Dutch Mountain Trail - dag 1

Vandaag begonnen aan de Dutch Mountain Trail, kort gezegd DMT. Een wandelpad van ongeveer 100 km over de hoogste toppen van Nederland. Nou ja bergen, heuvels is beter.

Ik had vannacht in Heerlen geslapen en om kwart voor 8 nam ik de trein naar Eygelshoven waar de trail begint. Letterlijk loop je door een deur bij het beginpunt.

Ik was blij te kunnen lopen deze dagen. De afgelopen week met alles rond Sanne en Hebe waren hectische dagen. Sanne was ook de persoonlijke begeleider van een van mijn leerlingen en samen met haar moeder hebben we haar donderdag het vreselijke nieuws moeten vertellen. Het was een heel verdrietig moment.

Het was nog niet helemaal licht maar licht genoeg om te wandelen. Met de opkomende zon en herfstkleuren was het echt fantastisch.

Het begint na twee kilometer al aardig pittig met het beklimmen van de Wilhelminaberg. Geen natuurlijke berg maar een overgebleven van de mijnen.

Het ging daar soms recht omhoog. Ik was blij dat het niet te veel had geregend want als het modderig is kun die paden niet nemen.

Boven aangekomen was het echt een spectakel. Wat een prachtig uitzicht. Filmpjes en foto’s te over genomen. Daarna daalt het pad weer naar beneden en werd je via parken en stukken natuur door Kerkrade geleid. Je had niet door dat je door zo’n bebouwd gedeelte liep.

Ten zuiden van Kerkrade loop je Duitsland binnen. Dan begint een lang stuk met vlaktes, falsplat en heel veel windmolens.

Het weer was nu bewolkt en het leek dat het ging regenen. Gelukkig deed dat het niet maar het waren lange kilometers.

Na Orsbach liep je over een rug van een serie heuvels en keek je het dal van Vaals in. Een prachtig gezicht nu de zon weer terug was.

Ik liep nog fout. Komoot zei dat ik links moest gaan en ik zag een klein paadje stijl omhoog gaan. Dus nam ik dat maar het was zo stijl dat toen ik er achter kwam dat het fout was ik niet meer terug kon.

Over een veld met heel veel stenen was het alternatief.

Daarna nog de Sneeberg. Eigenlijk geen Nederlandse berg want hij ligt in Duitsland. Maar goed de DMT gaat er wel overheen en dus een aardig klimmetje.

Om half vier was ik bij het hotel in Vaals. Morgen weer verder op naar Gulpen.

Eindelijk….. Hoek van Holland

De ochtend begon even verkeerd! Ik had me verslapen. Dat betekende dat ik een trein later moest nemen naar Dordrecht. Natuurlijk niet leuk. Ook wetende dat het vandaag heel warm zou worden en ik dus zo vroeg mogelijk wilde beginnen. Maar om half 8 stond ik op het station van Dordrecht en kon de laatste etappe beginnen. Na het centrum kwam ik bij de Merwede kade en stond de pont naar Papendrecht op vertrekken.

Aan de overkant een mooi uitzicht over Dordrecht. Daarna een tocht door Papendrecht en Alblasserdam om zo langs de molens bij de Kinderdijk te fietsen. Wat een Hollandse afsluiting.

Natuur veel foto’s en video’s genomen. Daarna weer een pont naar Ridderkerk. Op de boot stond een vrouw met een fiets volgeladen en in haar hand een boekje van de Rheinradweg. Ze sprak goed Engels en ze vertelde dat ze was vertrokken vanuit Keulen, na Hoek van Holland via de kust naar de Eemshaven zou gaan en dan via de Eems weer zou afzakken in het zuiden.

We wisselden zo wat ervaringen uit.

Vanaf Ridderkerk ging het onder de Brienenoordbrug, langs het Feyenoordstadion (belangrijk als je uit een Feyenoord familie komt) naar de Erasmusbrug in Rotterdam. De laatste keer dat ik het water over zou gaan. Het was even een pittig heuveltje. Maar boven op de brug gaf het ook een kick.

Daarna een lang stuk langs de Euromast, Delfshaven, Schiedam, Vlaardingen.

Het begon langzaam warmer te worden. De weg werd steeds met minder bomen en dus minder mogelijk heden van schaduw. De Airco ging dus weer aan en ik dronk veel.

