Goodbye Edinburgh

Ik werd heerlijk uitgeslapen wakker.

Tas inpakken en alles klaarmaken gaat snel als je maar een kleine rugtas hebt. Daarna het ontbijt, wat weer goed was. Het Ardmillan Hotel is een oud hotel maar de mensen werken er met passie. Het gaf je echt het gevoel dat je in de jaren 50 stapte. Je moet het kunnen waarderen en niet te veel kijken naar wat er ontbreekt. De prijs was er ook naar.

Na het ontbijt pakte ik de laatste spullen en leverde mijn sleutels in. Aan de overkant van de straat kwam de bus. Het is heel fijn dat je in app van het lokale vervoersbedrijf je precies ziet waar de bus is dus je hoeft niet te lang bij de halte te wachten.

De bus stopte op Princesstreet waar ik uitstapte bij de Starbucks en rustig onder het genot van een kop luxe koffie mijn social media bijwerkte.

Naast me zat een makelaar een huis te verkopen aan een stel. Prima plaats zo in de Starbucks.

Daarna liep ik naar St Adrews square waar de bus zou vertrekken. Het waaide hard en het regende. Wat heb ik geboft met het weer de afgelopen dagen.

Nog iets speciaals wat ik heb opgemerkt. Veel Schotten lopen met dit weer met korte broek en geen jas. Ook meisjes lopen in topjes. Ik wil niet zeggen iedereen maar zag er wel heel wat.

De rit was een klein half uurtje en ik zag nu beter waar we langs reden omdat op de heenweg het al donker was.

Aangekomen op het vliegveld ging het allemaal vlot. En anderhalf uur voor ik zou vertrekken was ik al bij de gate. Deze keer was er geen vertraging en anderhalf uur later stond ik weer op Schiphol.

Het was kort maar krachtig geweest maar het helemaal waard.

De stad van Bobby

Bij het ontbijt stond de wedstrijd op van Gerwen en Dolan. De vrouw van het hotel zei er iets over en ik vertelde dat van Gerwen bij ons uit het dorp komt. “O so you know him?” Eee…. Nou nee, nooit gezien in het dorp.

Om over negenen vertrok ik. Weer besloot ik te lopen. Het was heel winderig en niet al te warm maar droog.

Eerst liep ik ongeveer 2 km naar Dean Village. Onderweg kwam ik langs de Anglicans Cathedral. Een prachtige kerk. Daarna langs het riviertje de Leith ligt een wijkje met zijn eigen karakter. Alsof de grote stad Edinburgh niet in de buurt is. Het dreigde te gaan regenen en dus ging ik gauw weer verder.

Ik wandelde weer een twee kilometer toen ik langs een winkel met Harry Potter spullen kwam. Kleding, maar ook toverstokken of het schaakspel zoals in de film. Het was alleen erg duur. Je moet een hele grote fan zijn om dat te willen kopen.

Daarna besloot ik weer the old city in te gaan en kwam zowaar de zon tevoorschijn. Ik kocht twee mooie Schotse dassen voor mama en mij en liep via the the Royal Mile naar een plaats waar een standbeeldje van een hond staat. Het verhaal gaat dat Bobby, toen hij twee jaar was zijn baasje verloor en dat hij daarna nog 14 jaar elke dag het graf ging bezoeken. De inwoners van Edinburgh gaven hem te eten en na inning dood is het standbeeldje vlak in de buurt van de begraafplaats gezet. Zijn snoet is glad van het aanraken dat mensen doen. Zoiets als het standbeeld van Sint Pieter in de Sint Pieter in Rome.

Daarna besloot ik het Schots National museum te bezoeken. Wat gratis was.

Een mooi gebouw met enorme grote ruimtes van drie verdiepingen hoog. Het was alleen een museum met van alles. Ik vond het meer iets voor kinderen om ze zoveel mogelijk van de wereld te laten leren.

