De grens met Angola

De reisgids vandaag:

Vandaag zal je het grootste deel van de dag onderweg zijn. In de ochtend verlaat je het Etosha Nationaal Park. De route gaat verder richting de Caprivistrook. Deze smalle strook land heeft een historisch karakter. Ooit hebben Duitse kolonialisten getracht ‘hun’ Oost- en Zuidwest Afrika met elkaar te verbinden. De Caprivibevolking staat bekend om haar ambachten; prachtige manden en aardewerk, vervaardigd door vrouwen die zijn georganiseerd in kleine ondernemingen. De Caprivi is veel ‘Afrikaanser’ dan de rest van Namibië en ook wat landschap betreft sluit het veel beter aan bij de noordelijke buren. Tientallen (veelal droge) rivieren die in het hoogland van Angola ontspringen, doorkruisen de Caprivistrook en eindigen in de Okavangodelta. Vanuit Rundu vertrek je morgen voor het 2-daagse bezoek aan de Okavangodelta.

Omdat Angola aan de overkant van de rivier ligt, willen mobiele telefoons tijdens het verblijf in Rundu nogal eens in de war raken. In Angola is het namelijk een uur vroeger dan in Namibië.

Voor de wekker van 6.15 was ik weer wakker. Vroeg slapen helpt om vroeg op te staan. 😇

Na het ontbijt vertrokken we met de zonsopgang en reden nog even langs een waterpool maar er waren geen dieren, wel een prachtige zonsopgang.

Vandaag dus een lange dag naar de grens van Angola maar wel op asfalt. De eerste uren waren rustig. Ieder deed wat, slapen, lezen en ik ordenden de foto’s op mijn camera.

Heel langzaam veranderde het landschap in weer meer heuvelachtig. Ook dit is een regio met veel mijnen.

In Grootfontein stopte we om onze lunch te kopen. De stad zelf zag er niet veilig uit. We stapte uit bij een duidelijk afgesloten winkelcentrumpje, met voornamelijk blanke bezoekers. Hoewel het open is voor iedereen was het duidelijk een plaats waar bijna alleen blanke komen. Na alles te hebben gekocht vertrokken we weer verder richting Rundu.

Ergen halverwege stapten we uit en aten onze lunch. In het winkeltje hingen opgezette dieren. De Koedu, de Buffalo, de Gnoe. Zo vlak bij besef je pas hoe groot ze zijn.

Daarna nog 150 km. Het ging vandaag lekker op het asfalt. Het landschap veranderde snel. Ja heel langzaam ging het lijken op het Afrika van wat je altijd ziet, veel groen, veel vee op de weg, hutjes en wandelende mensen. Zonder daar verder een oordeel aan te geven. Het voelde authentiek aan. De mensen die eenvoudig leven, zich wassen in een teiltje en keuvelen onder een boom. Toen we even stopten werden we meteen omgeven door heel veel kinderen. Helaas is het idee dat blanke mensen veel geld hebben en geven diepgeworteld. Natuurlijk zijn we stinkend rijk in vergelijking met deze mensen maar het is jammer dat het meteen om geld gaat. Het blijft lastig voor mij om me daarin te begeven.

Sinds drie dagen slik ik ook de malariapillen want we zullen de muggen nu veel tegen komen.

Om even voor half 4 kwamen we aan in een prachtig stukje jungle aan de Okavango rivier die Namibië van Angola scheidt. Ieder had een houten hut met alleen maar gaas voor de ramen, uitkijkend over de rivier was het echt een droomplek.

Ik nam even de tijd, nam een douche en liep een rondje. Om half 6 begon de boottocht.

Het was prachtig. Het Afrikaanse gevoel was helemaal. De ondergaande zon de mensen en kinderen aan de oever die water haalden of zich wasten.

We stopte aan de overkant om heel snel illegaal een stap op Angolese bodem te zetten. Ik heb letterlijk een foto gemaakt van mijn voetstap.

Daarna weer terug. Het was zo vredig en deed zo goed na weer een lange dag in de truck. Daarna een diner en na het diner een dansvoorstelling van mensen uit het dorp. Wat een belevenis. Ze dansten en zingen. Het was een mooi gezicht. Aan het eind zongen ze het Namibiaanse volkslied.