Bij Maassluis liet ik mijn broer weten dat ik nog 16 km te gaan had. Hij had beloofd om me aan het eind naar huis te brengen met de fietsen drager op de auto.

Vanaf Maassluis rijd je langs de Nieuwe waterweg. Een lang fietspad. Heel mooi maar o wat was het afzien. Alles begon te wegen, mijn benen waren van was, ik had het zwaar te halen. Halverwege heb ik mijn fiets in de berm gelegd en 10 meter verder in de schaduw in het gras gelegen. Het gaf me even de rust die ik nodig had om de laatste km aan te kunnen.

Toen ik Hoek van Holland inreed kwam er weer energie terug. En vlak voor het laatste stuk waar alleen fietsers en wandelaars kunnen komen stond mijn broer met prachtige witte rozen.

We zijn eerst even op een terrasje iets gaan drinken voor ik alleen de laatste anderhalve kilometer nog fietste.

Ik merkte dat ik aan de eerste dag moest denken, daar op de Oberalppass op meer dan 2000 meter en nu na 1380 km en 89 uur fietsen was ik eindelijk aangekomen.

De laatste meters naar het vuurtorentje en toen was het klaar. Ik was er.

Na nog wat foto’s en filmpjes gemaakt te hebben reed ik terug naar het restaurant waar mijn broer op me wachtte.

De Rijn

“De Rijn combineert elke kwaliteit die een rivier kan bezitten. De snelheid van de Rhône, de breedte van de Loire, de rotsen van de Maas, de bochten en kronkels van de Seine, de doorzichtigheid van de Somme, de historische herinneringen aan de Tiber, de koninklijke status van de Donau, de mysterieuze invloed van de Nijl, het gouden zand bij de glinsterende beken van de Nieuwe Wereld, de spoken van Aziatische stromen"

- Victor Hugo -

De laatste 100 km

Weer vroeg op om op weg te gaan voor de een na laatste etappe. Om kwart voor 8 stond ik op het station Zaltbommel en kon de tocht beginnen. Het was fantastisch weer en het was weer zo’n mooie tocht. Weer grotendeels over de dijken langs de Waal die na Woudrichem ineens Merwede gaat heten. Waarom? Omdat bij Woudrichem de Waal en de Maas samenvloeien en er dus een nieuwe naam is gegeven.

Bij Brakel ging ik voorbij de 100 km. De laatste 100 km waren ingegaan van de bijna 1400 km die de Rhein Radweg is.

Eigenlijk wilde ik langs Slot Loevestein en dan het pontje naar Woudrichem nemen maar die vaart pas vanaf 12.30. Dus moest ik enkele kilometers om rijden.

Woudrichem ben ik verder niet ingereden omdat ik dat heel goed ken. De tour ging verder langs de dijk en verschillende dorpen. Het fietste alsof het me niets kostte. Ik genoot enorm van de mooie natuur, de rivier en het heerlijke weer.

In het begin van de Biesbosch besloot ik een uitgebreide stop te doen en maakt ik koffie voor mezelf en een tortilla met pindakaas en dadels. Met uitzicht op de Merwede was het alleen maar genieten. Het is vreemd te weten dat dit allemaal bijna klaar is. Het was zo lang in-the-making.

Daarna het lange stuk door de Biesbosch, wat is Nederland toch mooi.

Van de Biesbosch de pont naar De Kop van ‘t Land. Voor mij stonden twee Duitsers met het Rheinradweg boekje in hun hand ook te wachten voor de pont.

Vandaar verder naar Dordrecht.

Op het station Dordrecht stond de trein al klaar. En zo reed ik in een uurtje terug en staat er nog een etappe op het programma. Maar eerst even een paar dagen weer rust. Het is tenslotte vakantie.

De Waaldijk

Na twee rust dagen vandaag weer on-the-go. Het was heerlijk in mijn eigen bed te slapen.

Vandaag dus eerst met de trein terug naar Nijmegen en vandaar tot Zaltbommel en dan de trein weer terug naar huis.

Het was heerlijk stil op de weg en inde trein en in Nijmegen reed ik ook door verlaten straten om half 9 in de morgen.

Tot Weurt eerst door een industriegebied, wat het niet haalt bij waar ik in Duitsland door heen moest en toen de Waaldijk op. En eigenlijk ben ik die niet meer afgeweest tot aan Zaltbommel.