Daarna besloot ik te gaan eten. Spaans dit keer. Het was heerlijk maar heel machtig.

Na het eten liep dan toch eindelijk de kerstmarkt op. Het was gelukkig nog niet te druk. Eten en dingen kopen. Gegeten had ik al en dingen had ik niet nodig. Het was leuk om er overheen te lopen. Er werden ook poffertjes en stroopwafels verkocht. Voor de gein begon ik in het Nederlands te praten tegen de Aziatische vrouw die er achter stond. Ze snapte de grap niet maar ik vond het wel grappig.

Daarna liep ik langs The Natuonal Galery en ook daar besloot ik naar binnen te gaan. Er hingen vooral schilderijen van Schotse schilders. Prachtige landschappen waar de liefde voor hun landschappen naar voren kwam.

Na de National Galery had ik er al 13 km opzitten. Ik vond het wel prima en besloot naar het hotel te gaan. Ik was blij dat ik in de bus kon zitten.

Aangekomen in het hotel heb ik verder niet meer zoveel gedaan. De wandeling zat goed in de benen. In de avond was het ook de fakkel optocht als opening van het Hogmanay festival ( het eindejaarsfestival) en heb nog even online gekeken. Je kon er naar toen maar zou pas om 9 uur beginnen maar zo zag ik het eindelijk beter.

Daarna heerlijk geslapen.

Edinburgh Castle & The Royal Mile

Na het ontbijt pakte ik mijn spullen en besloot rustig richting de stad te lopen. Voor vandaag had ik de hop-on hop-off bussen.

Ik vind het een goede manier om de stad te verkennen en je komt zoveel te weten van de stad door wat er allemaal werd verteld.

Ik begon met de city tour, de rode bus. Deze doet voornamelijk de old city aan. Je krijgt al heel goed een idee van de stad zo uit de bus.

Daarna nam ik de blauwe route die me naar de havenstad Leith bracht. Een ander stuk van Edinburgh met nog steeds oude wijken maar allemaal mooi opgeknapt. In Leith lag ook de Royal Brittanica die 40 jaar dienst deed als boot van Koningin Elisabeth. De enige keer dat de Queen huilde in het openbaar was toen ze afscheid moest nemen van dit schip.

Terug in de stad stapte ik uit op de Grassmarket en liep West Bow in. Deze straat is de inspiratie geweest voor Diagon Alley in de Harry Potter series.

De weg stijgt langzaam en met een grote slinger kom je op de Royal Mile. Een stuk straat die naar Edinburgh Castle loopt. En o wat was het druk. Zaterdag tussen Kerst en Oud en Nieuw. Maar er was van alles te zien. Doedelzakspelers, je laten fotograferen met een uil, en heel veel winkels die, natuurlijk, allemaal hetzelfde verkochten. Boven aangekomen bij Edinburgh Castle was het uitzicht prachtig. Het was ook een prachtige dag en de zon scheen. Wat doet dat veel.

De Castle kon je niet meer bezoeken, voor vandaag uitverkocht. Ik wandelde weer terug op de Royal Mile en ondertussen ging ik elk klein steegje in. Verrassend genoeg kwam je telkens op hele bijzondere binnenplaatsjes.

Aal het eind van de Royal Mile besloot ik iets te gaan eten en uiteindelijk werd het een een hele maaltijd. Een heerlijke lasagna.

Na het eten pakte ik de bus rit weer op en stapte uit bij Holyrood House. Een ander paleis. Ook weer prachtig en uniek.

Ik nam nog een stuk de rode lijn en stapte over op de groene. Daar bleek er geen audio gids te zijn maar een levend iemand die op zijn manier ons alles vertelde wat we tegen kwamen. Het was echt heel grappig en leuk. Daarna nam ik de gewone bus weer naar het hotel. Het was onderhand al donker en heel erg druk geworden. Ik vond het wel genoeg voor vandaag.

