In Namibië

Eerst weer de reisgids vandaag:

Vanuit Springbok is het minder dan 2 uur rijden naar de grens met Namibië. De formaliteiten nemen doorgaans weinig tijd in beslag. Ook vandaag ben je veel onderweg, maar de omgeving waar de weg je doorheen voert is werkelijk prachtig. Je passeert bergen en woestijn, maar ook groene velden waar dankzij de irrigatie van de Oranjerivier onder meer druiven worden verbouwd. Je bestemming voor vandaag is Afrika's grootste en meest adembenemende kloof, de Fish River Canyon. De eroderende werking van de Fish River in het rotslandschap heeft na miljoenen jaren een 161 kilometer lange kloof gevormd die op sommige plaatsen een breedte bereikt van 27 kilometer en een diepte van 550 meter. Tegenwoordig staat de rivier bijna het hele jaar (op maart en april na) droog afgezien van wat poeltjes her en der. De allereerste bewoners van het gebied schreven het spectaculaire meanderen toe aan bovennatuurlijke krachten. Volgens een legende van de San is de kloof ontstaan toen de slang Kouteig Kooru zich terugtrok in de woestijn, op de vlucht voor jagers, en zo diepe sporen in het landschap achterliet. Afhankelijk van de tijd bezoek je de Fish River Canyon vandaag of morgen vroeg in de ochtend.

Om kwart over 6 ging de wekker. Ik begin een routine te ontwikkelen van alles de avond te voren zo goed als alles voor te bereiden zodat je zo snel mogelijk klaar bent.

Kwart voor 7 ontbijt en half 8 vertrokken we weer. Het was prachtig weer. Even was er paniek bij Cardi dat ze haar werk visum voor Namibië niet had. Dat moeten ze hebben om Namibië binnen te komen maar via e-mail had ze het als nog.

Daarna op naar de grens. Het was een tocht waar het landschap steeds desolater werd, de vegetatie begon te verdwijnen en de stenen steeds meer plaats maakten voor zand.

De formaliteiten aan de grens duurde ongeveer een uur. Eerst uit Zuid Afrika, dan niemandsland met een foto bij het bord “welkom in Namibië” en daarna weer wat stempels om Namibië binnen te komen. Daarna begon de reis naar Fish River Canyon. Eerst nog op asfalt maar al snel ging het over op gravel. Dat wordt ongeveer de ondergrond voor de komende 15 dagen. Geloof me. Je wordt aardig door elkaar geschut en het geluid is oorverdovend. Maar de vergezichten maakten alles goed. Rond 12 uur lag daar in het niets ineens een restaurant naast de weg. We gingen daar lunchen. Je bent gemiddeld daarvoor minder als een tientje kwijt. Het was een restaurant met allemaal verroeste auto’s maar die van de jaren 40, 50. Verroest en al stonden ze overal. Die heb ik ook al enkele langs de kant van de weg zien staan. Vergane glorie.

De lunch was heerlijk en met de aanwezige wifi kon ik mama even bellen. Zij kan mij trouwens volgen met de satelliet ontvanger die ik heb. Zo kan ze me toch volgen waar ik ben en kunnen we elkaar sms’jes sturen waar helemaal geen bereik is.

Daarna echt naar Fish River Canyon. Het was nog een uur verder op een hobbelige weg. Maar dan heb je ook wat. Adembenemend mooi lag deze aan onze voeten. Alby liet ons ergens uit en langs de rand liepen we de twee kilometer terug naar de truck. Ik bleef maar foto’s en video’s nemen. Op een gegeven moment werden we een minuut stil en je hoorde niets. Fish River Canyon is na de Grand canyon de grootste van de wereld en een van de oudste stukken aarde. Prachtig.

Daarna nog de lange en bonkige tocht naar het Ai-Ais resort. De zon begon langzaam onder te gaan en met de laatste stralen kwamen we aan. Na ons in onze kamer te hebben geïnstalleerd hadden we een eenvoudige maaltijd.

