Terug in Chișinău

Na het ontbijt vertrek je naar je volgende bestemming in Transnistrië: het plaatsje Bender. Gelegen aan de westelijke oever van de rivier de Djnestr, heeft ook dit stadje een roerige geschiedenis. De eerste vermelding van Bender stamt uit 1408 hoewel het toen Tighina werd genoemd. Nadat het door deOttomanenwerd veroverd, werd de naam veranderd in Bender. In de volgende eeuwen zou Bender een speelbal van verschillende mogendheden blijven. Turken, Russen, Zweden, Roemenen, ze kwamen allemaal voorbij. We bezoeken hier het16e eeuwse Tighina fort. Van dit indrukwekkende staaltje Moldavische bouwkunde zijn de muren nog intact en vanaf hier heb je een schitterend uitzicht over de stad.

’s Middags zijn er optionele excursies of kun je lekker de stad nog verkennen.

Ik was vroeg wakker. Ook al vertrokken we om 9 uur om de lokale markt te bezoeken, ging ik toch om 7 uur al ontbijten. Het is het duurste hotel van de stad. Maar op booking.com kost het voor twee nachten 89 euro. Real Madrid heeft hier ook geslapen. Ze verloren hun wedstrijd van de plaatselijke club. Het blijft voor de geschiedenis memorabel.

Om 9 uur vertrokken we naar eerst een Sovjet souvenir winkel. Ik kocht er wat muntjes die hier gewoon zijn. Het lijkt monopolie geld en een badge van de vlag of Transnistria.

Daarna gingen we naar de lokale markt en kon je er vrij rondlopen. Het gaf je een idee van het gewone leven. Alles werd er verkocht. Ik zie er waarschijnlijk transnistrisch uit want ik werd herhaaldelijk gevraagd of ik iets wilde kopen, kaas, vis. Ik gebaarde maar dat ik niets kon terug zeggen.

Daarna terug naar het hotel, rugtas pakken en uitchecken. We vertrokken naar Bender. Dat ligt op de grens met Moldavië en daar ligt een enorm Ottomaans fort. De Turken zijn hier geweest en hebben dit gebouwd. Het ligt ook strategisch langs de rivier.

Na wat uitleg konden we zelf het fort onderzoeken en bekijken. Er stond ook een klein kerkje gewijd aan de heilige familie Romanov. Het is de tsaar en zijn gezin die in 1918 zijn vermoord door de Bolsjewieken. Nadat Rusland geen Sovjet-Unie meer was en religie weer mocht zijn ze verheven tot de heiligheid.

Na het fort moesten we weer de “grens” over, terug naar Moldavië maar dat was echt een formaliteit.

Het was verder een rustige rit na Chişinău terug.

Daar nam ik afscheid van de chauffeur Juri en Gids Natalia. Zij gingen nog met enkelen naar een wijnproeverij maar ik vond twee genoeg. Ze zijn deze week echt fantastisch geweest en het is zo belangrijk voor het slagen van een reis door een goede gids te hebben en veilig te reizen met een goede chauffeur.

Op de kamer even lekker bijkomen en daarna even een rondje door de stad gewandeld. Het was warm. Over zaten mensen maar veel mensen hadden waar te koop. Schilderijen, kleding maar ook puppies. Er zat zelfs een mevrouw met een personenweegschaal waar je voor wat geld jezelf kon wegen.

Terug op mijn kamer lekker rustig aangedaan.

Om 7 uur liepen we met zijn allen naar het restaurant.

Aan het eind van de avond namen we al afscheid van een persoon die morgen vroeg al vertrekt. Wij kunnen morgen rustig aan doen want we hoeven pas kwart voor 12 te vertrekken. Het is wel fijn dat we de intense dagen zo rustig kunnen afsluiten.

Het land dat niet bestaat

Welkom in Transnistrië, een van de meest merkwaardige uithoeken van Europa. Zodra je de grens over bent gestoken van deze eenzijdig onafhankelijk verklaarde republiek, waan je je terug in de tijd van de Koude Oorlog. Het Cyrillisch alfabet wordt hier nog altijd gebruikt en in de vlaggen van Transnistrië ontwaar je de hamer en de sikkel. Oorlogsvoertuigen doen dienst als monument en standbeelden en bustes van Lenin prijken fier in het straatbeeld. Ben je hier tijdens de Dag van de Overwinning (9 mei) of tijdens de Onafhankelijkheidsviering van Transnistrië, dan zal je helemaal in je arm moeten knijpen om te beseffen dat je wakker bent. Complete parades van voertuigen en soldaten trekken aan je voorbij terwijl oud strijders behangen met medailles toekijken.