Het is grappig hoe snel je alles leert van een stad. Stapte ik 24 uur geleden nog onnozel in de bus en vroeg me af hoe het hier allemaal zou werken. Nu wist ik wat er van me verwacht werd en waar ik uit moest stappen.

Het was een mooie dag geweest in deze bijzondere stad.

Met vertraging naar Edinburgh

Vandaag vertrokken voor een korte citytrip. Edinburgh deze keer. Al vroeg (voor in de vakantie vroeg) opstaan en met de bus naar het station. Een kop koffie bij Starbucks en dan de trein naar Schiphol. Heerlijk rustig zo na de Kerst. Op Schiphol ging alles voorspoedig en ook het wachten tot 20 minuten voor boarden. De vlucht werd vertraagd door de mist. Dit ging de komende uren nog een aantal keren gebeuren. Na drie uur kreeg iedereen een voucher van 12 euro en ging ik alvast maar iets warms eten. Ik had nog de stad in gewild als ik in Edinburgh zou zijn aangekomen maar ik mocht blij zijn op een redelijke tijd in het hotel zijn.

Het werd uiteindelijk meer dan 4 en een half uur later dat we konden boarden. Het vliegtuig was een cityhopper en dan zit je eigenlijk in een soort veredelde bus die vliegt.
De vlucht ging prima. Via de app Maps.me kon ik precies zien waar we waren. Een jongen naast me, een echte puber, toonde interesse en ik liet hem zien wat je met de app kon doen. Hij begon daarna in het Duits enthousiast tegen zijn moeder te vertellen.

In Edinburgh aangekomen ging het snel. Omdat ik mijn bagage bij me had zat ik binnen het kwartier in de bus. Die bracht me tot Haymarket waar ik een andere bus moest nemen. Die kwam meteen. De eerste had logisch vol met toeristen en reizigers gezeten. Deze was met locals. Ik vroeg om een ticket, de chauffeur begreep mij niet en ik zijn Schots niet. Uiteindelijk wees hij op een plaats waar je kon betalen.

Wie de film “Harry Potter en de gevangene van Azkaban” heeft gezien herinnert zich zeker de busscène aan het begin van de film. Met een oud mannetje aan het stuur. Nou zo iemand zat ook in deze bus en hij reed en remde als een gek. De bus zat vol met van alles en iedereen. Ik vind dat eigenlijk het allerleukste om zo local mogelijk te gaan.

De bus stopte letterlijk voor de deur van het hotel. En toen stapte ik weer in een andere wereld. Het had ook een pub beneden en die zat propvol. De vrouw achter de bar nam me mee en babbelde er vrolijk op los. Het schots is wel even wennen hoor maar uiteindelijk kwamen we er wel uit. Ze vroeg nog naar mijn achternaam, betekenis en hoe je hem uitsprak en ze probeerde het, zonder succes. Ze gaf me de sleutel van de kamer en ik liep naar boven. De kamer is eenvoudig maar prima voor drie nachten.

Het was onderhand al begin van de avond en ik was blij dat ik al warm had gegeten op Schiphol. In het vliegtuig had ik nog een boterham met kaas gekregen en samen met koffie was het prima. Ik was moe van al het wachten en dus gaan we voor vanavond vroeg naar bed.

Out of Africa but in my heart

Het was lang wachten. Eerst lang in het restaurant van het hotel en daarna op het vliegveld. Het was een groot vliegtuig van de KLM. Ik hoorde een stewardess zeggen dat er meer dan 400 mensen aan boord waren. We vertrokken om half 12 in de avond en na een maaltijd ging om 1 uur het licht uit.

Voor de eerste keer sliep ik best goed in het vliegtuig. Ik werd om kwart over 8 wakker terwijl het licht weer aan ging. Na het ontbijt begon de landing al in te zetten.

De weken gingen aan mij voorbij. Met zoveel hoogtepunten is het moeilijk om te kiezen wat het mooiste is. Ik laat het even de revu passeren.