En daarna was deze dag weer voorbij. Weer een heel bijzondere dag.

Etosha

De reisgids vandaag:

Ook vandaag ga je op zoek naar de bijzondere dieren die in Etosha leven. Gisteren heb je het eerste deel van het nationaal park gezien, vandaag reis je door het park naar je volgende overnachtingsplek die in het oosten van Etosha ligt. Rondom de ‘pan’ en elders in het park groeit een voedzame vegetatie van grassen, vetplanten en acacia's, die de voedselbron zijn van duizenden antilopen, springbokken, koedoes, impala's, zebra's, gnoes en vele giraffen, olifanten en oryxen. Ook de zeldzame zwarte neushoorn laat zich hier regelmatig zien. Al deze vegetariërs trekken natuurlijk ook de carnivoren aan: leeuwen, cheeta's, jakhalzen, hyena's en luipaarden kun je observeren tijdens de jacht of rustend in de schaduw van de bomen. In het droge landschap van Etosha Nationaal Park zijn een aantal permanente drinkplaatsen gegraven, waar vooral in de namiddag veel dieren op afkomen. Dit zijn ideale plaatsen om dieren te spotten!

We reden de Halali compound uit bij het opengaan van de poort. ‘s’nachts mag in het park niet buiten de compound verblijven ivm …… wilde dieren 🤪.

Vandaag zullen we in de middag aankomen bij Numatoni en via vele wegen proberen om dieren te spotten. En weer vele zebra’s, gnoes, impala’s, springbokken, giraffen, een enkele olifant maar ook de Koedu voor het eerst. Natuurlijk moest er nog de leeuw gezien worden. Via mensen die we tegen kwamen wisten we dat er gisteren 9 leeuwen in een zeker gebied waren gezien dus reden we daarnaar toe. En ja heel in de verte lagen er een paar. Kun kleur verloor zich in de omgeving maar dankzij mijn camera met 40x zoom kreeg ik ze als enige op de foto. Het waren allemaal vrouwtjes en ze waren nog steeds op iets aan het jagen. Helemaal blij dat we ze hadden gespot reden we verder naar Namutoni waar we onze lunch gebruikte om daarna een vrije middag te hebben. En ondanks dat er was gezegd dat er geen wifi was, was deze er wel en kon ik wat foto’s en verhalen online zetten. Daarna liep ik een rondje over het terrein. Er staat hier een oud fort uit 1907 en het was best de moeite waard om die te bezoeken.

Maar het was zo heet dat ik naar mijn prachtige kamer ging om even verkoeling te hebben.

Heerlijk was het om even een middagje rust te hebben. Om 6 uur aten we al want om 7 uur was er een nachtsafari. We konden precies met 9 in de 4x4 en vertrokken net na zonsondergang. Het werd gauw pikkedonker en net een rode lamp in de ene hand reed de chauffeur met de andere hand de car, onderhand zwaaide hij constant van links naar rechts de bosjes in op zoek naar dieren. Bij de eerste watergolf was niet veel te zien maar bij de tweede liepen twee luipaarden. De chauffeur zei al dat het bijzonder was er twee bij elkaar te zien. Hij verzette de car en daar voor onze ogen hadden de twee gemeenschap. De chauffeur werd heel enthousiast. Dat zo iets te zien is voor ons mensen is uniek en ik weet niet wie enthousiaster was, de chauffeur of wij. We bleven nog een tijdje hangen maar ze lieten zich verder niet meer zien, wel hoorden we hun gegrom. We zagen verder nog een kudde olifanten, neushoorn, giraf, jakhalzen en hyena’s. Uiteindelijk kwamen we bij een andere waterpoel en daar lagen koninklijk twee mannetjes leeuwen te rusten. Onze dag kan niet meer stuk. Van de big5 (Leeuw, Luipaard, neushoorns, Olifant en Buffel) hadden we ze op een dag 4 gezien en de buffel leeft niet in Etosha, die zien in de Okavango Delta.

We hebben echt heel veel geluk gehad met het spotten van al deze dieren.