's Middags kun je het beroemde Kvint Brandyhuis bezoeken, wat vooral bekendheid geniet om zijn sterkere dranken zoals brandy. Natuurlijk krijg je ook hier de mogelijkheid de verschillende cognacs te proberen. Vooral de 50 jaar oude Cneazi Vighenstein is zeer bijzonder.

We vertrokken vroeger dan normaal. Vandaag gaan we naar het land dat niet bestaat; Transnistrie of zoals zij het noemen Prednistrova.

Maar eerst moesten we kilometers gravel weg over om bij de grens te komen.

Na een drie kwartier waren we bij de grens van Transnistria. De grens wordt gecontroleerd door Russen. Natuurlijk geen foto’s nemen. Er liggen zo’n 20.000 Russen gelegen in Transnistria. Rusland erkent het land niet maar helpt het wel.

We moesten ons paspoort inleveren en de bagage van twee werd gecontroleerd.

Het was meer show dan echt iets serieus.

Daarna begon de reis naar de hoofdstad Tiraspol. Wat meteen opvalt is het cyrillisch schrift wat het moeilijk maakt iets te begrijpen. Natalia vertelde heel veel. Je snapt steeds meer hoe de geschiedenis van Moldavië, Oekraïne en Transnistria verweven met elkaar zijn. En dan begrijp je ook hoe de oorlog invloed heeft op alles.

Het land is trouwens zo klein dat we steeds of de grens met Moldavië aan raakten of die van Oekraïne. Op een gegeven moment reden we zo dicht langs de grens met Oekraïne dat we er niet meer dan 20 meter vanaf reden en je de hekken met prikkeldraad kon zien. De KPN gaf aan dat mijn telefoon nu in Oekraïne was.

En zo kwam we aan in Tiraspol.

We reden meteen naar het hotel; Hotel Russia om het toilet en om geld te wisselen. Ze hebben hier de Transnistrische Roebel. Je kunt het nergens anders krijgen dan hier en het is niets waard buiten Transnistria.

Daarna gingen we met de bus terug naar het centrum om daar een stuk rond te lopen. Het waren USSR gebouwen en natuurlijk een standbeeld van Lenin.

Het zag er allemaal Sovjet achtig uit maar wel vriendelijk. Er hing een relaxte sfeer. Bij een groot oorlogsmonument was ook een monument te nagedachtenis van Chernobyl. Daar vertelde Natalia dat Juri, onze chauffeur 7 dagen na de ramp in Chernobyl had gewerkt om cementwagens te rijden. Hij heeft het overleefd en heeft een goed pensioen. Hij rijdt op de bus om toch nog iets te doen. kwam ook dat dichtbij.

Daarna de eeuwige vlam en een Russische tank uit de tweede wereld oorlog als monumenten. We reden nu naar een restaurant “Back to the USSR” waar we lunchten.

Na de lunch vertrokken we naar een Brandy stokerij Kvint. We namen afscheid van Sander die naar Nederland vertrok. Hopend dat hij op tijd bij zijn moeder kan zijn. In de brandy stokerij kregen we een rondleiding en ook weer een proeverij. Brandy heeft een alcohol percentage van 40%. En dan 5 verschillende proeven, Phoe dat was heel wat! Gelukkig was er veel bij te eten.

Daarna terug naar het hotel waar we de rest van de middag zelf konden invullen. Ik besloot wat rustig aan te doen. Deze reis is echt heel intens geweest. Ik heb zoveel gezien dat het nu fijn was om wat rustig aan te doen.

Om 7 uur hadden we een tafel in het hotel voor diner. Het was buiten op het terras en het weer was zo heerlijk warm dat het midden in de zomer leek.

Waar we zitten is het duurste hotel in Tiraspol maar voor onze maatstaven goedkoop. Het was gezellig en het eten was echt prima. Het is wonderlijk hoe je na een paar dagen zo samen kunt zijn zonder dat we elkaar ooit hebben gekend.

Het was weer een mooie dag geweest met duizenden indrukken.

