Werken in BP

Ik was vroeg wakker na een diepe slaap. Daarna ontbijten. Bel vertelde mevan haar nichtje en de traumatische problemen die ze hebben haar op te voeden. Ik kon haar uitleggen, na haar geschiedenis het hebben gehoord, waar ik aan dacht en hoe haar te helpen. Ze was zo blij met haar nichtje beter te begrijpen.

Daarna naar beneden waar al de leerkrachten en werkers van BP bij elkaar waren. Ze noemen hier iedereen "comunityworkers". Er werd begonnen met de rozenkrans te bidden. Ik merk dat hier veel meer ook het geloof in het centrum van BP wordt beleefd in de kerkelijke rituelen, zoals; de mis, de rozenkrans enz. Iedereen was aanwezig. Daarna heb ik me voorgesteld. Toen begon er een soort vergadering over dingen die gaan komen en afspraken die gemaakt moesten worden. Alles in Tagalog en dus kon ik er niets van volgen. Daarna werd er naar een film gekeken in Tagalog en ging ik terug naar mijn appartement om dingen voor te bereiden voor woensdag en donderdag als ik les geef.

Daarna was het middageten. In de middag ga ik voor het eerst kijken in de verschillende klassen en krijg ik de kinderen te zien die ze graag willen dat ik morgen observeer. Het zijn er bij elkaar zes. Daarna een gesprek met Rosé. Ze is de directrice van de afdeling onderwijs van BP. Ik merk dat rond special need kinderen nog echt heel veel vooroordelen zijn. Toch voel ik dat ik niet te hard met mijn oordeel moet zijn en vooral hun positieve inzet in het licht moet zetten. Dan kan ik woensdag en donderdag, als ik les geef duidelijk geven hoe ik probeer te kijken naar deze kinderen.

Om vijf uur liep ik met Imma mee naar haar huis waar ik uitgenodigd was om te komen eten. Naast hun huis is een project waar 50 huisjes zijn gebouwd waar de mensen wonen met hun gezin waarvan er velen werken in BP. Ook Bel woont daar met haar ouders, die al oud zijn, en de vier kinderen van haar zus. Beneden een huiskamertje/keuken en boven een kamer om met zijn allen te slapen. Ik merkte dat ze het fijn vond dat ik langs kwam en ik vond het fijn haar daar te zien. Haar vader kan niet meer goed zien. Het oudste kind is 8, dan 7, 4 en bijna 2. Bel is diegene die het geld verdient. Hiervoor had ze in een golfplaten huisje gewoond, dit was zoveel beter. De kinderen waren wat verlegen maar werden steeds opener. Om de hoek van de deur keken nog eens zoveel kinderen naar binnen. We liepen met Bel nog verder over het terrein. Ik zag zoveel gezichten en voelde me ineens zo onmachtig iets te kunnen doen voor deze mensen.

We liepen daarna naar het huis waar ook Ding en Nenita wonen. We hebben samen in Zwitserland gewoond en dus was het een mooi weerzien. Er zat 20 jaar tussen. Ik hielp Nenita met het eten. Ze bakte een vis buiten op een rooster. Het was een fijne avond samen. Daarna brachten ze me lopend terug naar BP. Slapen kan ik meteen, wat een dag weer met zoveel indrukken.

Toeristisch Manila

We stonden wat later op. Ik had heerlijk geslapen. We ontbeten met fruit en koffie en een gebakken eitje en maakte ons verder klaar. Beneden gekomen was Apple er al. Ze was met anderen vis aan het verpakken. Ze waren dat bij de haven gaan halen en verkopen dat morgen aan mensen uit de buurt.