• Kaap de Goede Hoop
• Fish River Canyon
• Deadvlei, Sossusvlei en Dune 45
• Zoveel mooie stenen gevonden.
• De levende woestijn
• De oorrobben van Cape Cross
• De Himba’s
• Etosha met alle dieren
• De mensen van Angola
• De Okavango Delta met alle dieren en avonturen.
• De Village walk
• Chobe NP vanaf het water en vanaf de 4x4
• De dieren van Chobe
• De Victoria Falls vanaf Zimbabwe maar zeker ook de kant van Zambia
• De neushoorn walk
• Soweto
• Antoinette Pieterson
  
  
  

Maar ook de medepassagiers. We kenden elkaar niet maar wat is het fijn geweest. Cardi en Alby die ons zo goed hebben begeleid.

En dan de dieren. Van het kleinste muisje naar het graf van Cecil Rhodes tot de Olifant naast de 4x4 die mij aanstaarde. Van de luipaard in de boom tot de baby neushoorn die zachtjes onderzoekend op mij afkwam.

Maar van alle dieren is voor mij de olifant de favoriet.

De prachtige lodges, soms in de middle-of-knowhere. Of op droom plaatsen.

Maar ook de mensen die mij hart hebben gestolen.

Al die gezichten zal ik nooit vergeten. Hun openheid maar ook blijheid liet je beseffen dat geld niet alles is maar dat je rijk bent als er liefde en blijheid is.

Afrika heb ik nu echt in mijn hart gesloten. Wat een speciaal continent. Ik zal zeker nog een keer terug komen.

Het was een uitputtende reis, met vele lange dagen in een truck. Ik wist dat van tevoren. Maar de reis heeft me in het hart van Afrika gebracht. Van hoogtepunt tot hoogtepunt. Het was het allemaal waard.

Terug in Nederland wordt maar weer eens duidelijk wat een bevoorrecht leven we hebben.

Ik hoop dat ik die dankbaarheid vast kan houden. En verder kan terugkijken op ruim drie prachtige weken.

Soweto

De reisgids vandaag:

Afhankelijk van je vluchtschema kun je vandaag nog deelnemen aan een laatste optionele excursie.

Een optionele excursie brengt je naar Soweto, het South Western Township. Tijdens het Apartheid regime was het voor niet-blanken verboden in grote delen van het land te wonen. Zij werden veelal verplicht om in de zogenoemde townships aan de rand van steden te wonen. Soweto is door beroemde bewoners als Nelson Mandela en aartsbisschop Tutu, maar ook door de Scholierenopstand van 1976, het bekendste township van Zuid-Afrika geworden.

Afhankelijk van je definitieve vluchtschema word je vanmiddag of in de loop van de avond naar de luchthaven van Johannesburg gebracht, vanwaar je naar huis vliegt.

Ik was vroeg wakker na een goede nacht. Daarna opstaan en gaan ontbijten want om 9 uur zou de tour naar Soweto vertrekken. Het ontbijt was heel druk. Veel mensen. Om 9 uur kwam Eric, onze gids ons halen. We reden eerst bijna drie kwartier naar het begin van Soweto. Daar namen we een foto bij het welkomsbord. Daarna reden we eerst rond. De contrasten waren duidelijk. Van arm naar armer naar nog armer. Hutje boeven op elkaar en we stopte bij een gedeelte waar we allemaal uitstapten en door een andere gids meegenomen werden de wijk in. Tussen golfplaten huisjes liepen we in een doolhof van straatjes. Soms keek om de hoek van de deur een kind ons aan. We nochten in een huisje van een vrouw binnen kijken. Een groot bed en een kookstel was alles wat er was. Op bed lag een baby van 8 maanden te slapen.

De gids bracht ons naar een uitzichtpunt waar we de rest van de wijk konden zien.

Het was echt om stil van te worden.

Daarna reden we verder en stapten uit bij de straat waar het huis van Desmond Tutu en Nelson Mandela staan. Twee Nobelprijswinnaars die buren waren.