Geen wijn meer voor Putin

Nadat je het dorpje Butuceni met zijn 19e eeuwse huismuseum hebt verkend, bezoek je de grootste archeologische vindplaats van Moldavië: Orhei Vechi. Het meest indrukwekkende is de grot met een 13e eeuws kloosterkapel. 's Middags kun je optioneel het Cricova wijnhuis bezoeken, een begrip in de voormalig Sovjet-Unie en Rusland en de mooiste wijnkelder van Moldavië. Vladimir Putin vierde hier zijn 50e verjaardag en Yuri Gagarin verdwaalde er ooit in de eindeloze gangen. Dat verdwalen hier niet moeilijk is, zal je snel begrijpen. In totaal zijn meer dan 70 ondergrondse straten aangelegd met verschillende proeflokalen op een oppervlakte van bijna 53 hectare. In Cricova bevinden zich de oudste en bekendste wijnen van Moldavië. Je overnacht wederom in Butuceni.

Heerlijk geslapen in een oud Moldavisch huisje met een soort bedstee. We moesten 10 minuten lopen naar het restaurant waar het ontbijt was. Dat was ook typisch Moldavisch met vet vlees en salades. Maar gelukkig ook gewoon brood en kaas. Er waren meer toeristen. Een andere groep Belgen en een Fransman. Daarna rustig terugwandelen en nog even wat rommelen in de kamer. Daarna naar het ontmoetingspunt.

We begonnen met een korte busrit naar een mooi viewpoint. Daarna weer terug en liepen we het pad op naar de grot-kerk. Dat pad loopt over de rug van een lange heuvel die door miljoenen jaren is uitgeslapen door een rivier. Halverwege lag, onder een klokkentoren de ingang van een grot. Hier woont een monnik en er is een klein kerkje in de grot. De monnik verkoopt kaarsjes en ik kocht er tweevoor mama en een lieve vriendin. Aan de andere kant kon je de grot uit en stond je op een richel met zo’n 50 meter stijl naar beneden.

Daarna liepen we verder naar de kerk op de berg maar ik moet eerlijk bekennen dat het niet zo indrukwekkend was na alle enorme kerken die we al gezien hadden.

We liepen terug en aten een kleine lunch bij een koffie tentje, kochten wat souvenirs en daarna vertrok de bus naar Cricova.

Het was een uur rijden daar naar toe.

Cricova si de twee na grootste wijnkelder complex in de wereld. Zo’n 200 km aan gangenstelsel waar de wijn wordt bewaard. Bekende mensen hebben hier hun wijncollectie. De beruchtste van deze is Putin. Maar begin dit jaar is zijn collectie weggehaald en ergens in de donkere gewelven opgeborgen.

We reden met een soort treintje van wagens door de gewelven. Bij de eerst stop vele grote tonnen met Cricova wijn. Bij de volgende stop een kregen we een flink glas roze. Dat begon al goed. Daarna weeg verder en dieper de kelder in. Op een bepaald moment zaten we meer dat 100 meter onder de grond.

Alles werd verteld van het begin van het wijn proces tot het laatst.

Uiteindelijk kwamen we bij de proeflokalen. De een nog mooier als de ander en in de laatste, de presidentiële werden we uitgenodigd om plaats te nemen en begon het wijn proeven.

We leerden van de 5 S’en, See, Smell, Swell, Smell and Sip. (Kijk, Ruik, Draai, Ruik en Proef) En als het goed was werd het smile.

Ik ben niet echt een wijnkenner maar het werd wel gezellig. Met drie andere alleenstaande Belgen en een Nederlandse hebben we onderhand een leuk groepje gevormd en wat hebben we gelachen met zijn vijven. Dat was voor mijn nog het leukste van alles.

Daarna terug naar de uitgang en daarna de bus terug naar Butuceni.

Daar hadden we nog een uurtje voor we naar het restaurant moesten lopen.

Daar hoorden we het trieste nieuws dat van een van onze mede reizigers de moeder op sterven lag.

Alle instanties waren al ingeschakeld en Koning Aap had al de terugreis eerder geregeld.

Dan komt even alles tot een stilstand. Sander zelf kwam toch eten. Hij was rustig maar het had effect op iedereen. Hij moest nu begrijpen of het zin had om morgen te vertrekken of dat het al te laat was.

Wat een moeilijke beslissing.

Morgen wordt verder gekeken want vanuit dit kleine dorpje kun je nu niets.

Het was een mooie dag maar het eindigde met een klein rouwrandje.