Op weg naar Etosha

De reisgids vandaag:

De laatste wildernis van Namibië kent veel schoonheid. Je moet daarom vandaag vroeg uit de veren om het maximale uit de dag te halen. Zo bezoek je vandaag het Himbadorp Otjikandero waar je kennis maakt met de cultuur en de dagelijkse bezigheden van de bewoners. Een bijzonder inkijkje in een van de meest traditionele stammen van Namibië.

Vanuit Otjikandero is het nog een paar uur rijden naar het beroemde Etosha Nationaal Park. Etosha betekent 'Grote' Witte Plaats van Droog Water'. Een naam die ontleend is aan

de enorme zoutpannen die het landschap domineren. Al in 1907 werd dit gebied uitgeroeid tot nationaal park. Het enorm natuurgebied slaat zo'n 23.000 km², bestaande uit

savanne met centraal gelegen een 'pan' (depressie). Je rijdt het park binnen via de territoriale poort en zal Etosha op dag 14 via de oostelijke poort weer verlaten. Je eerste overnachtingsplek ligt ongeveer halverwege het park, je overnachtingsplek op dag 13 ligt niet ver van de uitgang. Je

maakt vandaag nog je eerste game drive door het park.

Om 7 uur ging de wekker. Buiten was er verwen gezang te horen van een groep mensen, afwisselend van elkaar in een vraag en antwoord spel. Buiten was het adembenemend. Buiten het hek stond een struisvogel. Hij begon te dansen toen ik met mijn handen begon. Te zwaaien.

Even buiten het het dorp ligt een Himba dorp. We zouden het gaan bezoeken. Cardi kocht eerst heel veel zaden en we werden opgewacht door een man die ons in het Engelse zou rondleiden. De vrouwen zijn heel typisch gekleed maar vooral gekleurd. Na hun eerste menstruatie wassen ze zich nooit meer met water. Maar smeren ze zich in met klei en wassen zich met rook van een speciale boom waar ze ook kruiden in verwerken. We mochten ook foto’s maken en de man vertelde veel en gaf op al onze vragen antwoord. De andere mensen spraken geen Engels en hij moest het voor hun vertalen wat we vroegen. De kinderen stalen natuurlijk de show. De van hen genomen foto werden zorgvuldig bekeken.

Op hun marktje kocht ik twee armbandjes. Afdingen deed ik niet. Alles kom ten goede aan de gemeenschap. Daarna liepen we met de gids naar hun tuin en plantte de zaden voor hun in de grond.

Daarna begon de rit naar Etosha. En…… dit keer op asfalt. Wat een verschil. Het was niet zo ver naar Etosha. Even voor de ingang van het park lunchte we en rond 1 uur betraden we het park. Etosha is groter dan het Krugerpark in Zuid-Afrika. Meteen bij de eerste water pool was het raak. Heel veel olifanten, zebra’s, een giraf en allerlei soorten bokken en hertensoorten. Wat een opname konden we maken.

Mijn compact camera die 40x vergroot kan alles zo dichtbij halen. Geen telelens kan daar tegen op. En met een monopod ( of te wel een statief met 1 poot) heb ik ook de stevigheid en stabiliteit.

Daarna zijn we door het park gegaan en als er een dier werd gespot werd er hard geroepen STOP en dan kon iedereen een foto maken.

We reden ook langs de pan van Etosha. Een enorme zijvlak waar alleen in de regentijd een beetje water staat maar de meeste tijd staat tie droog. De overkant zie je niet.

Daarna zette we de vaart in. We wilde voor zonsondergang bij Halali zijn. We gaan er slapen maar er is ook een prachtige waterpool waar bij zonsondergang de dieren komen drinken. Even voor zonsondergang kwamen we aan en het was prachtig de zon over de savanne onder te zien gaan. We zaten nog geen 10 minuten of er kwamen een mama neushoorn en kind aanzetten die begonnen te drinken. Het was muisstil. Er zaten misschien wel honderd mensen en niemand sprak. De pool ligt op nog geen 50 meter van waar wij zaten. Daarna kwam er een derde en er was een beetje ruzie tussen de twee volwassenen. Onderhand honderden vogels kwamen ook drinken en een hyena. Maar je hoorde dat er wat in de lucht hing. En ja, in de verte een stofwolk die twee olifanten kwam aankondigen. De neushoorns liepen snel weg en toen weer in de verte een enorme stofwolk en heel majestueus kwam daar een kudde olifanten uit de nu donkere bossage lopen. Wat een opwinding bij iedereen dit is waar je het voor doet, hier ben je voor gekomen.

