Wandelen met neushoorns

De reisgids vandaag:

Vanuit de toeristische hoofdstad van Zimbabwe reis je vandaag naar de tweede stad van het land, Bulawayo. Het is een historische stad met koloniale gebouwen, brede lanen en stadsparken. Bulawayo zou best wat van je tijd verdienen, ware het niet dat de bezienswaardigheden in de omgeving van de stad veel meer de moeite waard zijn. In het Matobo Nationaal Park leven de laatste wilde witte en zwarte neushoorns van Zimbabwe. Sommige van enorme rotsblokken die je verspreid door het park ziet liggen, zijn voorzien van rotstekeningen die tot 13.000 jaar oud kunnen zijn. Je kunt er vandaag voor kiezen om een optionele excursie naar het Matobo Nationaal Park te maken en wandelend op zoek naar neushoorns te gaan. Het is ook mogelijk om deel te nemen aan een optionele excursie waarbij je een bezoek aan de rotstekeningen brengt.

Om half 6 ging de wekker a een heerlijke nacht. Om half 7 reden we weg. We moesten rond 2 uur in Bulawayo zijn om de Safari wandeling te doen naar de neushoorns. Daarnaast zijn de wegen naar Bulawayo heel slecht en gaat de reis daarom langzaam.

De stad was stil op een grote groep baboons na. Tot aan het internationale vliegveld (10 km) was de weg prima maar daarna werd deze steeds slechter. Alby moest soms helemaal stilstaan om heel rustig door diepe kuilen in het asfalt te gaan. We reden langs de grootste kolenmijn van de wereld. Hoewel daar veel geld van komt werden de wegen nog slechter. Kapot gereden door het zware verkeer.

Het is echt schrijnend dat in al deze landen waar we doorheen zijn gegaan zoveel grondstoffen in de bodem zitten waar miljarden mee worden verdiend. Maar dat er nog zoveel mensen in armoede leven en de infrastructuur zo slecht is.

Het goud, diamanten, koper, uranium, platinum dat wordt gevonden in Zuid-Afrika, Namibië, Botswana, Zimbabwe en zoveel meer andere Afrikaanse landen, gaat naar de rijken en naar andere landen. Ik vind dat echt schaamteloos.

De weg was soms goed en soms moest er echt stapvoets gereden worden om alle grote gaten in de weg te vermijden. Het was een lange weg daardoor. Het stuk is ook met weinig steden en dorpen. Alleen de universiteit van Lupine is even wat maar verder bush en kleine gehuchtjes.

Hulde aan Alby die enerzijds alles moest rijden, op tijd komen maar ook heel goed op de weg letten waar bij veilig kon rijden.

Om

Precies 2 uur kwamen we aan op de afgesproken plaats waar Ian, onze gids, ons stond op te wachten. Hij had een 4x4 en we namen plaats en reden een half uur naar het Matobo NP. Dit is vooral een conservatiereservaat voor neushoorns. Daar begon hij net te vertellen hoe de strijd tegen stropers een harde strijd is die misschien wel niet gewonnen gaat worden. De hoorns gaan voor een miljoen de illegale markt op om vermalen te worden en in China verkocht te worden al een medicijn. En hoewel een hoorn is als een nagel en groeit worden de beesten afgeslacht. Er zijn in het park zowel witte als zwarte neushoorns. Wit niet omdat ze wit zijn maar omdat hij een wijde bek heeft. Toen de Engelsen hier kwamen en de Nederlanders hoorden praten over Wijde Neushoorn begrepen ze “white”. Ze hebben zo’n bek omdat ze gras eten. De zwarte Neushoorn eet blaadjes en heeft een spitse bek.

Het was vooral bijzonder voor een van ons dat Ian de toer deed. 26 jaar geleden was ze met vriendinnen hier ook geweest en had E ook een tour met een gids gedaan. Nu was ze terug met haar kinderen en was het dezelfde gids Ian die haar weer rondleidde. Hij doet wel lek al 35 jaar vertelde hij.

We reden een stuk het park in en Ian spotte er twee, een moeder en dochter van twee. Hij zette zijn 4x4 aan de kant en we liepen, na de nodige instructies, achter hem aan het grasland naar de neushoorns. Ze bleven rustig door grazen. Op 5 meter stopten we. Het was magisch om zo dichtbij te staan en ze zo rustig te zien grazen. Ian maakte bepaalde geluidjes om ze gerust te stellen. Het jong, twee jaar oud was wat nieuwsgierig.