Van Saharna naar Butuceni

Vanuit Soroca ga je verder het noordoosten van Moldavië in. Het landschap wordt ruiger en bergachtiger naarmate je dichter bij de Dnjestr rivier komt. Je bestemming is het klooster van Saharna. Het klooster is een van de belangrijkste religieuze plaatsen van Moldavië omdat de relikwieën van de Heilige Cuvios Macarie er bewaard worden. Daarnaast zou volgens de legende op de Grimidon heuvel de Heilige Maagd Maria zijn verschenen. Toen de monnik die Maria dacht te hebben gezien ging kijken op de plek waar zij stond, was alleen nog een voetafdruk aanwezig. Op deze plek is in 1777 de Heilige Drie-Eenheid kerk gebouwd. In het dorpje Lalova maak je een lunchstop. Je kunt hier tijdens de maaltijd genieten van het uitzicht op de omgeving. Omgeven door heuvels en rotspartijen vormt Butuceni een mooie uitvalsbasis voor de activiteiten de volgende dag. Je slaapt de komende 2 nachten in een sfeervol agro-pension, vlakbij de archeologische plaats Orhei Vechi. Veel van de gerechten die in het restaurant van het agro-pension worden geserveerd, worden bereid met producten uit de eigen tuinen.

Vandaag was het weer de rugzak inpakken. Het hotel waar we verbleven was prima voor deze ene nacht. Het was het beste hotel in Soroca maar gewoontjes. Maar nog steeds heb ik geen andere toeristen gezien dus toeristisch en dus hoge standaard is nog niet nodig. 

Na een prima ontbijt pakten we onze spullen en vertrok de bus. 

Natalia vertelde dat Moldavië gisteren te horen heeft gekregen dat ze de volgende fase in kan gaan om deel uit te maken van de EU. Ze was blij en hoopt dat met de verkiezingen van het parlement in september ook mensen zo zullen gaan stemmen. Het blijft spannend want Rusland doet er alles aan om dat te verhinderen. 

We reden door een prachtig glooiend landschap met heel veel gele velden koolzaad. De weg was hier nog heel slecht dus het was een hobbelige rit. Het leek erg op verleden jaar in Namibië. 

We reden door een verlaten gebied en kwamen ook niemand tegen. 

Na een uur kwamen we aan in Saharna. Hier staat een klooster dat ook water heeft waar mensen voor komen om te genezen. Een soort Lourdes maar dan voor de orthodoxen. 

We bezochten de kerken en liepen helemaal tot aan de brom waar een soort zwembad was waar men zich kan laten onderdompelen ook bezochten we rots woningen waar de eerste monniken in de 15 eeuw begonnen zijn.

Het lag in een prachtig bos en het was een heerlijke wandeling. 

Terug bij de bus reden we naar een stad waar we allemaal de lunch aten. Daarna nog een uur naar Butuceni. 

Het dorp ligt in een natuurreservaat en morgen gaan we dat verder bezoeken. Voor nu werden we over twee huizen verdeeld waar we een kamer kregen in de stijl van hoe de mensen in Moldavië wonen. Na even gerust te hebben wandelde ik met Lori, Ils en Christien door het dorpje. Om 7 uur hadden we voor de hele groep een tafel besteld en was er het avond eten. 

De dagen zijn intens met het reizen, de indrukken en alles wat we zien. Ik was blij dat ik op tijd naar mijn kamer kon gaan. 

Zicht op Oekraïne

Vandaag rijd je naar het kleurrijke noorden van Moldavië. Niet alleen landschappelijk is het hier divers, ook de bevolking is een mix van nationaliteiten. Je vindt er Russische, Oekraïense, Moldavische, Roma en andere invloeden terug. Voordat we in het noorden aankomen, bezoeken we eerst het Curchi klooster, gelegen in de groene Vatici vallei. Nadat het klooster werd gesticht tussen 1773 en 1775, groeide het uit tot een van de rijkste en mooiste kloosters van Moldavië. Bij aankomst in Soroca is het Soroca Fort het meest in het oog springende gebouw. Het is enige middeleeuwse fort in Moldavië en is in zijn geheel bewaard gebleven.

