Vandaag vertrokken voor een korte citytrip. Edinburgh deze keer. Al vroeg (voor in de vakantie vroeg) opstaan en met de bus naar het station. Een kop koffie bij Starbucks en dan de trein naar Schiphol. Heerlijk rustig zo na de Kerst. Op Schiphol ging alles voorspoedig en ook het wachten tot 20 minuten voor boarden. De vlucht werd vertraagd door de mist. Dit ging de komende uren nog een aantal keren gebeuren. Na drie uur kreeg iedereen een voucher van 12 euro en ging ik alvast maar iets warms eten. Ik had nog de stad in gewild als ik in Edinburgh zou zijn aangekomen maar ik mocht blij zijn op een redelijke tijd in het hotel zijn.

Het werd uiteindelijk meer dan 4 en een half uur later dat we konden boarden. Het vliegtuig was een cityhopper en dan zit je eigenlijk in een soort veredelde bus die vliegt.
De vlucht ging prima. Via de app Maps.me kon ik precies zien waar we waren. Een jongen naast me, een echte puber, toonde interesse en ik liet hem zien wat je met de app kon doen. Hij begon daarna in het Duits enthousiast tegen zijn moeder te vertellen.

In Edinburgh aangekomen ging het snel. Omdat ik mijn bagage bij me had zat ik binnen het kwartier in de bus. Die bracht me tot Haymarket waar ik een andere bus moest nemen. Die kwam meteen. De eerste had logisch vol met toeristen en reizigers gezeten. Deze was met locals. Ik vroeg om een ticket, de chauffeur begreep mij niet en ik zijn Schots niet. Uiteindelijk wees hij op een plaats waar je kon betalen.

Wie de film “Harry Potter en de gevangene van Azkaban” heeft gezien herinnert zich zeker de busscène aan het begin van de film. Met een oud mannetje aan het stuur. Nou zo iemand zat ook in deze bus en hij reed en remde als een gek. De bus zat vol met van alles en iedereen. Ik vind dat eigenlijk het allerleukste om zo local mogelijk te gaan.

De bus stopte letterlijk voor de deur van het hotel. En toen stapte ik weer in een andere wereld. Het had ook een pub beneden en die zat propvol. De vrouw achter de bar nam me mee en babbelde er vrolijk op los. Het schots is wel even wennen hoor maar uiteindelijk kwamen we er wel uit. Ze vroeg nog naar mijn achternaam, betekenis en hoe je hem uitsprak en ze probeerde het, zonder succes. Ze gaf me de sleutel van de kamer en ik liep naar boven. De kamer is eenvoudig maar prima voor drie nachten.

Het was onderhand al begin van de avond en ik was blij dat ik al warm had gegeten op Schiphol. In het vliegtuig had ik nog een boterham met kaas gekregen en samen met koffie was het prima. Ik was moe van al het wachten en dus gaan we voor vanavond vroeg naar bed.