Ik had nog een wens deze reis op de foto met een dier. En Ian zei wie wilde hij wel op de foto kon zetten. Terwijl ik zat kwam de kleine neushoorn mijn richting op en op twee meter bleef hij staan. Wat geweldig.

Ook toen de moeder wat onrustig werd sprak Ian hem rustig toe en kalmeerde ze. Dit was echt een ervaring voor het leven.

We liepen rustig terug naar de truck en onder het genot van wat te drinken keken we nog naar de twee neushoorns die rustig verdwenen in de verte.

Daarna reden we verder en kwamen bij een site waar rots tekeningen waren van 200.000 jaar geleden. Je zag heel goed hoe ze oorspronkelijke bewoners giraffen en neushoorns hadden getekend.

Daarna zouden we weer verder gaan om de zon onder zien gaan bij het graf van Cecil Rhodes. Op de truck zit ook een spotters plaats op de motorkap en ik mocht haar gaan zitten. Wat een belevenis. De hele waf heb ik gefilmd. Bijna boven moesten we nog een stuk klimmen en boven op lag het graf van Cecil Rhodes. De rijkste man van zuidelijk Afrika die heel veel gedaan heeft. Het huidige Zimbabwe was ooit als Rhodesië naar hem vernoemd.

En daar terwijl de zon onderging vertelde Ian het verhaal van het leven van deze man. Een echte verhalenverteller. Een prachtig uitzicht en de rust het was allemaal betoverend.

Daarna reden we terug naar de lodge en namen afscheid van Ian.

Het eten stond al klaar en na het eten ging ik meteen naar de kamer. Het was een intense dag geweest maar weer een met een sterretje.

De Victoria Watervallen

De reisgids vandaag:

Vrije dag. Je kunt de Victoria Watervallen vandaag op eigen houtje verder verkennen. Zo kun je bijvoorbeeld, mits de hoogte van het water het toelaat, met een rubberboot een deel van de Zambezi afgaan, het zogenaamde 'White Water Raften'. Of bezoek de Zambiaanse zijde van de watervallen. Bij de brug tussen Zimbabwe en Zambia steken veel Zambianen per fiets de grens over om groente en fruit in Zimbabwe te verkopen en zakken meel mee terug te nemen waardoor het er vaak gezellig druk is.

Heerlijk uitslapen, rustig ontbijten en om 11 uur namen Els en ik de shuttle van het hotel naar de ingang van het Nationaal Park Victoria Falls. Bij het uitstappen van het busje werd je belaagd door verkopers. Het is soms irritant dat ze niet eens ruimte maken.

Het park kost aan Zimbabwaanse zijde 50 dollar. Dat is best veel maar je laat het ook niet voorbij gaan.

Daar na liepen we naar uitkijkpunt 1. Er zijn totaal 16 uitkijkpunten en je loopt zeg maar langs de rand van het ravijn en aan de overkant is de waterval. Bij het begin staat ook het standbeeld van Livingstone die de watervallen rond 1853 ontdekte. Hij was net op tijd uit zijn bootje gestapt toen hij ontdekte dat de Zambesi zich in het ravijn stortte.

Het is een spektakel om de waterval van heel veel punten te kunnen bewonderen. Vele foto’s heb ik genomen. Er is op dit moment minder water en Zambia kampt ook met water gebrek en daarom was ook de mis en opspattende druppels niet zo erg. De poncho kon ik de tas blijven. Het was echt adembenemend. De Victoria watervallen horen ook tot de 7 wereldwonderen.

Na bijna twee uur te hebben rond gelopen besloten we even wat te drinken. Daar zat Yvette die eerst de Zambiaanse zijde had gedaan. Na even samen gezeten te hebben vertrokken wij richting Zambia.

Eerst uit Zimbabwe, stempel. Daarna Zambia in, stempel.

Daartussen was een brug die de beide zijden van de kloof verbond. Het was best een pittige wandeling want de hitte was groot en geen schaduw.