Meer dan 50 jaar geleden vestigden de rijkste Roma zigeunerfamilies uit Oost-Europa zich in Soroca. Ze lieten enorme huizen bouwen, vaak geïnspireerd op bekende gebouwen in het buitenland zoals de Sint-Pieterbasiliek in Vaticaanstad en het Capitool in Washington.Sommigen hiervan ogen bijna surrealistisch in het Moldavische landschap Je kunt de meest opvallende huizen van Soroca op “Gypsy Hill” van buiten bekijken.

Het was weer dezelfde tijd opstaan vandaag maar nu moest ook de rugtas weer ingepakt worden. Vanaf nu zijn we een of twee nachten ergens.

Na het ontbijt uitchecken en om 9 uur zaten we in de bus.

Natalia ging weer verder met de vele informatie. Kolchozen en sovchozen kwamen voorbij. Je beseft steeds meer dat dit gewoon Rusland was met alle aspecten zoals we op school leerden. Voor mij is dit de eerste keer dat ik zo direct word geconfronteerd met dat stuk geschiedenis.

De rit was echt mooi. Zeker helpt de zon er bij maar het is ook heel lieflijk het landschap.

Onze eerste stop was bij de Curchi Monastry. Een prachtig klooster met weer twee hele bijzondere kerken. Op het terrein liepen enkele monniken en priesters rond, helemaal in het zwart. Na een koffie stop reden we in een keer door naar Soroca. Onderhand kregen we heel veel uitleg over de Joden die door de eeuwen heen in Moldavië hebben gewoond en heel veel vervolging hebben ondervonden. Perioden van de pogroms en uiteindelijk de holocaust.

Van de helft van de bewoners van Soroca was joods en nu zijn er nog maar zo’n 20 in de stad.

Het landschap was glooiend en met veel koolzaad velden wat het heel kleurrijk maakte. De weg was geweldig. Aangelegd met Europees en Amerikaans geld. Het was zo een comfortabele reis.

Langs de weg staan overal water putten. Echt met zo’n emmertje en zwengel. Twintig procent van de dorpen heeft nog geen waterleiding en is dus afhankelijk van deze putten.

Uiteindelijk kwamen we in Soroca aan. Na een foto te hebben genomen bij de naam van de stad reden we verder naar de Candle of Gratitude.

Je ziet er koeien lopen en mensen op het land werken. Maar wie weet hoe ze zich zorgen maken over geliefden aan het front. Het was een moment om even stil te staan.

Terug bij de bus reden we naar het Centrum van Soroca om het Soroca fort te bezoeken. Deze ligt aan de rivier en is tot 50 jaar geleden gebruikt geweest. Het fort zelf is honderden jaren oud.

We kregen een privé rondleiding want eigenlijk was het dicht en mochten er vrij rondlopen.

Daarna weer terug naar de bus en gingen we naar de grootste zigeunerwijk van Moldavië die in Soroca ligt. De wijk staat vol van niet afgemaakte paleizen die enorm groot en pompeus zijn. We maakte een wandeling door de stoffige straten. Natalia vroeg wel dat we als groep moesten samen blijven. Er liepen zigeuners met ons mee. Ze vroegen waar we vandaan kwamen. Ondertussen vertelde Natalia waarom de huizen niet afgemaakt zijn. Dat is omdat men anders belasting moet betalen. Zolang het huis niet afgemaakt is hoeft men niet te betalen en woont men vaak in de kelder of een klein huisje ernaast.

Alle bouwstijlen kwamen voorbij tot zelfs een replica van het Capitol in Washington.

Daarna reden we naar het hotel en checkten we in. We spraken af om met zijn allen te gaan eten en zo hadden we even tijd om wat te rusten. De dagen zijn vol en dus is het dan fijn om even je terug te kunnen trekken. Om 7 uur gingen we eten en daarna was het tijd om de dag af te sluiten.

Gagaoezië

Vandaag wacht het onbekende zuiden van Moldavië. De autonome regio Gagaoezië is één van de onbekende gebieden die na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie zijn opgenomen in grotere landen. Over de oorsprong van de Gagaoezen bestaan verschillende verhalen. De meest geaccepteerde versie vertelt dat een Turkse stam naar delen van het huidige Bulgarije migreerden. Nadat ze zich in de Balkan hadden gevestigd, bekeerden ze zich tot het Orthodox-Christelijk geloof. Aan het begin van de 19e eeuw werden de Gagaoezen door het Russische rijk verplaatst naar Comrat en de omliggende gebieden. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie verklaarde Gagaoezië zichzelf onafhankelijk, gevolgd door een onafhankelijkheidsverklaring van Transnistrië. Waar het conflict tussen de Moldavische overheid en Transnistrië uitliep op een burgeroorlog, kon Gagaoezië door politiek binnen de Moldavische republiek worden gehouden. Sinds 1994 is Gagaoezië een autonome regio met als hoofdstad Comrat.

