan redden in hun leven, Carl de jongen met down met een liefhebbende familie rond hem maar ook Emma, Revi, Gioia en haar vader, Erlita en Fer, Bel met haar trots en doorzettingsvermogen, Marvi, Nar, Janet, Nenita, Alice en Marica, Frances en Ding en zoveel anderen. Het zijn er te veel om op te noemen. Ze hebben allen op hun manier deze reis speciaal gemaakt. Ze gaven het beste wat ze hadden aan mij; hun vertrouwen, liefde en zoveel meer. En wat ze vooral niet deden, ze vroegen niet. Ik mocht zijn die ik echt ben zonder veroordeeld te worden, zonder in een hokje gestopt te worden, ik mocht geven omdat zij wilden ontvangen en dat maakt een mens heel.

Dit zal het laatste verhaal zijn van deze reis. Ik bedank ieder die met me mee is gereisd. Jullie gaven me ook een stukje thuis mee elke keer dat je wat schreef als reactie op een verhaal. Ik was blij met elk commentaar en ik ben blij om weer thuis te zijn. Er wacht me een hele grote uitdaging; mijn heel speciale klas met 5 autistische kinderen die me dit jaar is toevertrouwd. Maar ik ben er klaar voor.

THE GREATEST ADVENTURE IS WHAT LIES AHEAD dus op naar het volgende avontuur.

Afscheid van de Filipijnen

Ik was vroeg op. Bel was weg en kwam even later terug. Ze had fruit gekocht. We hadden veel tijd en hebben heel intens met elkaar gesproken. Bel is iemand voor mij geworden die ik echt nooit meer zal vergeten. Zij en haar familie voel ik diep in mijn hart.

Om half 10 kwam Emma binnen en we hebben daarna weer zo gelachen door alles van de avond ervoor nog een keer te herhalen. Om 10 uur was ook Apple er. En zo werd ik door Apple, Bel en Emma weggebracht. Manila, voor de laatste keer reed ik door de straten en ik voelde dat het zo vertrouwd was. Ik ben naar deze stad gekomen met heel veel vragen naar mezelf hoe ik zou reageren op al die ongelijkheid. Ik moet zeggen dat het me heeft gegrepen maar het heeft me niet afgestoten. Het is heftig de krottenwijken te zien en de armoede en daarna de rijkdom die onverschillig er naast kan bestaan. Maar ik heb ook hoopvolle tekenen gezien. Misschien klein maar krachtig.

Op het vliegveld drie dikke omhelzingen. Ze willen dat ik volgend jaar terugkom maar ik zeg geen ja en geen nee. Het inchecken ging snel. Bij de immigratie gaf de ambtenaar de opmerking dat ik mijn verblijf echt tot het eind heb benut. Vandaag liep mijn visa af. Hij moest eens weten hoe.

Daarna rustig wachten op mijn vlucht naar Hong Kong. Dat rustig wachten werd iets langer want het vliegtuig moest nog ergens vandaan komen en dus vertrokken we pas een uur later. De Filipijnen zeggen hier tegen Philippine Airlines, PAL afgekort, Plane Always Late. Ik ben blij dat ik dus al vast een dag eerder PAL heb genomen. Ondertussen veel mensen via email, Whatsapp en messenger nog een bedankje gestuurd.

Het was een hele fijne vlucht en aangekomen in Hong Kong ging alles heel voorspoedig. Ik zit in hetzelfde hotel en dus liep ik er in een keer naar toe. En nu geen regen gelukkig, hoewel het wel heel benauwd is. En nu snel slapen en dan morgen echt het laatste stuk.

De voetsporen van Wim

Vanmorgen werd ik om 10 uur opgehaald om naar de timmerwerkplaats te gaan waar Wim van Zeeland heeft gewerkt toen hij hier in de Filipijnen leefde. Met mij gingen 4 anderen mee die er nog nooit waren geweest. Door het drukke verkeer duurde het meer dan twee uur voor we er waren. We kwamen aan rond het middaguur en dus wat werd er eerst gedaan..? Natuurlijk… eten. Er was van alles en nog wat, heerlijke pansit, rijst, adobo en loempia's. Daarna werden we rondgeleid. In de showroom hing een foto van Wim. Hij heeft hier vele jaren gewerkt en als je met iedereen spreekt dan heeft hij een hele diepe indruk achtergelaten, zelf nu 18 jaar na zijn dood. Ik liet aan verscheidene mensen de foto van "kleine" Wim zien en iedereen vond het geweldig te weten dat er een achterneefje naar hem was vernoemd.