Daarna het Zambiaanse Nationale Park in. Weer een entreegeld van 20 dollar. Maar hoewel dit stukje kleiner is dan die aan de Zimbabwe is mag je deze echt niet missen. Vanaf daar kon je heel goed de kloof inkijken en dat was een prachtig gezicht.

Het was echt adembenemend. Na een lange tijd besloten we weer terug te gaan naar Zimbabwe. Het omgekeerde proces moest nu gebeuren en dus weer twee stempels in het paspoort.

Ik zit nu al op stempel 20 op deze reis. We liepen het hele stuk te voet en het had ook wel wat. Het liet je van dichtbij de chaos en drukte ervaren van een Afrikaanse grensovergang. Mensen op de fiets, lopend, verkopen, vervoeren, alles gebeurt er. En ondertussen de eeuwige verkoper die je constant de zoveelste nijlpaard, olifant, of wat dan ook van hout steen probeert te verkopen.

Na de grens namen we een taxi en zo waren we om half 5 weer in het hotel. Na even wat gedronken te hebben lekker naar de kamer en wat kun je dan opknappen van een douche.

Om 7 uur kwam de man die de herinnerings t-shirts had gemaakt. Het was heel mooi geworden en ik ben er heel blij mee.

Daarna eten in het hotel zelf en daarna gauw naar bed want morgen is het weer heeeeeeeeeel vroeg.

De Zambezi

De reisgids vandaag:

Het is slechts een korte rit naar de Victoria Watervallen over een goed geasfalteerde weg. De trekpleister van het gebied dat je zojuist hebt betreden hoor je al van verre. Het geluid van de Mosi-oa Tunya (oftewel 'Rook die Dondert') wordt veroorzaakt door de kracht waarmee de Zambezirivier over een lengte van bijna 1800 meter breedte ruim 100 meter naar beneden dondert. Gemiddeld valt hier 550.000 kubieke meter water per minuut naar beneden. De waternevel heeft in de nabijheid een dichte vegetatie doen ontstaan, een waar regenwoud. Hier tref je de anders zeer schuwe bosbok aan en een groot aantal apen. Het wereldwonder van de Victoria Watervallen zal vast een diepe indruk op je maken. Liefhebbers kunnen vandaag de watervallen alvast bezoeken. Wandelpaden bieden steeds weer verschillende uitzichten op de machtige waterstromen.

Je kunt er natuurlijk ook voor kiezen om het plaatsje Victoria Falls wat te verkennen. Het stadje beschikt over een groot aantal bars en hotels waarvan het Victoria Falls Hotel het bekendste is. Het werd in 1904 gebouwd en is met haar oude koloniale stijl nog altijd het meest romantische van het land. Een mooie afsluiting van de dag is de optionele boottocht bij zonsondergang over de Zambezi. Met de lichtval op haar mooist zie je vanaf het water hoe nijlpaarden en krokodillen zich voortbewegen, verschillende vogelsoorten een onderkomen voor de nacht zoeken en groter wild hun dorst aan de oever lest.

Vandaag niet heel vroeg op. Tenminste, kwart over 7 ontbijt is bijna een gewone tijd. Om 8 uur vertrokken we. Het was 10 km naar de grens. Uit Botswana was een stempel maar we wisten dat Zimbabwe binnen komen lastiger is. Je moet namelijk een visa aanvraag en omdat we morgen naar Zambia gaan om vanaf daar de watervallen te bewonderen moet de een dubbel entry in je paspoort staan. Dat kost bij elkaar 45 dollar en gepast contant moet je dat hebben.

Maar goed na een uur waren we door de controle en mochten we Zimbabwe in. Land 5 van deze reis, als je de stap in Angola meetelt 😉.

Het was ongeveer anderhalf uur naar Victoria Falls. Een weg met alleen maar wildernis en overstekende dieren.

In Victoria Falls moest Alby eerst tol gaan betalen. Dat duurde best lang en het werd heet in de truck. Na een half uur kwam hij terug. Bureaucratie, bureaucratie. Daarna maakten we eerst een tour door het stadje om te laten zien waar alles was. We reden ook in de buurt van de waterval, die we niet konden zien maar waar je niet moet lopen want er loopt heel veel wild. Cardi had het nog niet gezegd en een kudde olifanten stak over. Even verder bij een enorme boabab stapten we uit om een foto te maken. En terwijl we daar stonden kwam er nog een Olifant voorbij. Indrukwekkend maar ook een duidelijk tekendat we echt niet zomaar over straat moeten gaan.