Maar dat was een commerciële plaats. We hebben alleen gekeken van de buitenkant. Eric kwam een man tegen die had meegemaakt dat Mandela terug naar zijn huis kwam nadat hij was vrij gekomen.

Hij vertelde wat dat voor hem was.

Daarna reden we weer verder. Verderop was een plein waar de Soweto opstand van 1976 was begonnen.

Even informatie daarover.

Hector Pieterson was een van de duizenden zwarte schoolkinderen die op 16 juni 1976 in Soweto, Zuid-Afrika, protesteerden. Het protest werd gewelddadig en leidde tot dagenlange rellen. Hector was een van de eersten die werd gedood. Hij werd een symbool van de opstand in Soweto.

De leerlingen waren ontevreden omdat scholen in de townships van Soweto gedwongen werden de Afrikaanse taal te gebruiken. Terwijl duizenden studenten zich verzamelden, begon de lokale politie op de studenten te schieten. Onder de doden was Hector Pieterson, die 12 jaar oud was. Nadat Hector was neergeschoten, pakte de 18-jarige Mbuyisa Makhubo hem op. Hectors zus, Antoinette, was bij hen. Een krantenfotograaf genaamd Sam Nzima maakte een foto van Hector die door Mbuyisa van het toneel werd weggevoerd. De kinderen renden naar Nzima's auto. Hector werd met spoed naar een kliniek gebracht, waar hij dood werd verklaard.

Op het plein stond Antoinette op ons te wachten en zij vertelde haar verhaal. Hoe de opstand was begonnen en de dood van haar broertje. Over hoe ze had kunnen vergeven en hoe ze nu vrij was van boosheid en haat. Een indrukwekkend verhaal.

Op het plein stonden meerdere groepen en er werd steeds naar haar gewezen en foto’s genomen. Wat bijzonder dat wij met deze vrouw konden praten.

Daarna nog een foto met haar bij de beroemde foto. Wow wat bijzonder.

Daarna reden we naar een andere kant van Johannesburg om daar het standbeeld van Mandela te zien. Een hele dure wijk. Zo’n tegenstelling van wat net gezien en geoord hadden.

Daarna bracht Eric ons terug. Wat een bijzondere ervaring.

Daarna begonnen het wachten van lange uren op het vertrek want we vliegen pas om 11,25 vanavond maar daar is het volgend verhaal goed voor.

5400 kilometers

De reisgids vandaag:

Vandaag begint de lange rit naar Johannesburg, het eindpunt van je Koning Aap groepsreis door Zuid-Afrika, Namibië, Botswana en

Zimbabwe. Johannesburg is de grootste en meest kosmopolitische stad van het land. Het is ook een stad van grote contrasten tussen nieuwbouw en oude wijken, tussen arm en rijk, rustige stadsparken en verkeersopstoppingen. Veel reizigers laten Johannesburg links liggen en reizen zo snel mogelijk door naar de bekendere bestemmingen, maar zij die er wat tijd doorbrengen blijken vaak verrast door wat de stad te bieden heeft.

Ik was vroeg wakker. Ik deed het gordijn open en vanuit mijn bed keek ik zo vanaf een lichte helling de Bush Bush in. Wat een pracht. Deze plaats heeft veel van de ellende van gisteren weer goed gemaakt.

Ik maakte koffie op en ging buiten op het balkon zitten. De stilte, het uitzicht, de vogels gaven een magische sfeer aan de laatste momenten dat we in de wildernis verbleven. Ik besloot me aan te kleden en een wandeling over het terrein te maken. We zouden toch pas laat vertrekken omdat 4 nog met een gamedrive bezig waren. Het was nu bij daglicht te zien hoe prachtig het allemaal was. Daarna rustig in de buitenlucht ontbeten. Daarna terug naar het huisje en weer heerlijk weer genoten van het uitzicht.