Ze begonnen allemaal te drinken en te baden. Er werd gekeuveld en wat ruzie gemaakt. Het was een prachtig schouwspel.

Na drie kwartier keerde ik terug naar de compound want er moest nog gegeten worden en ik had mijn kamer nog niet. Na het eten rustig naar de kamer. Het was weer een dag van hoogtepunten geweest zoals zovele.

De Oorrobben van Cape Cross

De reisgids vandaag:

Een interessante reisdag naar het noorden van Namibië staat vandaag op het programma. Je volgt een deel van de Skeleton Coast, een van de gevaarlijkste kusten ter wereld die helemaal tot in Angola doorloopt. De harde winden, mistbanken, onvoorspelbare stromingen en woeste branding hebben menig schip doen vergaan en de restanten van verschillende schepen zijn nog steeds zichtbaar. Niet alleen schepen zijn hier in grote aantallen vergaan, ook walvissen stranden vaak aan deze kust. De vele walvisskeletten die vroeger op de stranden lagen zijn de reden dat het gebied Skeleton Coast is genoemd. Je maakt een stop bij een van de scheepswrakken. Je trekt de regio Kunene in, het voormalige Kaokoland. Het landschap is droog, moeilijker begaanbaar en wordt dan ook de laatste wildernis van Namibië genoemd. Dit is het woongebied van de Herero en de Himba. De vrouwen van de Herero bevolking vallen op door het dragen van Victoriaanse jurken, een kledingstijl die ze na contact met de vrouwen van Duitse missionarissen hebben aangenomen. De Himba leven een semi-nomadisch bestaan en zijn herkenbaar aan de bruinrode kleur van hun huid, haar en kleding (vaak alleen een geitenleren rok). Deze rode kleur wordt verkregen doordat ze zich insmeren met een mengsel van rode aarde, kruiden, boomschors en vet ter bescherming tegen het woestijnklimaat. Aan het eind van de dag kom je aan bij je hotel in Kamanjab.

We vertrokken half 9. Ook vandaag niet voor dag en dauw. Het was mistig. Dit is bijna altijd hier in Swakopmund si dat het gisteren zo’n mooie dag was, was uitzonderlijk. We reden eerst een stuk langs de Skeleton Coast. In Hentiesbay een korte stop daar kregen we te horen dat we toch naar Cape Cross konden gaan. Er is daar een enorme oorrobben kolonie maar een paar dagen geleden leek het er op dat ze daar veel dieren aan het afschieten waren. Het zou niet fijn Zijn daar naar toe te gaan. Nu bleek dat ze nog niet met het jachtseizoen waren begonnen en dus gingen we er alsnog heen.

Honderdduizenden oorrobben liggen daar boven op elkaar. De stank was enorm. Maar je kunt op enkele meters van ze afstaan. Wel oppassen want het blijven wilde dieren. 

Prachtige foto’s kon ik maken en zelfs een filmpje van een pup die bij zijn moeder dronk. Ik voelde me een filmer van de BBC voor de film “Earth”.

Daarna gingen we weer verder. Langs de weg stonden heel veel stalletjes met zoutkristallen. Er wordt het heel veel zout gewonnen. Ze waren prachtig. Ik kocht er een naar we zullen zien wat er van overblijft.

Daarna een eindeloze weg door niets. Alleen maar zand en plat. Zo nu en dan een mijn. We zijn nu in het gebied gekomen waar heel veel mineralen uit de grond worden gewonnen.

Langs de weg kraampjes waar stenen worden verkocht. We kwamen aan in Uis waar we lunchte. Aan de rand van de weg lagen grote stukken floriet. Stukken die in Nederland honderd euro kosten. Hier wordt het gebruikt om wegen aan te geven.

De lunch was lekker. Het was fijn even uit de hobbelige truck te zijn. De wegen zijn weer alleen maar gravel.