We vertrokken daarna met zijn drieën, Apple, Bel en ik en een chauffeur naar de oude binnenstad van Manila. Het heet Intramures, of te wel binnen de muren. Daar bezochten we de Augustinus kerk en het daar bijgelegen klooster. Het vertelde eigenlijk heel veel van de geschiedenis van de Filipijnen. Het was echt heel interessant. Daarna zijn we gaan eten in een restaurant waar heel veel bisschoppen komen om te eten en daarom was het hele menu met allemaal titels als; Bisschop Romero soep, Kadinaal Videl steak. We aten ook in de cardinalroom. Het was een heerlijke pasta. Ik heb weer een heerlijke fruit drank erbij genomen. Ik drink het echt heel veel. Het is zo verfrissend. Daarna hebben we wat rond gelopen. Het is lijkt hier weer veel meer op Spanje, je ziet alle invloeden die Spanje heeft gehad. We bezochten de kathedraal van Manila die van binnen aspecten heeft van de Sint Pieter in Rome. Er begon net een trouwerij, en dat op zondag.

Daarna reden we naar Fort Santiago. Een oud fort ook uit de Spaanse tijd. Hier is een van de belangrijkste denkers van de Filipijnen geëxecuteerd. We spreken van de 17 eeuw. Hij heeft veel betekend voor de indentiteit van de Filipijnen. Het was een uitgebreid fort met al zijn vesting werken. Een gedeelte keek ook uit op de rivier. Toen we daar stonden zag ik in de verte een kajak aankomen. Tenminste dat dacht ik. Toen de chterbijkwam zag ik dat hij op twee aan elkaar gebonden stukken piepschuim zat. Hij hield twee plaatjes hout in zijn handen en dat waren zijn roeispanen. Voor hem lag niets dan wat plastic kommetjes. Was dit alles wat hij had? Het leek er wel naar. Want ja ik kom nu heel zichtbare armoede tegen. Ik heb nu sloppenwijken gezien waar mensen echt in niets wonen, op straat met enkel wat pannen en potten. Het doet me veel en ik kan zo weinig.

Daarna gingen we naar de kerk, het was tenslotte zondag. Hier kun je de hele zondag op elk moment naar de kerk. We gingen naar een kindermis. Het was vier uur. De kerk was afgeladen met bijna alleen maar kinderen. Met open mond heb ik zitten kijken. Er waren kinderen aan het zingen en een ander groepje gebaarde alle liedjes van de mis. Geen gebarentaal maar bewegingen. Toch was dat heel leuk en feestelijk. Het was allemaal in Tagalog en ik kon niets verstaan maar dat de pastoor moeilijk en lang preekte was zelfs voor mij duidelijk. In die mis was ook Francis. Ik ken haar van twintig jaar geleden. We zouden later die avond bij haar gaan eten.

We gingen eerst even terug naar BP en ik kon even wat opfrissen. Het is warm. Hoewel het me toch nog meevalt. Ik had het tot nu toe erger verwacht. Ik kan er tot nu toe aardig tegen en dat verbaasd me bijna.

Daarna naar Francis waar we hartelijk werden onthaald. Het werd een fijne avond. Aan het eind reden we terug naar BP. Op straat zwierven kinderen, aten mensen gebeurde van alles in de donkere straatjes van Manila. Morgen begint het werk. Het zullen maar 5 dagen zijn maar ik ga me voorbereiden op heel veel sterke indrukken.

Dag Tagaytay

Vroeg op, rugzak inpakken, huis in orde maken, dingen verzamelen die ik ergens anders had geleend, ook al zou ik pas in de middag vertrekken. Deze morgen zou ik een openbare les geven over autisme voor iedereen die daar iets meer over wilde weten in het conferentiecentrum. Ik had al hier en daar begrepen dat er velen zouden komen. Uiteindelijk stond ik voor een publiek van ongeveer 70 mensen, jongeren, ouderen. Ik heb een samenvatting gegeven van de lessen die aan de leerkrachten heb gegeven. Er waren ook twee zussen met hun autistische broer. Ik heb even met hem staan praten. Een typische autist. Hij had als hobby, poppenkleertjes maken die gebaseerd zijn op de kleding van de personages in de Disney-films. Heel mooi gemaakt. Zijn zussen stonden trots naast hem. Je voelde de liefde voor hem.