Bij het hotel konden we onze kamer nog niet in want het was pas 12 uur dus konden we onze rugzakken we in een saferoom zetten en reed Alby ons naar het bookingskantoor want Els en ik gaan nog een sunsetcruise maken. We wilde eerst al naar de watervallen maar elke dag kost 50 dollar om in het park te mogen en dat vonden we allemaal te veel.

Daarna zochten Yvette, Els en ik een terrasje uit en namen een heerlijke koude cocktail. We zijn na Swakopmund voor het eerst weer in een stad en het is bijna wennen aan alles wat er weer is.

Terug in het hotel konden we in onze kamers. Wat een luxe kamer was dat. Ik had twee uurtjes voor we zouden vertrekken en dus nam ik even rustig de tijd om mama te bellen en wat te rusten.

Om kwart voor vier geen taxi die me kwam ophalen. Ik belde Cardi en zij belde het kantoor. Ze waren me vergeten. Iemand kwam snel met de auto me ophalen en zo kwam ik toch bij de boot. Intussen zat Els al op de boot zij was eerst een helikoptervlucht gaan maken en zei maar dat ze moesten wachten want er moest nog iemand komen. Het kwam gelukkig goed.

Daarna begonnen een rustige boottocht met hier en daar een krokodil, nijlpaard en een paar olifanten. Voor ons ging het gewoon om het varen en kijken. Toch waren er nog wat dingen die ik toch nog niet had gehad. Een nijlpaard met een open bek en een zwemmende krokodil. Maar voor de rest was het lekker varen.

Terug in het hotel kon je een herinnerings t-shirt kopen met op de achterkant de reis, op de mouwen de vlaggen van de landen waar we geweest waren en voor kon je zelf kiezen. Ik koos voor de big 5 en hun pootafdruk.

Ik besloot niet meer mee te gaan eten. Het was genoeg geweest. De dag was fijn geweest.

Chobe wat was je mooi

De reisgids vandaag:

Het Chobe Nationaal Park is 11.700 km2 groot en is zo bijzonder dat het al in 1939 werd uitgeroepen tot beschermd gebied. Het park heeft een zeer divers ecosysteem en daarmee ook een rijke verzameling diersoorten. Doordat het park goed beschermd wordt, herbergt het grote kuddes olifanten. Het aantal olifanten is in het Chobe Park zelfs zo groot geworden, dat veranderingen in de vegetatie zijn waargenomen.

Vlak na zonsopkomst maak je een game drive met een 4x4 voertuig. Ondanks dat de concentratie wilde dieren in Chobe Nationaal Park hoog is, is er nooit vooraf te zeggen welke dieren je zal spotten. Je zou vandaag zo maar olifanten, nijlpaarden, krokodillen, buffels, giraffen, impala's, gnoes, hartebeesten, roan-, lier-, en sabelantilopen, waterbokken, koedoes, leeuwen, cheeta's, bavianen en nog veel meer dieren kunnen zien. Genoeg dus om naar uit te kijken! Opmerkelijk in het Chobe Nationaal Park is de aanwezigheid van gieren. De grote kale bomen zitten vol met grote vogels, die wachten tot roofdieren kadavers achtergelaten.

’s Middags kun je lekker ontspannen aan het zwembad of misschien wel kiezen voor een optionele game drive.

Om kwart over 5 ging de wekker. Snel aankleden en om 10 over half 6 reden we weg naar Chobe NP in een 4x4.

Het was druk in de ingang maar het verspreidde zich nadat we in het park waren.

Op zoek naar wat voor dier dan ook stond de luipaard en de leeuw wel heel erg hoog op ons lijstje. Het eerste half uur was alleen maar rijden en krijg je twijfels, zullen we überhaupt iets zien dan alleen honderden impala’s?

Maar dan kom je olifanten tegen, giraffen en dan….. Daar lag hij. Boven in een boom. Een jachtluipaard in alle glorie. Langleven de 40x zoomlens.