Er werken hier 88 mensen plus 45 die een driejarige opleiding hier volgen als meubelmaker. Het is een gecertificeerde opleiding en men leert het vak als meubelmaker helemaal met alle processen. Het was indrukwekkend te zien wat men allemaal maakt en wat een kwaliteit!

Overal werd ik voorgesteld en ik leerde heel veel mensen kennen die Wim nog hadden gekend. Een van hen was door Wim zelf opgeleid en nu hoofd van een bepaalde afdeling. Het waren bijzondere ontmoetingen. Het leek of ik de voetsporen van Wim aan het ontdekken was. Hij heeft veel voor deze mensen betekend en het is mooi hun verhalen te horen.

We waren er bij elkaar ongeveer drie uur en toen moesten we weg om niet helemaal vast te komen zitten in het spitsuur. Nu was het ook weer bijna twee uur in het busje. Manila trok aan mij voorbij. Zelfs alleen na een week voelt het toch al weer vertrouwd. Van ieder die ik gisteren en vandaag afscheid heb genomen voelde al weer iemand die ik, zo lijkt het, veel langer ken.

Daarna ging ik met een hele groep uit eten om mijn laatste avond te vieren. We gingen weer naar de "Mall of Asia" waar ik ook de eerste avond was geweest en aten in een Mexicaans restaurant. Wat hebben we daar gelachen. Voor meer dan een kwartier biggelde tranen over mijn wangen en als je me vraagt waarom? Het was gewoon lekker onzin. In ons gezelschap waren ook Ding en Nenita. Toen we uiteindelijk weer bij BP waren hebben we elkaar lang omhelst. Wie weet wanneer we elkaar weer zullen zien.

In BP stond Bel te wachten die vannacht met mij hier slaapt. We zaten nog even praten. Daarna begon ik mijn rugzak in te pakken. Want ja dat werd een uitdaging. Ik heb zeker 4 kilo aan pakjes en cadeautjes voor allerlei mensen mee. Dus Miranda, als je dit leest er komt heel wat voor je aan en ook voor je familie. Ik kreeg het niet allemaal in mijn rugzak. En dus besloot ik veel van mijn eigen kleren en een paar schoenen achter te laten. Ik heb gezien dat men in BP elke week een kraampje heeft waar mensen uit de buurt kleding kunnen kopen voor een hele lage prijs. Daarna gaan slapen. Morgen gaan we echt richting huis.

De laatste lesdag

Vandaag de tweede dag dat ik les gaf. De school was voor twee dagen dicht. Er wordt geen lesgegeven omdat alle leerkrachten mijn lessen volgen. De dag begon met Interactive storytelling en Reading in general. Ik had het eerst over of er nog vragen waren na gisteren. Het fijn te zien dat ze loskomen en vragen durven te stellen. Daarna de lessen. Ik merk dat het ook voor mij iets moois is. Het overdragen van je kennis aan volwassenen en zien dat ze het herkennen of begrijpen dat wat je hun vertelt. Ik hoop van harte dat ik hun rugzak vol kan stoppen met veel dingen die ze op het juiste moment uit hun rugzak kunnen halen om daarna te gebruiken. De ochtend vloog om en daarna kon ik rustig aan doen tot aan de lunch.

In de middag het vervolg met Pre-Reading en Deafness and sign language. Het laatste onderwerp heb ik er in gegooid omdat ik zoveel onwetendheid en verkeerde gedachten tegenkom over doofheid en gebarentaal. Hier praten ze echt nog over de zielige kinderen en hun ouders die toch maar moeten dealen met een gehandicapt kind dat geen kans heeft. Ik snap dat kinderen met een beperking of handicap hier veel minder kansen hebben maar ik voel ook dat als ik deze mensen leer er anders naar te kijken dat ik help dat tenminste zij het anders gaan benaderen. Iets wat ze hier nog zeggen is dat dove mensen doof-stom zijn. Mijn tenen krommen bij die term en dus heb ik uitgelegd waarom we niet meer spreken van doof-stom maar van doof.

De middag was verder heel geanimeerd. Ze vroegen veel en ik heb heel veel ervaringen kunnen delen. Aan het eind heb ik een ander lied in gebarentaal gedaan en daarna nog samen een keer Let it Go. Daarna hadden ze allemaal een Filipijnse dans voor mij ingestudeerd. Ik was weer getroffen hoe snel je zo vertrouwd kunt raken met mensen die je nog nooit hebt gezien. Daarna mocht ik de certificaten uitreiken aan ieder die de twee dagen aanwezig was geweest. En natuurlijk een foto gezamenlijk met allemaal hun certificaat in de hand.