Het was een mooie ochtend met daarna ook velen vragen. Aan het eind kreeg ik namens iedereen een aantal cadeautjes.

Ik nam afscheid van Raymond met een dikke omhelzing. We houden contact hebben we tegen elkaar gezegd. Daarna het afscheid van zovelen anderen, Erlita en Fer, Nar, Bambi, Wedy, Choli, Donna, Emanuela en zoveel anderen. Het lukte me om niet te emotioneel te worden. Ik reed terug naar Terra Moy waar ik voor de laatste keer met de Focolare gemeenschap zou eten, ze hadden speciaal pizza besteld. Daarna moest ik wachten op de auto die uit Manila zou komen om me op te halen. Ik raakte in gesprek met Revi en ze vertelde mij van haar leven. Angela kwam er ook bij zitten. Ze zijn beiden al rond de 80 en het was fijn even de rust en de tijd voor hen te hebben.

Eindelijk kwam Apple (ja, zo heet ze echt) met een aantal anderen om mij naar Manila te brengen. Ik werd door iedereen uitgezwaaid. Ik zat in de achterste bank van het busje. Ik zwaaide naar ze. En plots begonnen ze allemaal "Let it Go" te gebaren. Langzaam verdwenen ze uit het zicht maar ik zag dat ze door bleven gaan. Ik lachte door mijn tranen heen.

Op de heen weg naar Tagaytay hadden we er anderhalf uur overgedaan maar daarbij hadden we tolwegen gebruikt. Dat was Apple niet van plan en dus werd het een tocht van bijna 4 uur. Wat een verkeer en wat een chaos. Welkom in de wereld van Manila. De bankje van het busje waren niet alles en ik kon aan het eind haast niet meer zitten. Ondertussen gleed er een wereld aan mij voorbij van sloppenwijken en mooie villa wijken, kinderen en ouderen, winkels en werkplaatsen.

Uiteindelijk kwamen we aan in Bukas Palad. Ik zal in het centrum slapen. Ze hebben daar een klein appartementje en ik zal daar met iemand anders slapen. Het was buiten vreselijk vochtig en heet maar mijn slaapkamer heeft airco.

Nadat ik me wat had opgefrist gingen we, Apple, Belen ik ergens eten. Ze brachten me naar het grootste winkelcentrum van Azië. Het heeft zoveel winkels dat je er drie dagen voor nodig hebt om het allemaal te zien zeggen ze hier. Het was enorm. We aten in een Filipijns restaurant en het was weer heerlijk. Vooral de rijst gekookt in bamboe. Daarna liepen we nog wat rond op de boulevard want het winkelcentrum ligt aan de zee. Het was zaterdagavond en dus vol met gezinnen. Er hing een zwoele atmosfeer en het was heerlijk de wind te voelen. Daarna terug naar BP (vanaf nu zal ik het zo noemen want dat doen ze hier allemaal) en naar bed. Weer een dag met onverwachte gebeurtenissen.

Aardbeving

Vandaag vertrok ik een uur later. Gisteren had ik besloten dat ik uiteindelijk niet naar de vulkaan in het midden van het Taalmeer zou gaan. Het kostte veel en voor alles werd geld gevraagd. En sinds gisterenavond bleef me het moment met Mari maar achtervolgen. Het feit dat ze zo emotioneel was geworden over het feit dat we eindelijk een boek met gebarentaal hadden gevonden en dat ze daarvan een kopie kon krijgen was zo sterk voor me. Het gaan naar de vulkaan kostte net zoveel als een boek met gebaren. Ik besloot niet te gaan en het geld aan Erlita voor Mari te geven zodat ook zij een boek zou kunnen hebben.

Toen ik bij Bukas Palad kwam vertelde ik dat aan Erlita, er kwamen tranen in haar ogen. Daarna vertelde ze me dat Fer, haar man en zij me mee wilde nemen naar een paar mooie plaatsen. Na nog wat geregeld te hebben vertrokken we.