Daarna op zoek naar de Koning der dieren. Meneer was nog aan het uitslapen maar liet zich makkelijk fotograferen. Zijn vrouw lag ietsje verder op. Het was echt prachtig. Op de terugweg kwamen we nog vechtende giraffen tegen. Ze slaan hun kop heen elkaar aan. Het gaat er rustig aan toe maar het is een bloedserieuze zaak, wie is het dominante mannetje.

Terug in de lodge was het ontbijt. Iedereen was er van overtuigd. We moeten nog een keer terug. Dus na enkele uurtjes gerust te hebben vertrokken voor een middag safari.

Tivu was onze gids. Een hele filosofische man. Hij wilde ons laten ervaren dat de natuur naar jou toe komt. En zo was het echt met hem. Vooral met de olifanten leek het wel dat zij ons wilden zien. Tot op een meter benaderden ze de kar en een kleintje schopte zelfs tegen de band. We zagen ze spelen en van alles doen zo dichtbij. Ik begreep dat Tivu eigenlijk wilde zeggen. Kom vanachter je camera en geniet.

We kwamen zelfs baboons (apen) tegen en keken hoe om de car ze speelden, vechten en vlooiden.

Als laatste lag daar opnieuw weer de Leeuw. Het blijft machtig.

Terug samen gegeten en toen naar bed. Morgen wacht Zimbabwe ons.

De Boabab en avondcruise

De reisgids vandaag:

Het wordt onderhand routine, want ook vandaag begin je de dag met het oversteken van een grens. Ditmaal is het de grensovergang die het dichtst bij het Chobe Nationaal Park in Botswana ligt. Na de grensovergang vervolgt de route naar Kasane. Het stadje Kasane is de uitvalsbasis voor een bezoek aan een van Botswana's mooiste wildparken: Chobe Nationaal Park. Je lodge ligt bij de Choberivier. Dit garandeert je prachtige uitzichten op een van de belangrijkste levensaders van het gebied.

Vanavond maak je een ‘Sunset Cruise’ over de Choberivier. Aan de oevers van de rivier vind je grote concentraties wild zoals impala's, buffels, waterbokken en puku's, een antilopensoort die zich nergens anders beter laat spotten dan in dit gebied. Grote kans dat je tijdens de boottocht nijlpaarden en krokodillen ziet. Vanuit de boot worden de kuddes olifanten, die meestal uit 15 tot 25 olifanten bestaan en onder leiding staan van een vrouwtje, tot op een veilige afstand benaderd. Er is een grote rijkdom aan vogelsoorten te spotten, zoals de aparte hamerkop, de kleurrijke bijeneters, neushoornvogels en verschillende soorten ijsvogels en ooievaars. Vanaf de boot zie je visarenden een duikvlucht maken.

Heel vroeg op. Het was al donker terwijl we ons ontbijt aten op de veranda van de rivier. Het geluid van de nijlpaarden hee dichtbij.

We vertrokken net toen het licht begon te worden. We reizen vandaag het laatste stuk van de Caprivistrook waar olifanten vrij rondlopen van Botswana naar Namibië of Angola, Zambia en zelfs tot in Zimbabwe. Het heet dan ook het “Olifanten zonder Grenzen” gebied.

Na nog geen 10 minuten zag ik mijn eerste buffel. We reden op de snelweg dus konden niet stoppen maar ik zag hem en kan nu officieel zeggen dat ik de “Big 5” heb gezien. Verder zagen we niet echt meer heel veel andere dieren dan een aantal Koedoes die de weg overstaken en twee Olifanten in de bosjes. En na meer dan honderdvijftig km gingen we het park weer uit. We stopten bij het volgende dorp enorm naar een ambachtsmarkt te gaan daar verkochten ze voor redelijke prijzen kleine souveniertjes. Het is een soort coöperatie van kleine bedrijven.

Daarna weer een lange weg naar de grens met Botswana. Ook al is het zondag. Overal werken mensen. Hier en daar zie je onder een boom of afdak een kerkdienst gaande maar voor het grootste gedeelte werken mensen. Hier geen weekend. Om kwart voor 12 naderde we de grens tussen Namibië en Botswana. Het waren de laatste kilometers in Namibië. Wat was dit een fantastisch land. Zo divers, zo groots. De natuur, de dieren, de culturen, de mensen. 10 dagen was ik er en ik ben van de ene verbazing in de andere gevallen.