In Comrat bezoek je de kathedraal, het Historisch Museum, de markt en de Turkse bibliotheek. ’s Middags ga je op bezoek bij een oude Gagaoezische dame in het dorpje Besalma. Ze laat haar huis zien, de wijnkelder en haar tuin. Ook in Gagaoezië wordt wijn gemaakt en Besalma is daarop geen uitzondering. Voordat je teruggaat naar Chisinau krijg je de kans huisgemaakte wijn te proberen. Aan het einde van de dag ben je weer terug in Chisinau.

Na een goed ontbijt vertrokken we weer om 9 uur. Vandaag rijden we naar Gagaoezië. Een autonome regio binnen Moldavië.

We stopte in Chişinău eerst nog even bij een Sovjet monument waar een eeuwige vlam brandt. Zo USSR achtig. Daarna de reis naar Gagaoezië.

Natalia vertelde veel over waarom en hoe deze regio autonoom is geworden. In Moldavië zijn vele etnische groepen en de Gagaoesiers zijn er een van. Hun taal is oud Turks maar zijn wel Russisch orthodox. Er zijn er maar 100.000 van hun maar willen hun identiteit bewaren. Natuurlijk maakt Rusland daar gebruik van om onrust te zaaien.

Na een koffiestop gingen we verder en stopte bij een aanwijzing dat we nu Gagaoezië binnen kwamen. Foto natuurlijk. Daarna kwamen we in Comrat. De “hoofdstad” van Gagaoezië. Het heeft niet meer dan 20.000 inwoners.

Gagaoezië is een arm gedeelte van Moldavië en dat zie je aan veel dingen. Het wordt wel gesteund door Turkije omdat het in hun ogen een Turkse gemeenschap in diaspora is.

We wandelden door het kleine centrum en na weer een kerk, die dicht was, kwamen we op een plein waar Lenin nog strijdvaardig op zijn sokkel stond. Vergane glorie maar voor de Gagaoesiers heel belangrijk.

Daarna besloten we te gaan eten. Ik bestelde een typische linzen soep. Iedereen kreeg zijn eten maar die van mij werd niet gebracht. Ze spreken hier geen andere taal dan het Russisch en dus moest er uiteindelijk Natalia aan te pas komen om te vragen waar mijn soep bleef. “Sju sju”, zei de man. Rustig aan. En terwijl iedereen al klaar was moest ik nog beginnen.

Daarna terug naar de bus en reden we naar Belsalma. Een dorpje waar we het Gagaoezische historische museum bezochten. De entree kostte anderhalve euro. Maar het helpt ze enorm. Hier kregen we een rondleiding over de geschiedenis van Gagaoezië. Heel interessant. Gagaoezië is eigenlijk tussen alles altijd gezeten. De angst vande Gagaoesiers en de UNESCO is dat de cultuur toch zal verdwijnen.

Nog een klein wandelingetje door het dorp wat echt een origineel oud en eenvoudig dorp was waar met nog met paard en wagen rijdt. Helaas te laat voor een foto daarvan.

De reis was verder rustig. Iedereen was denk ik de vele informatie aan het verwerken. Terug in het hotel even relaxen en daarna samen met Petra weer ergens eten.

Daarna terug naar het hotel want de rugzak moet weer gepakt worden om morgen te vertrekken naar het noorden. Soroca is de volgende plaats.