Eerst begonnen de mensen te wandelen met hun hond, toen de mensen die een vroege ochtend wandeling gingen maken, de renners, de joggers, de wielrenners, de gewone fietsers. Heel langzaam werd het drukker op de dijk.

Je rijdt onder de imposante brug bij Ewijk door en onderhand stroomt daar majestueus de Waal.

Het was echt genieten. De zon was niet heet, er stond bijna geen wind en het stralende weer maakte het bijna een zondagsommetje.

Bij de brug bij Beneden-Leeuwen besloot ik even rustig te gaan zitten om koffie te maken en een wrap met pindakaas en dadels te eten. Op twee bankjes van mij vandaan zat een opa met zijn kleinzoon van 7 á 8 jaar. Met een verrekijker keken ze naar de boten op de Waal. Het commentaar was ontzettend leuk te horen.

Daarna verder fietsend over de Waaldijk. Het is grappig. Ik heb nu nog maar 1 tas achterop bij me. Toen ik volledig bepakt en bezakt was werd ik door mede langeafstandsfietsers altijd duidelijk begroet. Ik was tenslotte van hun soort, niet? Nu, met maar 1 tas rijden ze langs me heen en lijkt het of ik er niet meer bij hoor, ha ha. Nee, ik ben nog steeds bezig met de Rhein Radweg hoor!

Op een gegeven moment fietste een man me voorbij:” Op vakantie?, vroeg hij. En ik bevestigde dat. Later fietste ik hem weer voorbij omdat hij ergens langs de weg appels aan het kopen was.

Weer een paar kilometer later fietste hij weer langs. “Heb jij zin in een appel?, vroeg hij. Ik bevestigende dat en we stopte. Uit de plastic zak met de net gekochte appels zocht hij de grootste uit en gaf hem aan mij. Er ontstond een gesprek, eerst over fietsen maar uiteindelijk kwamen alle wereldproblemen langs; boeren, vluchtelingen, Oekraïne enz.

Daarna groette hij mij en fietste weer verder. De appel die ik later op at was de sappigste die ik ooit heb gegeten. Heerlijk.

Het water in de Waal stond laag, woonboten op het droge en veel watertjes met nog maar een beetje water.

Bij Rossum was ook weer duidelijk hoe laag het water stond, de kribben stonden hoog en droog.

En zo kwam ik aan op station Zaltbommel. Met 54 km in de benen hield het hier op voor vandaag. Een ontzettend mooie tocht. Met de trein daarna naar huis om lekker uit te rusten.

Hallo Nederland

Ik was heel vroeg wakker. Dat is niet zo verwonderlijkwant ik slaap meestal om 9 uur. Het zou vandaag weer heel heet worden. Ik merkte dat ik onrustig was want de dag ervoor was echt heel warm geweest. Daarnaast zou 75 km naar de volgende camping zijn. Ja, camping want er was niets in die buurt op Booking.com, ook niet bij “vrienden op de fiets”.

Ik besloot om half 7 al te vertrekken om heel veel warmte te ontlopen. In dit pension zat er toch geen ontbijt bij.

Om kwart over 6 sjouwde ik mijn spullen naar beneden. Mijn fiets uit de schuur halend kwam ik de gastvrouw tegen.

“Kom niet en mijn buurt, ik heb Corona,”zei ze me. En dus op veilige afstand vertelde ik dat ik al ging vertrekken. En dus zat ik voor half 7 op de fiets met een fantastische temperatuur. Gelukkig maar want de weg was saai lang en langs de autoweg. En dat voor vele kilometers. Ergens, op 7 km van de grens, op een dijk heb ik even ontbijt gemaakt en gedacht wat ik wilde gaan doen. Nog 3 dagen zwoegen met elke dag meer dan 75 km of vandaag tot Nijmegen een paar dagen bijkomen en dan nog drie dagen van rond de 55 km. Ik koos voor het laatste. Even een rustpauze in mijn eigen bed.

Vlak voor de grens heb ik even gezwaaid naar het huis van vrienden van mij die helaas vanavond pas thuis komen van vakantie. Anders zou ik even langs hebben kunnen gaan.