De grensovergang van Namibië was prima. Maar die van Botswana was een heel avontuur. Eerst moest de truck door ontsmettingsmiddel rijden. Daarna moesten we uitstappen met al onze schoenen en deze ook ontsmetten. Daarna moesten we onze paspoorten laten controleren. Naast ons stond een Duitse mevrouw ten einde raad. Ze was haar paspoort verloren en kon geen kant op. Daarnaast was het zondag en dus was er geen mogelijkheid om snel een vervangende te krijgen.

Buiten stond een prachtige Boabab boom. Een enorm ding die al honderden jaren oud was. Natuurlijk moest daar een foto van worden gemaakt.

Een half uur later kwamen we aan in Kasane waar we in een supermarkt ieder een lunch kochten en daarna snel naar de lodge want om kwart voor 3 moesten we alweer vertrekken voor de Sunset Cruise.

Ik had een prachtige kamer waar ik alles dumpte en om drie uur zaten we allemaal op de boot. We maakten een River safari op de Chobe rivier en wat was het mooi. De buffel konden we nu in alle glorie fotograferen maar ook een nijlpaard met haar jong op land. Een visarend die op dertig meter zijn prooi zat op te peuzelen en nijlpaarden op tien meter afstand. Daarnaast een grote hagedis en krokodillen die aan het zonnen waren. Het was echt heerlijk. Terug in de lodge hadden we even een half uurtje en toen gingen we eten. Aan het eind was er taart als dessert want vandaag was Laurens 40 geworden. We hadden vanmorgen al om 6 uur voor hem gezongen.

Daarna meteen naar bed want morgen is het kwart voor 5 dat we vertrekken voor een 4x4 safari in het Chobe NP.

Village walk

De reisgids vandaag:

Vanuit de delta ga je terug naar Namibië. Ditmaal reis je naar het smalste stukje van de Caprivistrook waar je overnacht in de omgeving van het stadje Bagani. De lodge waar je vanavond overnacht ligt aan de rand van de rivier. Hier beleef je het Afrikaanse bush gevoel. Met wat geluk hoor en zie je de Afrikaanse visarend bij de rivier of zie je zelfs een olifant. Bij voldoende tijd kun je vanuit de lodge een aantal optionele excursies ondernemen waaronder een bezoekje aan een lokaal dorp, een tocht over de Okavangorivier of een game drive in het nabijgelegen Mahango Nationaal Park. Je kan er uiteraard ook voor kiezen om te midden van de mooie omgeving waarin je je bevindt, wat te relaxen en misschien zelfs een duik in het zwembad te nemen.

Op een redelijke tijd op. Nu gaan we in de avond steeds vroeg slapen dus ook heel vroeg op staan is niet heel erg.

Na het ontbijt vertrokken we richting de Botswaanse/Namibische grens. We kunnen niet door Botswana naar de andere kant van het land want er gaat geen weg door de Okavango Delta. Dus rijden we terug naar Namibië en daarna morgen gaan we definitief Namibië verlaten. Dus bij de grens eerst weer uit het land en daarna Namibië in. Deze keer moesten we nog een koorts check doen of we corona hadden. Maar niemand had gelukkig koorts. Het paspoort komt vol te staan met stempels want elke keer die grens over levert steeds 3 stempels op. Daarna was het nog 30 minuten naar de lunch plaats. Daar ordenden we pizza voor de verandering en ondertussen liepen we een villagewalk. Een gids nam ons mee naar zijn dorp en liet zien hoe ze hun eten klaarmaken. Volwassenen eten 1 x per dag in de avond. En wat ze eten is altijd hetzelfde. Een soort pap van een graansoort dat ze zelf verbouwen. We zagen het proces helemaal gemaakt worden van het stampen, zeven, koken en toen kregen we het zelf te eten. Voor mij had het nauwelijks smaakt. Je kunt je niet voorstellen dat elke dag te moeten eten. De oude vrouw die het demonstreerde zat er lachend bij.

Het is elke keer weer indrukwekkend hoe verschillend ons leven met dat van deze mensen is.

Terug bij het restaurant kregen we onze pizza en aten die op.

Daarna was het nog een kwartiertje naar de lodge van vanavond. Daar werden we met champagne verwelkomd. Wat een contrast met waar we net warren geweest.