Daarna werd ik geïnterviewd door twee mannen die voor de website van BP werken en voor sponsors en anderen willen laten zien wat er allemaal in BP gebeurt. Ik moest een aantal vragen beantwoorden over wie ik was, wat ik van BP vond en of ik dacht of BP veel goeds deed. Een commercieel praatje dus maar ik deed het graag voor ze.

Daarna omkleden en ging toen ik met iedereen mee naar een avondwake van iemand die heel veel voor BP heeft gedaan en twee dagen geleden was overleden.

Dwars door Manila in het spitsuur is een sport en dan achter in een busje zitten. We deden er anderhalf uur over voor stukje wat ook in 30 minuten kan. Alles rijdt door elkaar en van alle kanten komt van alles, auto's, brommers, bussen, tricicles. En het lijkt alsof er geen verkeersregels bestaan.

We kwamen in een rouwcentrum waar een mis was en daarna…….? Eten. In de drie weken dat ik nu onder Filipijnse mensen heb vertoefd is een ding heeeeeel duidelijk: bij alles wat er gedaan wordt hoort ook dat je eet. Want zelfs bij een 10 uurtje of rond 3 uur wordt er voor mijn gevoel een volledige maaltijd genuttigd. Wij drinken misschien een kopje koffie met een koekje en misschien nog een stukje fruit. Hier krijg je een bord pansit, of gebakken bananen met rijst. Het is me zelfs een keer overkomen dat ik dacht dat we al de lunch hadden en dat een uur later iedereen weer aan tafel ging en me werd uitgelegd dat dit de echte maaltijd was en dat van daarnet een tussendoortje. Dus ook na een avondwake was er echt eten in overvloed. Daarna gingen we weer dwars door Manila. Het was nu minder druk en dus waren we redelijk snel weer terug bij BP. We zaten met zijn alle in een mini busje. Met zijn veertienen op twee banken tegenover elkaar.

Daarna naar bed om iets langer te slapen. Morgen de laatste hele dag in BP. Het einde is nu echt in zicht.

Samen lol hebben

Vandaag ben ik een maand onderweg. Wat is er veel gebeurd en hoeveel mensen heb ik ontmoet. Toen ik vanmorgen Jiosy vroeg of ze goed had geslapen zei ze dat ze het warm had gehad. Ik heb een airconditioning en die blaast via een houten paneel ook naar haar kamer. Ik had hem gisteren op low gezet en dus was de koele lucht niet bij haar gekomen. Ik verontschuldigde me, vanavond op high dus.

Om 9 uur begonnen de lessen. Gelukkig is in de afgelopen weken mijn Engels heel erg vooruit gegaan. Ik voel me vrijer in wat ik kan zeggen en snap nu ook beter hoe de leerkrachten te benaderen. Ik merk dat ik veel geleerd heb.

Verder heb ik veel dingen gedaan die in Nederland meer worden gezien als iets dat een orthopedagoog kan doen. Maar ja, in het land der blinden is èèn oog koning….. Het was een geïnteresseerd publiek en de twee uur was echt zo om.

Na de lunch gingen we verder. Ik zie dat het moeilijk voor ze is vragen te formuleren, is het hun verlegenheid, hun gevoel dat ze niet capabel zijn. Ik probeer dus met zulke duidelijke voorbeelden te komen dat het allemaal duidelijk voor ze is en ik hoop dat alles wat ik ze leer in hun rugzak gaat en ze het op het juiste moment uit kunnen halen.

Toen het even pauze was wilde ze wat bewegen en ik kwam met het voorstel dat ik het lied "Let it Go" zou kunnen signdansen. Het was weer een succes. Filipino's houden heel veel van kareoke en dus kennen ze heel veel liedjes uit hun hoofd. Er werd heerlijk meegeblerd. Daarna wilde ze dat ik het nog een keer deed en deden ze mij na. Er werd zo gelachen. Het was leuk om zo met zijn allen lol te hebben. Daarna nog een stukje over autisme en zat de eerste lesdag er op.

Ik ging even rusten en om 6 uur ging ik met de hele staf van BP uit eten. We gingen daarvoor naar heel andere kant van Manila waar ook weer mooie hoge gebouwen waren en hele nieuwe winkelcentra. Ik vind het echt heel erg om de grote verschillen te zien tussen waar BP staat en deze omgeving. We gingen eten in een Chinees restaurant. Ik koos een gerecht uit Macau, heel lekker. We waren met zijn tienen en we hebben ontzetten gelachen. We waren een luidruchtige groep. Het was een ontzettend leuke avond.

Daarna terug naar huis. We reden door straten waar het vuil torenhoog ligt en de mensen ernaast slapen. Ik heb het geluk terug te komen in een kamer met airconditioning.