Ai-Ais is ook een Spa met warm water bronnen en ik wilde nog perse zwemmen. De anderen hadden geen zin maar ik kleedde me om en ging naar het zwembad. Het was heerlijk. Ik was alleen en boven me strekte zich de Melkweg uit. Daar lag ik. In de Namibische dessert in een warm zwembad met boven mij de Melkweg. Wat wil je nog meer.

Nu echt op weg

Eerst kijken wat de reisgids van deze reis vertelt:

Hoe groot de reisafstanden in Zuidelijk Afrika zijn, wordt vandaag duidelijk. Na het ontbijt vertrek je met de truck richting Namibië, een lange rit. Nadat je het plaatsje Citrusdal bent gepasseerd, reis je door de Cederbergen. Dit gebied staat bekend als de Rooibosroute omdat het de enige plaats ter wereld is waar rooibos groeit. Aan het eind van de middag kom je aan in Springbok, de belangrijkste stad in de provincie Noordkaap. Springbok dankt zijn naam aan de grote aantallen springbokken die er leefden totdat er koper werd ontdekt en mijnen werden geopend.

Het was heel vroeg want om 6 uur was het ontbijt en om 7 uur vertrek. De truck stond voor en ieder deed zijn tas of rugzak in een lokker. Deze heb je voor de rest van de reis en daar is alles veilig in. Het was nog donker toen we vertrokken en behoorlijk koud. Gelukkig geen regen en zo reden we Kaapstad uit. Er was een roze lucht die langzaam blauw werd en het was genieten O het serene weer te zien. Omdat we met een kleine groep zijn hebben we allemaal plaatsen bij het raam. Dat is dadelijk heerlijk bij de gamedrives.

De eerste stop was heel snel bij Blauberg. Een voormalig strand voor alleen maar blanken. Vanaf hier zie je prachtig Kaapstad liggen met de Tafelberg. Helaas was deze nog steeds in de wolken. Ik heb deze dus niet gezien, al deze dagen dat ik in Kaapstad was.

We vertrokken weer en voor de komende anderhalve uur reden we door prachtige glooiende hellingen. De provincie West Kaap is een uitgestrekte provincie waar het merendeel Afrikaans spreekt. Dat zie je ook aan de steden en dorpen waar we doorheen gaan. Blauberg, Diepskloof, De Hoek. Afrikaans is de twee na meest gesproken talen in Zuid Afrika. Nog voor het Engels. Zuid-Afrika heeft 11 officiële talen waarvan het Engels eigenlijk de administratieve taal is.

Na twee uur was er een koffie/plaspauze. Het weer was prachtig aan het worden met een strakblauwe lucht. Wat doet dat een mens goed na zo veel regen, eerst in Nederland en nu hierin Zuid Afrika.

Daarna weer verder. We kwamen langs bergketens met sneeuw erop en prachtige valleien. Daarna een bergpas over en kwamen toen in een gebied waar citrus vluchten worden verbouwd. Daarna weer andere valleien waar rooibos wordt verbouwd. Vooral wordt deze naar Duitsland en Nederland geëxporteerd, werd ons verteld.

Daarna tientallen kilometers glooiend land met hier en daar een dorpje.

We zijn met een mooie groep; twee stelletjes, drie singles en een moeder met haar twee bijna volwassene kinderen. 3 Belgen en 7 Nederlanders, drie mannen en 7 vrouwen.

De oudste begin 70 de jongste bijna 18.

Twee komen er uit Delft en een heeft ook gewerkt bij Kentalis als leerkracht en allemaal gek van reizen. Genoeg aanknopingspunten om gesprekken te voeren.

Rond twee uur vonden we een klein restaurantje wat open was. De voorgaande was dicht maar tussen die en deze was niets. We zitten nu in de provincie Noord Kaap. Het dunbevolkste gedeelte van Zuid Africa. In Garriea aten we een broodje met Rooibos en toen weer verder. Het landschap was ondertussen semi-woestijn geworden. Alleen nog maar lage vegetatie.

Om 4 uur waren we in Springbok waar we geld konden pinnen en boodschappen doen want tot Swakopmund, over 4 dagen is er niets.

Daarna naar het hotel in Orkiep even ten noorden van Springbok waar we werden verwelkomt met een drankje.