Ieder kreeg een klein huisje en de lodge lag prachtig aan de rivier. Het was echt een prachtige plaats. Na mama te hebben gebeld even naar de kamer maar de zwembad lonkte echt en dus hun in het zwempak en naar het zwembad. De rest lag daar op de bankjes en ik was de enige die er indook. Ijskoud maar o wat was dat lekker na al die hitte.

Daarna nog heerlijk op een bankje in de zon gelegen met een drankje op mij tafeltje ernaast, onder een palmboom. Wat had ik dit even nodig. De reis is prachtig maar ook vol en zwaar en een middagje zo aan het zwembad was echt even nodig.

Om 7 uur was er het diner. Langs het water met alle geluiden van de natuur op de achtergrond.

Daarna heerlijk op tijd naar bed want morgen moeten we weer vroeg op.

De Okavango Delta

De reisgids vandaag:

Je maakt vandaag een dagexcursie door de Okavangodelta. Met de boot, wandelend en in een mokoro, een uitgeholde boomstam die dienstdoet als kano, verken je dit prachtige natuurgebied. Een zogenaamde 'poler' duwt je mokoro door het labyrint van stroompjes en riviertjes die omzoomd worden door riet en papyrus. Wist je dat de Okavangodelta een van de weinige nationale parken is waarin je wandelend lierantilopen, koedoes, waterbokken, zebra's, buffels, nijlpaarden en olifanten kunt tegenkomen. Let ook goed op het water, krokodillen

liggen vaak roerloos in het water en geven zo misschien de indruk een boomstam te zijn. Vergeet vandaag vooral niet je muggencrème en verrekijker mee te nemen!

Om kwart over 8 stonden we allemaal klaar om in de boot te stappen. Dezelfde gids als gisteren zou met ons de hele dag zijn. We begonnen met een stuk te varen en overal waar een vogel zat stopten we en konden we foto’s maken. Het was nog frisjes en zeker op de boot was het fijn een fleece aan te hebben.

Na ongeveer een uur kwamen we aan op een plaats waar er polders met hun moroko lagen en staken we per boot met 2 mensen en een poler van wal en gingen we het ondiepere gedeelte van de Okavango Delta in. Het tempo was laag maar wat een rust, stilte en pracht om ons heen. Zo dicht op het water was het een met de natuur worden. Na ongeveer een half uur kwamen we aan op een klein eiland waar we een bushwalk maakten. Er lag veel verse olifanten poep en de gids legde heel veel uit aan de sporen die we vonden. Er waren enorme termieten heuvels en hij legde uit dat termieten essentieel zijn voor de Delta want daardoor zijn er eilandjes instaan en kunnen vele dieren hier leven.

We vertrokken weer in de moroko terug naar de grotere boot om verder te gaan met een grote dank aanneem polers die het zware werk hadden verricht. We voeren weer in onze snellere bout en spotten enkele vogels en zagen grote krokodillen in het water glippen. Het ging te snel om er foto’s van te maken.

Daarna kwamen we bij een ander eiland waar we werden verwelkomt met een gedekte tafel voor de lunch. Spaghetti Bolognese met een salade. Heerlijk en op een idyllische plaats. Na drie kwartier waren we klaar en vertrokken weer met de boot. Nu op zoek naar de nijlpaard, de olifant en de krokodil. We voeren ver weg maar plots stonden daar de olifanten langs de oever. Ze waren het groene gras onder het gele gras weg aan het plukken en schudden dan eerst het zand eruit. We lagen vlak mij een grote bul. Omdat wij niet in de wind lagen kon hij ons niet ruiken en deed wat hij wilde doen zonder zich om ons te bekommeren. De andere olifanten waren bezig een bad te nemen en de jonkies speelden met hun slurf. Een half uur hebben we dit schouwspel bekeken. Eerst wil je heel veel foto’s nemen maar op een gegeven moment heb ik de camera weggelegd en alleen maar gekeken. Wat bijzonder zo dicht bij ze te zijn.

Daarna gingen we verder en op een gegeven moment kwamen we bij een wat opener water en daar lagen twee nijlpaarden. Maar van lieverlee kwamen er meer. Wij observeerden hun, zij observeerden ons. Ook daar hebben we lang gestaan. Hun gegrom en communiceren met elkaar was fascinerend. Maar we zagen alleen hun kop boven het water.