Eerst brachten ze me naar mooie uitkijkpunten. Vandaar kon ik het meer en vulkaan heel goed te zien. We gingen steeds meer het binnenland in en kwamen door piep kleine dorpjes, vissersdorpjes, kokosnootplantages en daar waar geen toerist komt.

Ik genoot en besefte dat ik dit veel mooier vond dan een tocht naar een vulkaan. Tenslotte kwamen we in Taal aan, je zegt Ta-al. Het is een stadje met nog heel veel gebouwen uit de tijd dat de Spanjaarden over de Filipijnen heersten. Een mooie basiliek en speciale huizen. Ik vond het gek genoeg lijken op sommige steden in Argentinië. Maar het zal zeker de Spaanse invloed zijn. Ze nodigde uit voor lunch in een restaurant waar je geen vork en lepel krijgt - een mes krijg je trouwens nooit - en met je handen moet eten. Je bord is een stuk van een bananenblad en daar leg je alles op wat je wilt eten en eet het met je handen op. Weer een andere ervaring.

En toen was er die ervaring die je een keer in je leven moet beleven …….. een aardbeving. Het duurde maar 10 seconden. Maar wat vreemd de aarde te voelen schudden, alles begint te bewegen, lampen slingeren. Even is niets meer zeker. Erlita had het al eerder gevoeld maar niets gezegd. Maar ik, die niet weet wat je moet verwachten voelde het pas toen het heel duidelijk was. Het was weer heel gauw over en we hoefde dus niet naar buiten. Later hoorde ik dat het in Tagaytay sterker was. Het episch centrum was in het midden tussen Manila en Tagaytay en was 6,1 op de schaal van Richter. Ik weet niet op dit moment wat daar de situatie is. Maar hier is het verder okay.

We liepen een rondje door het stadje daarna en namen koffie in een oud koloniaal hotel. Je stapte echt een andere wereld binnen. Ik mocht eindelijk eens iets betalen, want ze willen steeds niet dat ik iets betaal. Daarna terug naar de auto en via een andere weg terug naar Tagaytay.

Op het ontmoetingscentrum zou een mis zijn omdat het vandaag het feest is van Santa Chiara en dus kwam iedereen daar heen. Ze vroegen me of ik mee wilde zingen in het koor voor de tweede stem. Aan het eind werd ik uitgenodigd om iedereen te groeten omdat ik morgen vertrek. Het was een mooi moment om iedereen te bedanken voor alles wat ik had ontvangen. Ja ik ben hier gekomen om mijn kennis te geven maar ik heb nog meer ontvangen.

Daarna kwam twee Pakistaanse naar mij toe, ze wilde me een cadeau geven. Ik ging met hun mee naar hun huis en ze gaven mee een prachtige Pakistaanse blouse. Ik werd er stil van. Wat bijzonder….

Daarna was ik uitgenodigd bij twee vrijwilligsters om te komen eten. Het werd weer een mooie avond. Toen naar huis om mijn rugzak in te pakken. Morgen is het echte vertrek…. Het zal zeker niet makkelijk zijn

Dag Bukas Palad

Vandaag voor het laatst naar Bukas Palad om te werken. Morgen kom ik er nog wel maar dan werk ik niet meer. Terra Moy is eigenlijk een compound met een hek waar je binnen gelaten wordt. Op de weg ernaar liggen heel veel huisjes en buurtschappen. Enkele kinderen die ik heb geobserveerd en wonen in die huizen. Aan de kant van de weg stonden een aantal moeders. Ik zwaaide, ik voel me een beetje een deel van hun leven. Ik ken ze, hun kinderen en hun situatie.

In Bukas Palad is de school dag begonnen en ze zijn met alle kinderen buiten om de eed van de vlag af te leggen en het volkslied te zingen. Daarna werden er spelletjes gedaan met alle kinderen. Aan het eind heb ik het lied "Let It Go" in gebaren gedaan.