Even buiten Uis lag een Himbadorp. Iedereen wilde er foto’s van maken, ook van de mensen. Ik voel me dan zo ongemakkelijk. Morgen gaan we al naar een Himba dorp. Later stopte we bij een markt van de Herera. Ik kocht een zelfgemaakt zakje waar ik mijn stenenverzameling in kan doen en een ander klein dingetje ik weet je moet afdingen maar ik ben daar slecht in en wat ze vroeg was een tientje bij elkaar. Je helpt de mensen ermee. Nu voelde ik me wel rustig om te vragen of ik een foto van hun mocht maken. Dat mocht.

Daarna nog 150 km in een hobbelige truck. Het wordt nu echt warmer. We tikken vandaag voor het eerst 30 graden aan en dat zal zo blijven tot Johannesburg.

We kwamen na zonsondergang aan. Een mooi klein huisje om even te relaxen. Heerlijk buiten eten en dan slapen.

De levende woestijn

De reisgids vandaag:

Vrije dag. Swakopmund ligt ingeklemd tussen de woestijn en de oceaan en straalt een ontspannen sfeer uit. Het oude havenstadje verwelkomt je met een karakteristieke vuurtoren die hoog boven de koloniale Duitse huizen oprijst. De Duitse architectuur vind je terug in talrijke gebouwen zoals het Woermannhaus, de Alte Kaserne en het oude treinstation.

Wat een luxe om uit te kunnen slapen en pas om 9 uur te gaan ontbijten. Als eerste daarna ging ik naar de Kristall Galerie. Namibië heeft de grootste kristal en mineralen mijnen in de wereld. Alles wordt hier gevonden maar Pietersiet is recht uniek voor Namibië. Wie mij kent weet dat ik gek ben op stenen en kristallen en dus een mooie gelegenheid om daar naar toe te gaan. Het was nog geen kilometer van het Guesthouse dus om kwart voor tien was ik al binnen.

Bij de ingang stonden stukken zo groot als kasten. En binnen de tentoonstelling wat de grootste tentoongestelde kristal van de wereld. Ze zijn er 5 jaar aan bezig geweest om deze uit te graven. Prachtige kristallen zag ik voorbij komen en ik maar foto’s nemen. Tot dat een man mij er op wees dat in dat gedeelte dat niet mocht. Nou ja. Ik had er al heel wat gefotografeerd. Het was echt heel mooi om dat alles te zien. In het winkeltje kocht ik drie stukjes Pietersiet. Drie omdat Pietersiet verschillende kleuren kan hebben en zo had ik ze allemaal. Prachtige kleine stukjes. We gaan nog wel door het mijngebied maar ik ben blij deze alvast te hebben.

Daarna nog een wandeling gemaakt door het stadje. De Duitse invloeden zijn overal te zien en zelfs word ik steeds in het Duits aangesproken. Daarna even terug naar het Guesthouse om even nog wat te rusten.

Je kunt vele excursies doen vandaag en ik heb gekozen voor de Living Dessert samen met Yvette.

Om twee uur werden we opgehaald. In de 4x4 drive zaten nog twee Nederlanders en twee Italianen. De gids/driver bracht ons eerst bij een stuk woestijn dicht bij de stad. Hij legde de verschillende sporen uit van de hazelworm, de gekko, de kameleon, de slang, de hagedis, de schorpioen en de spin. Daarna begon hij te lopen, groef ineens een gat en haalde er een Gekko naar boven. We konden het beestje echt van heel dicht bij bekijken en fotograferen. Daarna gebeurde het zelfde bij de Hazelworm en de kameleon. Het was prachtig te zien hoeveel leven er is onder het zand en net daar boven is.We reden verder en stapte uit en hij haalde een hagedis uit het zand. Ik begon nu de sporen te herkennen. Het was echt fascinerend.

Daarna op zoek naar slangen en schorpioenen maar die vond hij niet. Onderhand racete we met de 4x4over de duinen. Parijs-Dakar was er niets bij. De duinen hier zijn heel anders als in Sossusvlei. Deze duinen zijn onderhevig aan de wind en veranderen dus constant. Het was echt adembenemend mooi.