Op mijn kamer even mama gebeld en toen kon je optioneel met een kleine wandeling mee doen om iets te weten te komen over de kopermijnen die hier zijn geweest. Heel interessant.

Om 7 uur was het dinner. Het was een buffet en dus kon je nemen wat je wilde en hoeveel je wilde. Het was echt heerlijk.

Daarna terug naar de kamer en op naar morgen. De volgende dagen zal er niet altijd wifi zijn dus zal alles wat onregelmatiger gepost worden.

Geen Robbeneiland

Vandaag stond op het programma Robbeneiland. Omdat ik een half uur van tevoren er moest zijn en het een half uur lopen was zat ik om 7 uur aan het ontbijt en liep ik even voor 8 uur het hotel uit. Het was al licht maar heel stil op straat. Na 500 meter liep ik langs twee mannen van de Public Safety. Een vroeg waar ik naar toe ging en ik antwoordde dat ik naar de haven ging om naar Robbeneiland te gaan.

“Dan loop ik een stuk met u mee”, zei de man, “voor uw veiligheid.” Wat geweldig. Hij liep 500 meter mee en wees me een voetgangersbrug aan en zei dat aan het eind weer Public Safety medewerkers waren die me verder konden begeleiden. Nu ben ik niet heel erg bang aangelegd maar dit voelde zo prettig!

Aangekomen bij waar de boot vertrok bleek inderdaad dat ze vandaag ook niet zouden varen. Met windkracht 3 gaan ze de zee niet op.

Ik kreeg netjes mijn geld terug en dus liep ik rustig het Waterfront op waar heel veel restaurantjes en winkeltjes zijn. Uiteindelijk besloot ik weer de Hop-on Hop-off bus te nemen naar de Tafelberg want mijn kaartje was nog geldig voor vandaag. Helaas boven aangekomen was de berg nog steeds gehuld in de wolken dus had het weinig zin om de kabelbaan te nemen. Ik besloot dan maar verder te gaan met de bus. Het werd een toch met afwisselend weer maar uiteindelijk kwam de zon in Kaapstad tevoorschijn. Ik ging terug naar het Waterfront en at een heerlijk broodje waar naar ik wat rondslenterde en tenslotte de bus terug nam tot dicht bij het hotel.

Ik had onderhand gezien dat op elke hoek bijna zo’n Public Safety medewerker staat. Ik liep rustig maar zeker naar het hotel toen ik langs een man liep die mij om geld vroeg. Ik negeerde hem maar merkte even later dat hij me volgde. Ik draaide me abrupt om en wees resoluut met mijn vinger, zette mijn strenge juffrouw gezicht op maar zei niets en hij stopte en draaide om. Voelde me echt even onoverwinnelijk.

Terug in de kamer even wat gerust. En om half 7 werden we beneden verwacht om kennis te maken met elkaar en met de reisbegeleidster en de chauffeur.

Twee weken geleden stelde de reisbegeleidster zich al zo voor op de website van Koning Aap.:

My naam is Cardi Matill en ek kom van 'n stad genaamd Port Elizabeth ( Nelson Mandela Bay) in Suid Afrika. Ek is werksaam in die toerismebedryf vir die tydperk 13 jaar. Ek geniet dit om met verskillende kulture en nasionaliteit van reg oor die wêreld te. Ek is self gemotiveerd, met 'n passie vir die lewe, mense, en die natuur. Die lewe is inderdaad 'n avontuur en ek probeer om elke oomblik daarvan te geniet. Ek sien uit om julle in Afrika te ontmoet.

Daarnaast was er Alby de chauffeur.

We kregen een aantal kleine instructies want morgen zitten we lang in de truck en dus dan kan er meer verteld worden en daarna gingen we uit eten in een echt Afrikaans restaurant met live muziek.

Ik denk dat ik de komende weken lastig vegetarisch kan eten want er stond niets op het menu. Dus koos ik voor een Afrikaanse plate met struisvogel, Koedoe en Springbok. En ik moet zeggen het smaakte echt lekker. Lekker is trouwens een woord dat je hier overal tegenkomt want het is een algemeen woord in Zuid Afrika en betekent hetzelfde als bij ons. Na een gezellige maaltijd reden we met de Uber terug en gingen daarna ieder naar zijn kamer. En nu slapenwant morgen begint heel vroeg de echte reis.