Om 10 uur vertrokken we. Alby nam niet de weg naar Musina terug maar een binnenlandse weg. Wel geasfalteerd maar toch met veel kuilen. Het uitzicht was wel spectaculair. Grote rotsformaties met daar tussen in de Baobab.

Bij Alldays even een toiletstop en weer door. Tussen de middag in Polokwane wat snacks voor de lunch en weer door. We wilde in Pretoria het standbeeld van Mandela zien en het Voortrekkersmonument. Het is een monument ter nagedachtenis aan de boeren die naar de omgeving van Pretoria zijn getrokken. Wij zouden nu zeggen pioniers.

De weg was lang. Uiteindelijk kwamen we met zonsondergang pas aan bij het beeld van Mandela en konden het alleen van verre zien. Het voor trekkers monument ging helemaal niet door, het was donker. Maar zo gaat het. Soms lopen dingen anders.

In het hotel aten we nog een keer gezamenlijk met Cardi en Alby erbij. Morgen vroeg stappen ze op het vliegtuig naar Kaapstad. Het was een bittersweet goodbye. Drie weken zo intens samen is niet niks. En wat hebben ze het goed gedaan. Cardi de onvermoeibare en positief ingestelde reisleidster en Alby die ons 5400 km veilig heeft vervoerd. Ik zal ze niet vergeten.

Daarna naar de kamer om de rugzak serieus in te pakken voor de reis.

Tijd voor de laatste nacht hier in Afrik

De grensovergang 😳😡😝

De reisgids vandaag:

Vanuit Bulawayo reis je verder zuidelijk naar de grens met Zuid-Afrika. Na alle grensformaliteiten, reis je door naar je overnachtingsplaats in de omgeving van Musina. Dit is het noordelijkste deel van de regio Limpopo.

Vroeg op, rugzak in de truck, ontbijten, vertrekken. Het is het ochtendritueel elke dag weer. We verlieten Bulawayo en begonnen de reis naar de geen met Zuid-Afrika. De weg was iets beter maar het zeer heuvelachtig de de reis langzaam. Vandaag niet ander als reizen en aankomen.

We hebben op deze reis grotendeels op een hoogte van tussen de 900 en 1500 meter gereden, behalve bij Swakopmund aan de kust. Het hele continent hier ligt dus heel hoog.

Na een uurtje even een sanitaire stop. Er ontstond verwarring. De hele reis had Cardi gezegd dat we naar een bepaalde lodge gingen maar dat correspondeerde niet wat Koning Aap had gezegd. Uiteindelijk bleek het dus die van Koning Aap te zijn. De was was met vlagen slecht. Maar om 12 uur waren we bij de grens van Zimbabwe. Het uit gaan ging snel. Maar toen moesten we de grens met Zuid-Afrika nog over. Een chaotische situatie waar we corruptie. Oor onE ogen zagen gebeuren. Het was heet, we hadden nog niet geluncht. Toen we ons stempel hadden moesten we al onze bagage uit de truck halen en alles moest door de scanner, ook weer in de hitte.

Als laatste kwam de politie in de truck en moest opnieuw alles zien. Totaal hebben we er drie een half uur over gedaan om de grens te passeren. Het wordt de vreselijkste grensovergang van Afrika genoemd. Nou dat hebben we geweten. En zoals ik het hier beschrijf heb ik het nog zacht uitgedrukt.

We reden na Musina de Bush Bush in door landschap met ongelooflijk veel Boabab. De een nog dikker als de ander. Sommigen meer dan 1500 jaar oud. Maar zo mooi.

Door het lange wachten lieten we de lunch voor wat het verder was en haasten we ons om voor zonsondergang bij de ingang van het Mapungubwe NP omdat morgen 4 nog een gamedrive willen doen. Ik heb besloten dat het zo goed is.

We kwamen aan in een prachtige lodge met mooie huisjes. Na het avond eten meteen naar het huisje en dan verder niets meer. Wat een chaotische dag. Maar goed ook dat is Afrika.