Drie uur reden we rond en soms stopte de gids om te kijken of hij toch nog die slang kon vinden. Maar het lukte niet. Maar zo is het nu eenmaal met wilde dieren, ze zitten niet op ons te wachten.

Daarna reden we terug naar het Guesthouse en Yvette en ik besloten daarna samen te gaan eten in een typisch Afrikaans restaurant. Daar stond hazelworm op het menu maar dat hebben we toch maar niet gedaan. Daarna vroeg naar bed. Morgen weer een lange reis dag. Op weg naar Etosha.

Van Steenbokskeerkring tot flamingo’s

De reisgids vandaag:

Het huidige Namibië was van 1884 tot 1919 een Duitse kolonie. De invloeden van die periode zijn nog altijd goed merkbaar. Duitse plaatsnamen, architectuur en Apfelstrudel zullen regelmatig je pad kruisen. De lange rit om vanuit Sesriem in Swakopmund te komen voert langs het ruige noordelijke deel van het Namib Naukluft Park. Enorme rotspartijen en gravelvlakten vullen het eindeloze landschap. Je passeert de Gaub- en Kuisebpas. Afgezien van een stokstaartje en een grondeekhoorn zul je in deze woestijn weinig leven tegenkomen. Het minder dan 100 inwoners tellende dorpje Solitaire heeft het enige tankstation tussen Sossusvlei en Walvisbaai. De ligging van het gehucht, omgeven door eindeloos woestijnlandschap en met her en der een deels vergane oude auto half onder het zand, maakt je korte stop een ietwat vreemde ervaring. Iets buiten Solitaire stop je bij de markering van de Steenbokskeerkring, een groot bord vol stickers van reizigers van over de hele wereld. In de loop van de middag bereik je Walvisbaai, de belangrijkste haven van Namibië. Je stopt hier niet om, zoals je misschien zou denken, walvissen te spotten, maar om de grote aantallen flamingo’s die er leven te bekijken. In de Afrikaanse zomermaanden komen er tienduizenden flamingo’s naar deze lagune om zich vol te eten. Aan het eind van de middag kom je aan in Swakopmund.

Weer vroeg op. Het wordt een gewoonte. We verlaten een plaats waar het heel fijn was om te verblijven. Het begon al licht te worden en we reden lang prachtige landschappen waar de zon op begon te schijnen. Er hangt ook elke ochtend een dunne nevel over de woestijn. Dat is waar al het organisme zijn water vandaan haalt. De dieren likken het van de planten en er is zelfs een tor die wacht tot er een druppel van een plant valt, een handstand maakt en dan de druppel opvangt met zijn achterste. De natuur heeft zich aangepast aan deze harde omgeving. Het was overigens weer 4 graden dus echt koud. Wat ik ook steeds beter herken is de plaatsten waar water maar ook waar soms een stroompje vloeit. Daar zie je hoe de bomen verzameld staan.

Onze eerste stop was in Solitair. Een plaatsje gesticht door een Nederlander. Het is zoals de naar al zegt; eenzaam en alleen.

Koffie gedronken en apfelstrudel. Daarna weer verder. We zagen veel spiesbokken en ook de eerste zebra’s. Dit zijn bergzebras die weer anders zijn dan die we in Etosha zullen zien. Verder nog een een familie van wilde zwijnen.

Daarna kwamen we bij het punt waar de Steenbokskeerkring passeerde. Ook hier weer een fotomoment.

Daarna ging de reis verder de weg werd hobbeliger en bonkiger. We werden aardig door elkaar geschud. Het gebied waar we door heen reden was echt onherbergzaam. We kwamen op en prachtig uitkijkpunt maar wat voor mij nog belangrijker was, de stenen die je er kon vinden. Er lag bergkristal, mica en oranje calciet.

Ik hé. Er heel veel in mijn broekzak gedaan. Vanavond even kijken welke de mooiste zijn.

Daarna kwam er een enorm leeg landschap en dat ging door tot Walvisbay.

Daar in een winkelcentrum kocht ieder zijn lunch en gingen we naar de plaats waar flamingo’s zijn.