Ik liep nog wat keren in de klas. Erlita liet me daarna een gebarenboek zien wat ze had kunnen lenen van de moeder van de dove jongen die ik maandag had ontmoet. Ze wist ook waar je het kon kopen. Eindelijk na zoveel dagen had ik het gevonden. Ik had ongelooflijk veel gezocht op internet naar zoiets. Zowel voor Charles die doof is als Carl met down zou het zo belangrijk zijn iets te vinden. Het was een dik boek en de moeder had gezegd dat het te krijgen was op de school van haar zoon en het kostte maar 15 euro. Ik heb geld gegeven om het aan te schaffen. Dit is zo cruciaal voor hun. Nadat de kinderen weg waren ging ik met het boek naar Mari de moeder van Charles. Ik liet het boek zien en vertelde dat het hier op Bukas Palad zou zijn en dat zij en de andere moeder alles zouden kunnen kopiëren wat ze nodig hadden. Samen keken we hoe je de gebaren kon lezen van de plaatjes. Ze begon te huilen. Dit was voor haar een droom die uit kwam. We omhelsde elkaar.

Daarna werd er samen weer gegeten met de leerkrachten. Ondertussen heb ik telefonisch contact gehad met Manila en heb ik iets meer details gekregen over mijn verblijf daar. Ik word gehuisvest in Bukas Palad Manila zelf. Ze hebben daar een aantal kamers en apartementen voor de vele mensen die vanuit de hele wereld komen werken. Het gaat een heel ander avontuur worden. Ook korter want ik zal daar maar 6 dagen zijn.

Ik had daarna een afspraak met Marvi die me het conferentiecentrum liet zien. Werkelijk heel mooi, zeker de laatst gebouwde slaapvertrekken. Toen we terug kwamen lieten ze zien hoe een van de jongens die in de tuin werkt met handen en voeten de kokosnootpalmboom in klom om er een kokosnoot te oogsten. Wat een behendigheid! Daarna met een aantal heerlijke kokosnootmelk gedronken en het vruchtvlees eruit geschraapt. Onderhand krijg ik zoveel dingen nu als cadeau, gedroogd en vers fruit, zuivere suiker, kokosjam. Echt allemaal heel erg lekker.

Om half vier had ik een afspraak met Raymond ivm een jongeren waarvan hij vermoedde dat deze autischische karaktertrekken heeft. Het was fijn even alles gewoon in het Nederlands uit te kunnen leggen. Na een half uur waren we klaar en vertrok hij weer. Daarna was ik uitgenodigd bij een andere Focolaregemeenschap te komen eten. Het gesprek daar ging over vele dingen. Het werd een geanimeerde avond. Aan het eind heb ik samen met een ander nog samen gitaar zitten spelen. Daarna brachten me ze naar huis. Weer was het een intense dag geweest.

Dag Pagasa

De laatste dagen regent het niet meer zo erg. Het weer is mooi en soms heet maar het is heel goed te doen voor mij. Vanmorgen hing er tussen de bomen een gigantisch spinnenweb. Ik heb echt nog nooit zo'n groot spinnenweb gezien. De dauw druppels hingen er aan. Ik maakte er een foto van maar ik denk dat het niet weer geeft wat het in het echt is.

Vandaag voor de laatste dag naar Pagasa.

Bij de triclicle stonden Sid en Marigio en vroegen of ze mee konden rijden. Natuurlijk prop er maar bij. Halverwege stapte ze uit en gingen verder naar de markt. Ik reed verder naar Pagasa. Ik was vroeg en ging naar de klas. Vandaag zou ik twee kinderen observeren, Marvin en Lea.

Ik moet even vertellen hoe de kinderen hier hun leerkracht benaderen. Ze pakken de hand van hun leerkrachten en brengen dat naar hun voorhoofd. Alle kinderen doen dat. Het is een teken van respect. Zo ook doen ze met mij. Ik moet zeggen dat het een speciaal moment is elke keer dat een kind dat bij me doet. Ik voel elke keer hoe ik op dat moment niet een zegen aan geef zoals ze dat hier zeggen maar dat ik gezegend word.