Regen, overal regen

Vanmorgen op tijd weer opgestaan. Buiten kwam de regen met bakken uit de hemel. Voor vandaag had ik een hop-on-hop-off bus en met de kabelbaan de Tafelberg op. Het opstappunt was twee straten verder en dus na weer een heerlijk uitgebreid ontbijt op naar de halte. Daar was ook een office van de busonderneming. Ze zeiden me dat de kabelbaan naar de Tafelberg misschien niet door kan gaan ivm het weer en dat er sowieso niet veel te zien was. Morgen is deze gesloten voor twee maanden dus vandaag was de enige kans. Er zijn twee lijmen om met de bus te volgen. De blauwe en de rode lijn. Ik begon met de blauwe die een andere ronde maakt over het schiereiland. Het verhaal dat je via de koptelefoon hoort was weer interessant. De weg ging rond te Tafelberg en door een bekend wijngebied. Hier komen de lekkerste wijnen van Zuid Afrika vandaag. De natuur was mooi en indrukwekkend. Ook dit stuk hoort weer bij dat plantenrijk dat zo uniek is voor dit schiereiland. 69 % van de planten hier komt nergens voor elders in de wereld voor dan alleen op dit kleine stukje.

Uiteindelijk kwamen we aan in Houtbay. Hier reden we langs een township Imizamo Yethu. De golfplatenhuisjes op elkaar gebouwd. Indrukwekkend daarnaast de grote villa’s te zien. Even besef ik dan weer hoe bevoorrecht ik ben.

We stopte voor 20 minuten in Houtbay en konden even naar de zee lopen. Daar zat een grote zeeleeuw op de kade. Ik ga er nog genoeg zien maar toch die eerste keer is de eerste keer.

Daarna weer met de bus verder langs de kust terug naar Kaapstad. Het weer was pet maar gelukkig met de bus heb je wel een indruk. Hier in Kaapstad hebben ze al weken regen en zijn dat helemaal niet gewend. Ik zie ook heel veel mensen in plastic zakken lopen. Terug bij het office nam ik de rode lijn die naar de kabelbaan ging. Maar helaas ging die niet meer omhoog. Dus ook dat rondje met de bus afgemaakt.

De regen werd nu genoeg en ik besloot iets te gaan eten. Aan het waterfront was een foodcourt en nam ik een heerlijke vegetarische burger. Naast me zaten drie Zuid Afrikanen gezellig Afrikaans te spreken met een wijntje erbij. De vrouwen hadden grote schik. Ik kon bijna alles volgen over waar ze het over spraken. Het is alsof je een oud Nederlands boek voorgelezen hoort worden.

Daarna met de bus terug naar het hotel. Het was prima zo voor vandaag.

Ik rommelde wat in mijn kamer en viel heerlijk in slaap. Dat deed goed. Daarna minstens een uur bezig geweest om mijn regenponcho weer opgevouwen te krijgen. Wat een puzzel en op YouTube geen filmpje te vinden hoe het te doen. Tenslotte klopte Els aan en vertelde dat er een groepsapp was aangemaakt en dat we morgenavond om half 7 de eerste groepsmeeting .

Ook wist ze me te vertellen dat al weken vanwege het weer de boot naar Robbeneiland niet vaart en dus dat dit ook morgen zo kan zijn. De zee is hier behoorlijk ruw. Dus we zullen zien hoe het allemaal loopt.

Weer kun je niet maken. En als we dadelijk in de hitte van 30 graden zitten zullen we misschien snakken naar de regen van Kaapstad.

Van Vlijmen tot Kaap de Goede Hoop

11 juli

Daar ga ik, bijna vier weken zuiderlijk Africa. De reis begon eigenlijk al gisteren. Met mama naar Tante Co in Berkel-Rodenrijs en daar slapen zodat Ted, Tante Co en mama mij vroeg naar Schiphol konden brengen.