Deze stonden letterlijk enkele meters van de rand van de lagune. Ik heb prachtige foto’s en filmpjes kunnen maken. Daarna door naar Swakopmund. De weg ging, met aan de ene kant de Atlantische Oceaan en aan de andere kant de duinen. Een prachtig gezicht.

Alby reed een rondje door Swakopmund en zo waren we half 5 bij het Guesthouse Dunedin Star. Na alles op de kamer te hebben gebracht gingen Els, Yvette en ik nog een rondje lopen door Swakopmund. Niet zo groot plaatsje dus alles is te belopen en relatief veilig. We liepen helemaal tot de pier en liepen deze af. Ruim honderd meter loopt deze de zee in. De zee was best ruig en het was echt heerlijk na weer een lange dag van reizen even uit te waaien. We besloten te wachten dat er de zonsondergang zou zijn en zo zagen we met een prachtige lucht de zon achter de horizon verdwijnen. Een mooie afsluiting van weer een bijzondere dag.

Sossusvlei, Deadvlei en Sesriem Canyon

De reisgids vandaag:

Je moet vandaag vroeg uit de veren want er staat een heel mooie dag in het Namib Naukluft Nationaal Park op het programma. Je eerste bestemming is Dune 45, de meest gefotografeerde duin van dit gebied. Na een stevige klim kijk je vanaf de 150 meter hoge top over de surrealistische, door de wind gevormde rode zandduinen. Het uitzicht op dit onwezenlijke maanlandschap loont de moeite! Je volgende stop is de diep in het Namib Naukluft Park gelegen Sossusvlei. De truck rijdt tot aan de parkeerplaats en vervolgens kun je te voet of per optionele shuttle verder. Het is verbazingwekkend hoe zich temidden van zoveel blakerend zand (oplopend tot wel 70 graden!) acacia's en kleinere struiken kunnen handhaven. Gekko's, kevers, kameleons, hagedissen en andere dieren hebben zich ook aan deze moeilijke leefomgeving weten aan te passen. Een surrealistisch schouwspel biedt zicht op de Deadvlei, een zoutmeer aan de voet van enorme zandduinen waarin gemummificeerde bomen te zien zijn. Voor je laatste bestemming vandaag moet eerst een stukje worden gereden. In de nabijheid van Sesriem heeft de Tsauchabrivier een kloof gevormd in het landschap van één kilometer lang en zo'n dertig meter diep: de Sesriem Canyon. Deze kloof is zo genoemd omdat er zes ossenhuiden riemen nodig waren om water te putten uit de diepe waterpoel in de kloof. Bij de Sesriem Canyon maak je een eenvoudige maar prachtige wandeling waarna je terugreist naar je overnachtingsplek.

Vandaag vertrokkenwe zo vroeg dat het nog pikkedonker was. Dat is omdat we met de zonsopgang het park in willen. Want dan zijn de duinen het mooist.

Het was nog 45 km rijden naar de eerste stop. Duin 45. Waarom? 45 km Van het begin van het park. Je kunt op de richel naar boven lopen.

Dat is behoorlijk pittig want het is mul zand. Dus je zakt telkens weg. Een zware tocht ook want de wind was ijzig koud. 6 graden want het is nog steeds winter hier. Uiteindelijk kwam ik op de top aan. Wat een prachtig uitzicht over al die zand duinen. Vi de andere kant weer naar beneden wat heel wat makkelijker ging.

Daarna door naar Sossusvlei. Daar stapte we over op 4x4 wagens die ons door het zand naar Deadvlei brachten. Je moet dan wel nog een kilometer door weer dat rode zand ploeteren maar dan kom je aan bij de witte zoutpan met daar de dode bomen. Het zijn de iconische foto die je nu zelf kunt maken. Een uur heb ik er rondgelopen en wat vond ik daar zomaar? Een fossiel. Een schelp die daar weet honderdduizenden jaren gelegen heeft. Wat bijzonder. Ik kon mijn geluk niet op.

Daarna reden we terug naar de truck en begonnen we terug te gaan naar de ingang van het park. Ondertussen was alle dikke kleding uit en liepen we in korte broek. Het was ondertussen 25 graden.