De dag begon met de eed aan de vlag en het volkslied. Omdat ik steeds iets later ben gekomen had ik dit nog niet meegemaakt hoewel ik het onderweg wel al had gezien.

Daarna observeerde ik de twee kinderen in de volgende twee uur. Daarna had ik een gesprek met de moeder van Marvin en daarna met de leerkracht. Daarna begon de tweede ronde aan lessen. In Pagasa hebben ze twee keer een groep kinderen. Daarna aten we samen met de leerkrachten en we bespraken nog veel andere dingen onderhand.

In de ochtend was Robert naar me toe gekomen met de vraag of ik hem na het eten kon vertellen wat ik van Pagasa vond en of ik adviezen had. Hij is de maatstchappelijk werker van Pagasa en volgt vooral de day-care centre. Ik had een lang gesprek met hem en we hebben afgesproken in contact te blijven.

Daarna ging ik terug naar de klassen om afscheid te nemen van de leerkrachten. Het zou de laatste keer zijn dat ik ze zag. Een voor een omhelsde ik ze. Wat snel kun je mensen als vrienden gaan voelen. We maakte nog wat selfies en toen liep ik weg. Ze bleven staan zwaaien totdat ik de hoek omging. Ik besef dat het grote afscheid is begonnen.

Daarna had ik een afspraak met Raymond om samen ergens te gaan eten. We hadden dat vanaf het begin al tegen elkaar gezegd om te doen. We kozen een Filipijns restaurant en kozen wat we dachten dat goed en lekker zou zijn. Ook voor Raymond is het nog gissen wat het eten ongeveer is. Het was een fijne avond. We hebben ontzettend veel gelachen. In het restaurant waar we waren werd er naar ons gekeken. We spraken Nederlands natuurlijk en er werd gevraagd waar we vandaan kwamen. Hij bracht me daarna naar huis.

De komende dagen ben ik overal uit eten gevraagd. Ineens beseft iedereen dat ik ga vertrekken en willen ze allemaal nog even dat ik kom eten. Het worden nog drukke dagen zo aan het eind.

Let it GOooooo....

Om 8 uur was ik weer in Bukas Palad. Ze wilde dat ik eerst een jongen observeerde die hier sinds vrijdag was. Hij huilde veel. Net voor het eerst op school en alles was zo nieuw. Ik zag niets bijzonder. Hij heeft gewoon tijd nodig om te wennen.

Daarna heb ik gewerkt aan een certificaat dat in de middag wordt uitgereikt aan iedereen die de cursusmiddagen heeft bijgewoond. Zo kan iedereen laten zien hoeveel uur hij/zij heeft deelgenomen aan cursussen die bijdragen hem/haar expertise vergroting.

Verder gebruikte ik de ochtend om online verschillende soorten checklijsten, documenten te vinden om zo ook nog extra informatie achter te laten over verschillende onderwerpen.

Ik vertrek zaterdagmiddag maar er werd me gevraagd of ik zaterdagochtend nog les wil geven over autisme aan al de mensen die hier in het Focolarecentrum geïnteresseerd zijn. Ik zal een twee uur durende les geven. Dan vertrek ik naar Manila. Er wordt werkelijk tot het uiterste gebruik van me gemaakt. Maar ik vind het goed. Het is hard werken maar ik krijg er zoveel voor terug. Tussen de middag at ik weer met de leerkrachten en daarna even rust.

Om half 3 begon ik weer met de les. We gingen verder met de les van gisteren. En ik herhaalde kort wat we de afgelopen dagen hebben geleerd.

Daarna was er het moment om de certificaten uit te delen. Ik had ook Erlita en Rizza uitgenodigd om bij het moment aanwezig te zijn om het ook echt iets speciaals te laten zijn. Ik heb eerst ieder van hun bedankt voor alles wat ze me hadden gegeven. Daarna werd ieder naar voren geroepen en overhandigde ik hun het certificaat. Daarna een foto met de de leerkrachten samen waar ieder hun certificaat omhoog hield. Het was een mooi moment. Al deze mensen die verleden week nog vreemden voor me waren zijn me nu zo nabij.