Het was al druk op de weg maar in het midden van het land zijn de vakanties nog niet begonnen. Eerst samen bij Starbucks iets gedronken met voor mij een Frappuccino caramel. Het begint een traditie te worden bij het vertrek van een vakantie.

De bagage afgeven en door de security ging vlot. Paspoort controle gaat tegenwoordig via een computer poortje en zo was ik twee uur van tevoren binnen. Ergens een makkelijke stoel gezocht en toen wachten. Ik weet dat er minstens een medereiziger ook mee vliegt maar ik ken alleen een naam dus wordt het wachten tot Kaapstad dat we in dezelfde taxi stappen die ons naar het hotel brengt om echt te weten wie het is.

We vertrokken perfect op tijd. Het vliegtuig zat helemaal vol. Ik zat bij het raam. Het eerste stuk had meteen veel turbulentie. Er was wifi maar alleen om tekst berichtjes je sturen. Toch leuk.

De Alpen lagen er prachtig bij in de zon. De Sahara was ook indrukwekkend. Het lijkt misschien saai maar van boven zie je duidelijk uitgedroogde rivierbeddingen en verschillende soorten bergen en stukken rots.

Bij elkaar was de vliegtocht ruim 11 uur. Lang maar met genoeg te zien en te doen ging het allemaal snel en kwamen we 21.25 in Kaapstad aan. Na een lange wachttijd bij de paspoortcontrole kon ik mijn rugtas ophalen en op zoek naar de chauffeur. Uiteindelijk vond ik hem en bleek dat we met zijn vieren waren die al in deze vlucht zaten. Viola en Laurens en Els. Alvast een stukje van de groep compleet.

We werden met een luxe bus vervoerd en binnen 20 minuten waren we bij het hotel. En zo was ik heel snel op mijn kamer. Alles een beetje op orde gebracht. Mama even gebeld en de eerst short op YouTube gezet.

Ik heb me voorgenomen om per twee dagen de verhalen er op te zetten. Zo zit er niet elke avond de druk er op om te posten. En dan snel slapen want morgen heb ik al de eerste excursie.

12 juli

Voor de wekker was ik al wakker. Buiten was het druilerig. De komende dagen wordt veel regen verwacht. Maar we zijn niet anders gewend.

Even tijd om mijn rugtas iets anders in te pakken nu ik niet meer rekening moet houden met vliegtuig restricties. Daarna naar beneden voor het ontbijt. Heel erg uitgebreid en heerlijk. Iedereen van het personeel is warm en vriendelijk. We zitten trouwens in het Fountains Hotel in het midden van het centrum. Lekker makkelijk om snel overal naar toe te kunnen lopen.

Vandaag heb ik een excursie naar Kaap de Goede hoop en naar Boulder Beach waar pinguïns zijn.

Het was 5 minuten lopen naar het opstappunt. Een vriendelijke taxichauffeur die mij verzekerde dat de bus daar zou komen.

De bus kwam netjes op tijd. En we vertrokken. Vandaag was het regenachtig en had ik mijn donsjas aan. Ik genoot van de busreis.

We werden op een mooie manier bijgepraat door de gids. Hij vertelde vele interessante feiten.

Bijvoorbeeld dat een van de 6 flora koninkrijken ligt op het schiereiland van Kaap de Goede Hoop. Er zijn daar planten die nergens anders te vinden zijn.

Na twee uur met de bus touren kwamen we aan in het Nationale Park - Kaap de Goede Hoop. De naam hebben de Portugese er aan gegeven om zeevaarders niet af te schrikken.

We hadden anderhalf uur om daar rond te lopen. Ik begon de tocht naar de vuurtoren om daar een prachtig uit zicht te hebben op de Indische en de Atlantische oceaan. Daarna nog want andere paden bewandeld en om half 2 kon je optioneel nog een wandeling met de gids maken naar het echt punt Cape of Good Hope. We werden wel gevraagd na te gaan of je het aan kon want het was gevaarlijk. De gids vroeg het zo met klem dat ik even twijfelde, terwijl ik de Kilimanjaro heb beklommen. Haha

De wandeling was prachtig. Halverwege stond er een struisvogel op het pad. Een mannetje. Wat een groot dier. Heel langzaam liepen we er langs want zo dier moet je niet boos maken. Het was geweldig om dit enorme beest op nog geen 5 meter van ons te zien.