En toen na nog een kilometer was daar dan echt de grens met Nederland. Het was een foto waard. Wat een lange tocht door Duitsland. Bijna 800 km. En nu nog dat kleine stukje in Nederland.

Bij de AH even wat lekkers gekocht en het lekker in de schaduw opgegeten.

Daarna weer door want de temperatuur begon weer op te lopen.

Als je Nederland in komt kun je eigenlijk zelf weten welke vertakking van de Rijn je volgt. Tenslotte komen alle rivieren, behalve de Maas voort uit de Rijn. Ik heb er voor gekozen om de Waal te blijven volgen, deze gaat over in de Merwede en daarna via de Noord kom je bij de Nieuwe Maas die bij Hoek van Holland in de Noordzee uitkomt.

Zo kom ik ook langs de Biesbosch en Kinderdijk. Hollandser kan het niet.

Het stuk van Millingen naar Nijmegen was weer afzien. Alleen maar dijk en geen schaduw. Maar wat lag de Rijn er majestueus bij. Het was bijzonder dat te zien.

Om 11 uur reed ik Nijmegen binnen met 56 km op de teller.

Online een fietskaartje gekocht voor de trein en zo zat ik in de sprinter naar Den Bosch. Ik voelde dat ik de juiste beslissing had genomen.

Even een break. De Rhein Radweg loopt niet weg, toch?

Laatste hele dag in Duitsland

Ik was vroeg op en met een lekker ontbijt achter de kiezen voor achten op de fiets. Het was rustig op de weg. Vandaag zou het rond de dertig graden moeten worden en ik had bijna 70 km te gaan.

Het eerste gedeelte was weer industrie. Ik ben dan blij dat Komoot de richting vertelt want je moet constant goed op de weg letten. Daarna een mooi stuk langs de Rijn. Wel zie je hier enkel industrieën aan de horizon. De weg was gelukkig met bomen en dat maakte dat er veel schaduw was.

Na Krefeld en Duisburg ging de weg iets meer het binnenland in, nog steeds met schaduw maar wat ging dat traag. Ik merkte dat ik heel langzaam omhoog fietste. Het volgende stadje heette Rheinberg, dat verklaarde alles.

Op bijna 40 km vond ik midden in het dorpje een grote groep bomen. Ik besloot hier een lange pauze te houden omdat ik pas om 3 uur zou kunnen inchecken en ik beter in de schaduw de tijd kon nemen om te wachten.

Dat was echt een geweldige plaats. Ik had mijn vouwstoeltje uit en zat daar heerlijk met een windje in mijn rug. En geen last van de hitte die al aardig hoog begon te worden.

Als alles goed loopt dat is dit de laatste volle dag in Duitsland. Morgen zal ik bij Millingen a/d Rijn de grens met Nederland oversteken. Het is bijna niet voor te stellen dat ik dan Duitsland achter me laat.

De laatste 25 km waren zwaar, heel zwaar. Ik reed op een gegeven moment van schaduw naar schaduw. Onder een afdakje bij de Rijn heb ik naar de lange rij boten gekeken. Het gaf even wat afleiding.

Xanten schijnt mooi te zijn maar ik stond op de overlevingsstand en dacht alleen maar aan het aankomen bij het Bed and Breakfast.

Om kwart over drie was ik er. En na wat zoeken kon ik iemand vinden die me mijn kamer wees.

Vandaag waren het 64 tropen km. En die tellen toch dubbel??

De rest van de avond heb ik niet meer zoveel gedaan.

Heet en weinig schaduw

Ik was weer vroeg wakker. Omdat er hier geen ontbijt was ivm personeelstekort maakte ik mijn eigen koffie met mijn brandertje op het balkon. Geeft toch een beetje camping gevoel.

Ik zat weer lekker vroeg op de fiets. Keulen ontwaakte en was rustig. Het kostte bijna 10 km om de stad weer uit te komen. Met ook weer de nodige kilometers langs grote industrie gebieden.

Maar er waren daarna ook hele mooie stukken langs de Rijn over dijken en door natuurgebieden.

De Rijn is breed hier en ook druk bevaren. En in deze tijd ook veel cruise boten. Vanuit Nederland, Zwitserland en Duitsland. Om half 12 was ik voor Neuss en besloot ik een lange pauze te nemen. Ik kan pas om 3 uur terecht bij het pension en omdat het vandaag weer heel warm wordt wilde ik de prachtige plaats onder de bomen langs de Rijn benutten voor een langere pauze. Ik had bij de Aldi heerlijke broodjes gekocht en het was de plaats om het daar op te eten.