Na geluncht te hebben gingen er verder naar Sesriem Canyon. Ook dit was weer een hele andere ervaring. Van hete zand naar de koelte van de canyon waar we door heen liepen. Prachtig hoe de natuur dit zo heeft gevormd. En je geloofd het niet maar ook hier vond ik een klein fossiel. Ik was echt helemaal heppie. Het lag gewoon voor mijn voeten. Het was de afdruk van een plant wie weet hoeveel miljoenen jaren geleden.

Daarna begonnen we de terugweg naar onze slaapaccomodatie. Lekker om een keer terug te keren naar waar we vannacht hebben geslapen.

Onderweg spotten we nog spiesbokken, jakhalzen en een aantal vogels. Maar die kon ik niet thuis brengen.

Terug in de kamer eerst het vele zand afgespoeld van mijn lichaam en daarna mama even gebeld. Om 7 uur het dinner en omdat we enige groep waren kregen we een dansvoorstelling van de koks en obers. Leuk.

Daarna naar bed want morgen gaan we op weg naar Swakopmund.

Lange reisdag

De reisgids vandaag:

Indien er gisteren geen tijd meer voor was, begin je vandaag al vroeg om een mooie wandeling bij de Fish River Canyon te maken. De brede paden langs de kloof zijn goed begaanbaar en bieden een geweldig uitzicht, vooral aan het begin en aan het eind van de dag. Na het ontbijt staat er een lange reisdag voor de boeg naar Sesriem, dat aan de rand van het Namib Naukluft Park ligt. Je rijdt over gravelwegen en passeert de Remhoogte Pas, voordat je aan het eind van de middag aankomt bij de lodge waar je zal overnachten. Het Namib Naukluft Park behoort met zijn 50.000 km² tot een van de grootste en droogste woestijngebieden ter wereld. De aanwezigheid van talloze van abrikoos tot dieprood gekleurde zandduinen, die een hoogte kunnen bereiken tot wel 300 meter, maken dit gebied een oase van rust en een van de beroemdste bezienswaardigheden van Namibië.

Vanmorgen weer voor de wekker wakker. Het was nog donker buiten. Er was geen water in het toilet maar dat hadden ze gezegd. Alles was weer droog van de zwempartij en mijn rugzak was gauw ingepakt.

Omdat ik zo vroeg was even een rondje over het terrein. Het was een serene ochtend. Na het ontbijt vertrokken we rond half 8. We hadden een lange dag weer voor ons. Het weer was prachtig en deze kwam rustig op. Vandaag zouden we meer dieren zien en de eerste spiesbok en struisvogel weeral gauw gespot.

Om tien uur een stop voor koffie en wc. Weer zo’n restaurantje in the-middle-of-knowhere met half vergane auto’s en andere curiosa.

Daarna weer verder. Het is misschien saai maar nee, de woestijn is zo verschillend elk moment. En als er dieren werden gespot werd er gestopt. Het is geweldig hier in Namibië want langs de weg staan om de zoveel kilometer een picknick tafel onder een afdakje. Zo kun je rustig even zitten.

Wij reden tot half 2 door om in Hemminghausen (Namibië is een Duitse kolonie geweest ) onze lunch te eten. De temperatuur was perfect en met een heerlijk briesje erbij was het heerlijker buiten te zitten.

Daarna weer verder. We reizen eigenlijk op een hoogvlakte want we zitten al de hele dag tussen de 1000 en 1500 meter hoogte. Dat zou je niet zeggen want het landschap is plat met hier en daar een tafelberg. Zie ik toch tafelbergen deze vakantie. 😉

Er waren ook stukken niets, helemaal niets. 99% van Namibië is niet bewoond en dus is het logisch dat er zoveel leeg is.

Om 6 uur kwamen we aan bij Hammerstein Lodge. We werden net een drankje ontvangen. Ieder kreeg een klein huisje toegewezen en er was weer wifi. Dus vanavond kan er weer geüpload worden. We blijven hier 2 nachten en dus kan er vanavond ook gewassen worden.

Om 7 uur was het dinner. Een buffet en het smaakte heerlijk, vooral het dessert.

Daarna nog wat online gezet, een wasje gedaan en om half tien het licht uit gedaan.