We hadden nog maar 5 minuten weer gevaren toen aan de rechterkant van de boot uit het riet een enorm nijlpaard tevoorschijn kwam en in het water plonsde. Toen was het aan iedereen duidelijk wat een enorme beesten het zijn. Er was geen tijd voor een foto maar het beeld zal me altijd bijblijven.

Langzaam voeren we weer naar het lodge. Nog een ding hadden we niet gezien. Een krokodil die rustig op de kant in de zon lag. Maar ook die prijs kregen we. Daar lag er een. Een enorm beest die rustig in de zon lag en het prima vond dat wij hem fotografeerden.

Terug in de lodge was iedereen het er over eens dat we vandaag de hoofdprijs hadden gehad. Een dag met een gouden randje.

Het diner was buiten met een barbecue. Het zag er weer goed verzorgd uit. Daarna ben ik naar bed gegaan. Ik merkte dat ik moe was. Maar wat en dag!

Op weg naar de Okavango Delta

De reisgids vandaag:

Na eerst de droogte van het Etosha Nationaal Park te hebben ervaren, ga je vandaag het waterrijke gebied van de Okavangodelta bezoeken! Nadat je de grens met Botswana bent overgestoken, een doorgaans snelle procedure, reis je naar je overnachtingsplek in de delta. De Okavangodelta is een speciaal gebied omdat het de grootste binnenlandse delta ter wereld is. Waar het water van rivieren vooral uitmonden in een delta bij zee, gebeurt dat in Botswana in het binnenland. Het water verspreidt zich over een immens landoppervlakte en verdwijnt vervolgens in de grond. Van bovenaf gezien ziet de Okavangodelta eruit als een gigantische hand met een arm. De vijf 'vingers' zijn de kleinere rivieren die zich verder vertakken. In dit praktisch onbewoonde en ongerepte gebied tref je dan ook een uitbundig vogel- en wildleven aan. Zo komen er wel 350 vogelsoorten, waaronder visarenden, ijsvogels, uilen en de 'hadeda ibis', in dit gebied voor. Je maakt aan het eind van de middag een ontspannen boottocht door de Okavangodelta.

Wakker worden door vogel geluiden. Het was geweldig. Tegelijker tijd ijskoud. Het is nog steeds winter en het huisjes hebben alleen maar gaas voor de ramen.

Na een goed ontbijt vertrokken we weer met de truck.

Na wat dorpjes kwam er lang niets dan bossages. De weg sneed er dwars door.

Tijd om te reflecteren. Twee en een halve kip kost het om je kind een jaar naar school te laten gaan en dan hebben ze nog geen pen, geen schrift. Ik denk dan hoe makkelijk wij op school met dingen omgaan, o verkeerd gekopieerd, gelamineerd, even opnieuw. Ik weet onze wereld is eigenlijk niet te vergelijken met deze maar toch. We rijden nu echt door het armste gedeelte van Namibië.

Vlak bij de grens stopten we om een lunch te kopen. Eigenlijk is de lunch overal hetzelfde. Toasted brood met kaas, of ham of tomaten met friet. Veel andere keus is er niet. Soms kun je wraps kopen. Maar niet geklaagd. Het is prima te eten.

Het was nog ongeveer een uur naar Swap Stop Camp en daar kregen we een leuke kamer. Het lag aan een kanaal van de Okavango Delta en je hoorde de Nijlpaarden in de verte knorren.

Ik wilde mijn rugtas uitpakken in mijn kamer en verschoof een kist om meer ruimte te krijgen. Ik zag er achter een hagedis zitten. Schoof als reactie de kist weer tegen de muur en weet nog steeds niet of het beestje het overleefd heeft.

Het was even tijd om wat was te doen. Het water was mijn zwart. We hebben zo veel stof elke dag te verstouwen dat het me niet verbaasd.

Om 5 uur gingen we een tochtje maken met de boot om de omgeving te verkennen en de zonsondergang te zien. Veel vogels werden gespot en daarnaast ook een prachtige zonsondergang.

Het eten was heel lekker. En we werden door de lokale gids voorbereid op de dag van morgen. Het wordt een dag waar we helemaal de Okavango Delta ingaan. En hopelijk spotten we wat nijlpaarden en krokodillen.