Honing proeven en cultuur opsnuiven

Vrije dag. Je kunt vandaag op eigen gelegenheid in Chisinau op zoek gaan naar de bijzondere overblijfselen uit de communistische tijd, zoals het tram- en trolleymedewerkersmuseum, lekker struinen door de stad of deelnemen aan een leuke optionele excursie nar Capriana en Raciula. Tijdens deze optionele excursie bezoek je vanuit Chisinau het Codrii bos. Daar ligt het 15e eeuwse Capriana klooster, lange tijd de zetel van de bisschop en gesticht door de grote Moldavische heerser Stefan de Grote. Nadat Moldavië onderdeel werd van de Sovjet-Unie in 1940, werd het klooster geconfisqueerd en geplunderd door Sovjettroepen. Monniken sloegen op de vlucht en het klooster werd een sanatorium voor zieke kinderen. In 1989 werd Capriana weer als religieus centrum in gebruik genomen en na een jarenlange restauratieis het sinds 2007 weer in ere hersteld. Vanuit Capriana reis je naar het dorpje Raciula met zijn 18e eeuwse nonnenklooster. Ook dit klooster was gesloten tijdens de Sovjet-Unie en is pas sinds 1990 weer in gebruik gesteld na jaren dienst als cultuurhuis te hebben gedaan. Op het terrein van het klooster staat het Casa Mierii, het Honing Huis. Optioneel en tegen een kleine vergoeding zal de imker over de verschillende soorten honing en de verschillende gebruiken van honing uitleg geven. Het is ook mogelijk de honing te proeven.

Voor de wekker was ik wakker. Er heerste een zondagsstilte in de stad en alles was zonovergoten.

Het ontbijt was overvloedig. Samen met Petra gingen we nog gauw even naar een supermarkten water te kopen omdat kraanwater niet te vertrouwen is. Terug in het hotel was het tijd om te vertrekken. Vandaag gingen we met het grootste gedeelte van de groep op stap. Natalia onze gids begon meteen heel veel te vertellen over Moldavië. Het is duidelijk dat ze trots op haar land is. De rit was prachtig door groene valleien. De eerste stop was een honingboerderij.

Daar kregen we uitgebreide uitleg over alles wat het houden van bijen inhoudt. Daarna was er ook een proeverij van alles wat ze maakte. Heel interessant. Ik kocht een potje pompoenpitten in honing. Daarna weer terug naar de bus.

Met ons in de bus zit ook Zelensky. Nee niet echt maar het kan een dubbelganger zijn. Hij woont gewoon in België en hoort het vaak. Dus zullen we nog moeten opletten als we dicht bij de grens met Oekraïne zijn dat hij niet wordt aangezien voor de echte.

We reden eerst naar een plek waar we een koffie met wat erbij konden bestellen. Daar ging de tocht door naar het Capriana klooster.

Natalia vertelde heel veel. Van geschiedenis van Moldavië, naar hoe de Moldaviërs denken over de EU, Rusland, Oekraïne. Ja, ze zijn voor Oekraïne en tegen alles wat Rusland is.

Vandaag is het ook een belangrijke feestdag voor Moldaviërs. Het weekend na Pasen gaat iedereen picknicken op de begraafplaatsen om de doden te eren. Bijna alle Moldaviërs die buiten Moldavië wonen komen in deze dagen terug om dat mee te vieren. Zo belangrijk is het voor hun.

We zagen overal mensen aan het picknicken en zelfs barbecueën.

Bij het Capriana klooster bezochten we twee prachtige kerken. Hier moesten we onze hoofden bedenken, de vrouwen.

De fresco’s zijn gemaakt in prachtige heldere kleuren.

Daarna reden we terug naar Chisinau. (Spreek uit Kisinau)

Daar leidde Natalia ons nog voor 2 uur rond langs oude Sovjet gebouwen en cultureel belangrijke plaatsen. Het was niet een groot gebied. Ons hotel staat letterlijk vlakbij alle belangrijke gebouwen. Maar Natalia weet net een vleugje humor en wat sarcasme het verhaal interessant te houden.

Daarna even terug naar het hotel om even een pauze te hebben.

Om 7 uur gingen Petra en ik op zoek naar een restaurant. Heel veel koffie tentjes maar weinig echte restaurants open. We hebben rond gelopen en toen we bijna dachten dat we niets zouden vinden, vonden we op een pleintje achter bomen een prima restaurant met wat typische Moldavische gerechten. Prijzen waar je portemonnee vol van bleef en heel goed gemaakt. Er zaten ook alleen maar Moldaviërs en de kaart was alleen in het Moldavisch. Maar daar kwamen we ook voor.

Na de heerlijke maaltijd was het tijd ons terug te trekken. Op naar morgen, naar het volgende avontuur.