Het was echt heerlijk daar!

Daarna weer verder. Het werd onderhand warm zo niet heet. Airco aan en drinken, drinken, en drinken. Ik draag op deze tochten altijd een kleine rugtas waar 3 liter water in kan die ik met een slang direct kan drinken. Ik heb gezien dat dit voor mij het beste werkt. De fles op de fiets is voor het koffie maken en mijn airco doekje bevochtigen of iets schoonmaken. Het was veel op dijken zonder schaduw en industriegebieden. En als laatste langs een hele drukke autoweg. Wel op een fietspad maar o dat geluid. Het was dus afzien.

Ik kwam wel voor het eerst een bord tegen met een Nederlandse plaats er op: Roermond!!!!! Op de kaart fiets ik nu ook ter hoogte van Venlo. Nederland begint dichterbij te komen!

Om half 3 reed ik Krefeld binnen en op enkele honderden meters afstand van het

pension heb ik even rustig op een bankje in de schaduw gewacht tot het 3 uur was en ik kon inchecken. De volgende 70 km staan op de teller.

Na gedoucht en even gerust te hebben even naar de netto en in de douch daarna pasta gekookt.

Ik had geen zin om weer uit eten te gaan en het is fijn dat ik alles bij me heb.

De rest van de avond rustig aan.

Köln, een mijlpaal

Ik was heerlijk aan het slapen en had de wekker gezet. Was niet nodig. Om 7 uur begon de kerkklok van de kerk die naast het hotel staat vrolijk te luiden.

Bij het ontbijt zaten nog drie Nederlanders. Zij waren de Limesroute aan het fietsen van Nijmegen naar Nürnberg, met elektrische fiets.

We hebben gezellig even wat ervaringen over en weer uitgedeeld.

Om 8 uur zat ik op de fiets. Al na een kilometer zag ik iets dat ik wilde fotograferen en daar zat ook een man op een bankje met Corona (dat biertje hoor ;-)

Hij begon een heel verhaal waar hij allemaal in Nederland was geweest. Het was gewoon leuk om even met hem te kletsen.

Na enkele kilometers kwam ik langs de beroemde brug van Remagen. Er is niet zoveel meer van over maar aan het eind van de Tweede Wereld Oorlog is hier heel erg gevochten om de brug over te kunnen.

Het fietsen ging wat moeizaam vandaag. Het is ook dag 7 en mijn lichaam wilde niet zo.

Na 25 km was ik in Bonn. Niet zo spectaculair dus ben ik gewoon door gegaan. Je rijdt nu echt van stad naar dorp naar dorp enz. Ik wilde even toch nog naar de rechterkant en dus nam ik bij Keldenich de pont. Ik reed daarna door een prachtig natuurgebied en daar was ik blij om want aan de linker kan van de Rijn had ik langs chemische industrie gemoeten.

Alleen het pontje dat me daarna weer terug naar de linker kant zou moeten brengen bleek op maandag niet te varen.

Maar goed de rechter kant was ook mooi en vlak voor Keulen nam ik een grote brug om echt in Keulen te kunnen zijn. Daar op de brug zag ik voor het eerst de Dom van Keulen. Dat voelt toch als een mijlpaal. Het betekent dat officieel het laatste deel is aangebroken.

Na nog een 5 kilometer stond ik er echt voor. Het hotel lag op loop afstand van de Dom. Dat zijn weer 64 km erbij!

Na even gedoucht te hebben en gerust wilde ik nog even de stad in.

Ergens iets gaan eten en zeker even de Dom van binnen bekijken. Maar het was zo ontzettend druk. Eigenlijk niets voor mij.

De Dom was echt heel mooi.

Maar daar buiten was het zo druk. Ik heb het niet zo op grote massa's dus dit was niet leuk.

Ik zag een ijssalon en besloot eerst maar eens een lekker ijsje te nemen. Maar toen ik zat bleken ze ook pizza te hebben. Heerlijk rustig genoten van echt hele goede pizza en het zalige ijsje. Daarna even nog iets verder gelopen maar de drukte ontnam me verder alle zin. Via de Rijn boulevard terug naar het hotel.