Daarna even een pauze en toen zou ik nog een workshop geven over signdance en samen met hun een lied instuderen. Het was het lied: Let it go van de film Frozen. Samen heb ik met ze regel voor regel ingestudeerd. Het is natuurlijk een overbekend lied en iedereen kent de tekst en dus hielp dat zeker om daarna de gebaren te onthouden. In minder dan een drie kwartier zat het er helemaal in. Morgen in Pagasa en donderdag in Bukas Palad zullen we het samen voor de kinderen doen. Omdat dit een stuk ontspannende was werden de leerkrachten zelfs een beetje uitgelaten. Mooi te zien hoe ze genoten van dit moment.

Daarna was de lesmiddag klaar en ging ieder weer naar huis. In mijn hoofd klinken de woorden van het lied. Na alles wat ik hier heb meegemaakt kan ik echt zeggen: The past is in de past…… Let it GOoOoooooooo

Weer lesgeven

Vanmorgen was ik vroeger op weg en reed ik eerst langs een regeringsgebouw en daarna langs een school. Buiten op de pleinen ervoor werd heel officieel een groet gebracht aan de vlag. Bij het regeringsgebouw hadden de mensen zelfs hun linkerhand omhoog. Bijzonder

Vandaag zou ik eerst een gesprek hebben met Nar. Zij is de verantwoordelijke van het Focolarecentrum, kent mijn actuele situatie en wilde me graag leren kennen. Het was een fijn gesprek.

Daarna liep ik naar Bukas Palad waar een moeder met haar dove zoon op mij zat te wachten. Hij is veertien en zit op een special need school. Maar omdat zijn oudere broer al op de school voor dove kinderen in Manila zit kan moeder, weduwe, het niet betalen om hem daar ook naar toe te sturen. Eduardo kan ongelooflijk goed tekenen. Met wat kunst en vliegwerk probeerde ik met hem te gebaren. Hij zei zijn moeder dat hij het maar raar vond dat ik andere gebaren gebruikte maar ik heb hem uitgelegd dat in Nederland de gebaren iets anders zijn. Via zijn moeder kon ik toch een gesprek hebben. Ik merkte dat moeder hoopte dat ik hem eventueel wilde adopteren maar zo als ik met vele al heb gedaan, want de vraag wordt me vaak gesteld, zeg ik dat ik dat niet kan beloven.

Het is niet dat ik het niet kan maar ik voel dat het goed is om niets te beloven en eerst de situatie goed te bekijken. Nadat ze waren vertrokken sprak ik daarover met Erlita. Ze vond het jammer dat het was gebeurd maar ik verzekerde dat het me nu al vaak was overkomen en dat ik het kon begrijpen van ouders.

We hebben daarna nog lang over hoe nu een vervolg te geven aan dit. Via email en Skype gaan we een verbinding opzetten tussen mij en Bukas Palad zodat ik hun kan blijven adviseren. Daarna heb ik weer met de leerkrachten gegeten en daarna wat gerust.

Om half 3 begonnen de lessen weer. Deze twee middagen zal ik lesgeven in lezen, wat gebeurt er als een kind leest en hoe lezen leuk te maken. Niet dat deze leerkrachten veel moeten doen met lezen maar zo hebben ze meer kennis van wat zich afspeelt als een kind gaat lezen.

Het was dit keer zeer geanimeerd. Ook omdat ze heel duidelijk veel dingen kunnen herkennen in hun eigen klas.

De drie uren vlogen om. Het is mooi te zien. Een week geleden stond ik voor het eerst voor deze groep, allemaal vreemden, en nu zijn het vertrouwde gezichten. Lesgeven in het Engels is toch wel het meest vermoeiende en dus was ik aan het eind van de dag goed vermoeid. Maar het was weer een bijzondere dag en ik merk dat zelfs het grote afronden is begonnen. Gek idee dat ik over 5 dagen hier weg ben…….