Een nieuwe reis…. Moldavië

Op naar het volgende avontuur. Na gezwaaid door mama. Op naar Moldavië dit keer. Niet de reis die ik in eerste instantie had geboekt. Het was eigenlijk 15 dagen Thailand maar er waren te weinig aanmeldingen en dus heb ik besloten aan te sluiten bij een reis naar Moldavië. Vandaag een klein stukje. Omdat ik morgenvroeg vlieg heb ik in Hoofddorp een hotel geboekt om morgen op tijd op Schiphol te zijn. De trein naar Hoofddorp was druk met toeristen en koningsnacht vierders.

Ik was lekker op tijd in het hotel en dus op tijd naar bed.

26 april

Zoals ik dat ook heb gedaan bij de reis naar Afrika, voeg ik ook elke dag de reis beschrijving van die dag toe wat de reisorganisatie “Koning Aap” heeft meegegeven.

Reisbeschrijving:

Vandaag vlieg je naar Chisinau, de hoofdstad van Moldavië, waar je aan het einde van de middag aankomt. Tot 1991 was Moldavië onderdeel van de Sovjet-Unie. Langer geleden nog, stond het grondgebied van het huidige Moldavië bekend als Bessarabië, wat weer onder invloed van het Ottomaanse rijk stond. Chisinau is een aangename en vooral ook groene stad. Afhankelijk van je aankomsttijd kun je vanmiddag en anders morgenochtend de stad alvast verkennen. Tijdens je eerste kennismaking met de stad zal een aantal monumenten herinneren aan de tijd van de Sovjet-Unie. De triomfboog waarmee de Russen de overwinning op de Ottomanen in 1841 herdachten is daar een voorbeeld van. Een ander opvallend gebouw is het oude circus, ooit het middelpunt van het uitgaansleven, nu niet meer dan een opvallend groot en leegstaand gebouw.

Om half 7 ging de wekker en na aangekleed te zijn vertrok ik naar Schiphol. Daar was het enorm druk. Ik moest nog wachten voor de desk van LOT open ging. Ik vlieg vandaag met de Poolse luchtvaartmaatschappij via Warschau naar Chisinau, de hoofdstad van Moldavië. Ik heb alles als handbagage en kon dus gauw verder naar de security. Daarna een ontbijt bij La Place.

Het vliegtuig vertrok op tijd. Met een prachtige zon stegen we op. Het was een kleine twee uur naar Warschau. Het was ontzettend warm in het vliegtuig. Zelfs de frisse lucht boven je was warm.

We kregen heel netjes te eten en te drinken. Iets wat je vaak nauwelijks meer krijgt in een korte vlucht zoals deze. Aangekomen op het vliegveld in Warschau op zoek naar de volgende vlucht. Die naar Chisinau, de hoofdstad van Moldavië. Maar eerst door een paspoortcontrole die zo lang was. Gelukkig was er voldoende tijd tussen de vluchten.

Dit keer heb ik alleen handbagage bij me. Dat doe ik altijd al als ik een stedentrip maak maar nog nooit met een vakantie. Nu heb ik in de afgelopen jaren geleerd om handig en minimaal te reizen dus dat moest lukken en dat was ook zo. Met een speciale travel backpack die de juiste afmetingen heeft kun je prima alleen met handbagage en een persoonlijke item.

Het uiteindelijke vertrek duurde wel even. Een passagier maakte ongelooflijk bombarie over iets. Even leek het of ze van het vliegtuig werd gehaald maar ze mocht toch blijven. Pffffff

De vlucht duurde weer ongeveer anderhalf uur. Op de luchthaven stond een chauffeur mij en nog iemand anders mij op te wachten. De andere heette Petra en we leerde elkaar al goed kennen in het ritje naar het hotel. Daar stond een reisleidster ons op te wachten en kregen we de eerste informatie voor de komende dag.

Na onze spullen te hebben gedumpt in onze kamer besloten Petra en ik een rondje te lopen en ergens te gaan eten.

Vlak bij het hotel staat de orthodoxe kathedraal en ook al krijgen we nog een rondleiding, toch konden we onze nieuwsgierigheid niet bedwingen en dus liepen we er heen. Een prachtige kathedraal met hele speciale muurschilderingen en vooral veel goud.

Daarna op zoek naar een restaurant. We vonden een wijnkelder helemaal volgehangen met van Gogh. We kozen voor Zeama; een typische Moldavische soep. Heel lekker. Het was gezellig en we leerden elkaar een beetje beter kennen.

Daarna liepen we naar het hotel terug en ging ieder naar zijn kamer. Tijd om naar bed te gaan. Morgen weer een dag.