Weerzien van......

Vandaag zou ik vooral kinderen observeren en gesprekken hebben met de leerkrachten. Het is hier allemaal zo veel groter dan in Tagaytay. Er zijn ook veel meer realiteiten. Er is een gezonheidskliniek, winkel, voedingsprogramma's. Zorg voor ouderen. Ik denk dat ik zelfs nog een heleboel vergeet.

In de pre-school zijn 68 kinderen, verdeeld over 5 klassen waarvan er drie in de ochtend zijn en twee in de middag. Ik begon in de groep waar Andew zat. Een jongetje van 4 jaar. Eigenlijk was er voor mij niet echt iets aan de hand met hem. Het probleem was dat hij gewoon niet stil kan zitten en dat de juf heel veel van hem vraagt. Stil zitten, luisteren, goed mee doen, niet achterom kijken. Elke keer als hij wat deed draaide ze zich naar mij toe en wees dat ik nu wel moest hebben gezien wat ze bedoelde. Ik begon een gevoel te krijgen dat het probleem meer in haar zat dat in Andrew. Maar hoe ga je dat vertellen.

Daarna observeerde ik Tyler, twee jaar oud en twee maanden op school. Hij had in het begin heel veel gehuild en nu ging het beter. Ik heb gelukkig zelf meegemaakt dat een kind een heel jaar elke dag huilde als het op school kwam en die ervaring laat andere begrijpen dat een paar weken huilen omdat je voor het eerst op school zit echt niet zo erg is. Ook hier zag ik eigenlijk een jongen die gewoon nog moest wennen aan school.

Daarna sprak ik met de directrice en probeerde ik voorzichtig te zeggen wat ik had gezien. Ik merkte dat ze het begreep en zei dat deze leerkrachten geen opleiding hebben en dus heel snel denken dat een kind iets heeft als ze iets anders reageren dan wat ze gewend zijn. Ik was blij dat ik heb bespreekbaar kunnen maken.

Daarna werkte ik alles uit voor het gesprek met de leerkrachten. En na de ochtend klassen besprak ik de dingen die ik heb gezien. Ze stonden heel erg open en waren blij met mijn complimenten en ik zag dat ze mijn adviezen ook begrepen. Ik zou veel langer moeten blijven om hun meer te leren, dat zie ik wel. Na de lunch ben ik wat gaan rusten. Het is vandaag heel warm. Eigenlijk voor het eerst dat ik echt last heb van de warmte. Mijn kamer met airco is echt een uitkomst. Hoewel ik besef dat ik bevoorrecht ben hier er een te hebben.

In de middag hetzelfde ritueel, ik observeerde 3 kinderen en daarna sprak ik met de Rose en de betreffende leerkrachten.

Bij het laatste gesprek zag ik Janet al aankomen. Ik had met haar een afspraak om ergens te gaan eten. Ook haar heb ik meer dan 20 jaar niet gezien. Het was een hartelijk weerzien. Ook Nenita en Frances waren er en dus weer een foto gemaakt van ons vieren als herinnering. Daarna ging ook Nenita mee.

We namen de bus naar een ander gedeelte van Manila. Hier zijn grotendeels alleen maar kantoren en hotels. (Ook dat van Trump staat daar ?)

Het was vandaag Maria Hemelvaart en eerst zijn we met zijn drieën naar de kerk gegaan. Midden in het uitgaansgebied staat daar een grote kerk in de vorm van een koepel en aan de zijkanten open. Iedereen die daar zit te eten hoort gewoon de mis. Je vindt hier trouwens ook in grote winkelcentra gewoon een kerk en tussen de boodschappen door kun je even naar de kerk of zelfs de mis bijwonen. Het was stampvol. Het blijft bijzonder te zien hoeveel mensen er dan zijn. Daarna gingen we ergens eten. Het werd een fijne avond. Aan het eind brachten Nenita en ik Janet naar de bus en namen afscheid. Dankbaar haar gezien te hebben. Daarna moesten we de bus terug nemen naar Bukas Palad. Nou dat is een sport. Eigenlijk rijden alle dezelfde weg dus moet je gewoon wachten tot er eentje langs komt die lege stoelen heeft. Ik was blij dat Nenita bij me was. En zo was ik om half 10 weer thuis. Daar zat Jiosy op mij te wachten. Zij slaapt tot vrijdag nu samen met met mij in het appartement. We hebben nog wat samen zitten praten en daarna vonden we het beiden tijd om te gaan slapen. Morgen een intensieve dag want ik zal de hele dag lesgeven.