Een cadeautje want dat komt niet vaak voor.

Na een steile daling kwamen we aan bij het bord met Kaap de Goede Hoop. Natuurlijk een fotomoment. Daarna weer in de bus en toen naar Boulder Beach. Daar leeft een pinguincolonie. Je blijft wel op vlonders van ze af maar ze zijn echt heel dichtbij. Wat een leuke dieren. Dus ook daar, heel veel foto’s en video’s.

Daarna was het weer tijd om terug naar Kaapstad te rijden. Bij elkaar waren we 8 uur onderweg geweest. De moeite waard. En veel beter weer, zelfs zon, als diegene die in Kaapstad waren gebleven.

Een dank aan de geweldige gids die mij zoveel heeft geleerd over Zuid-Afrika.

Terug in het hotel even wat gegeten en toen de rest van de avond wat social media bijgewerkt.

Een nieuwe reis ..... Zuidelijk Afrika

Over twee maanden is het zover. Een reis door zuidelijk Afrika. Na aankomst in Kaapstad en daar Robbeneiland en de Tafelberg te hebben bezocht vertrek ik met een groepsreis richting Namibië. Van Fish River Canyon, de Namib Dessert, Sesriem en Swakopmund naar Etosha NP. Daarna Botswana in naar de Okavango Delta en Chobe NP. In Zimbabwe de machtige Victoria watervallen en in Matobo NP bezoeken om daarna terug te keren naar Johannesburg.

Van gamedrives in verschillende parken, dolfijnentocht, bezoek aan Himba dorp en boottochten op de Okavango Delta. De "big five" zien en de natuur ervaren. Een ander stukje van deze mooie aardbol.

Ik neem jullie graag weer mee op mijn reis.

Dag mooi Istanbul

Vandaag de terugweg. Ik moest om 6.15 beneden zijn en zou een eenvoudig ontbijt krijgen omdat het ontbijt pas om 7.00 is. Maar beneden stond toch een uitgebreid Turks ontbijt. Hoe vroeg ben je dan opgestaan. De taxi stond al klaar en we vertrokken. Het was Istanbul uit bijna geen verkeer en dus binnen drie kwartier stond ik op het vliegveld. Er waren drie keer dat je door een veiligheidscontrole moest gaan. Ze laten niets aan het toeval over.

Het was dus een lange wachttijd maar ik vermaakte me prima met van alles en nog wat. Je hebt toch alles op je telefoon, spelletjes, communicatie, YouTube. We gingen op tijd het vliegtuig in. Deze keer was het iets drukker en vooral veel kinderen. De kerstdagen en Oud en Nieuw bij familie doorgebracht. Dat was duidelijk. Dat ze allemaal blij waren was een understatement. Er werd heel veel gehuild en geschreeuwd. Even doorbijten dus. Het was prachtig weer en we vlogen over Istanboel maar ik zat helaas aan de verkeerde kant. Maar de Zee van Marmara was ook prachtig.

Het zijn goed 3 dagen geweest maar door het vele dat ik heb gedaan lijkt het veel langer. Het is prachtig geweest om een nieuw land te hebben leren kennen en op plaatsten geweest te zijn die eerst tot de verbeelding spraken. Maar ook dankbaar dat alles weer zo goed verliep. Gelukkig werd het gedurende de reis iets rustiger. Om me heen en viel het uiteindelijk mee. Een keer begon het meisje achter mij heel hard op mijn stoel te schoppen maar na een “ernstige juffen blik” naar achter geworpen te hebben hield dat ook op.

Het laatste stukje boven Nederland was indrukwekkend. Het leek wel alsof ik over rijstvelden vloog, zoveel water. Hele stukken gras en akkerland helemaal blank. In een nat Nederland kwam ik aan. Maar dankbaar voor de drie fantastische dagen. Op naar de volgende reis!

The old city of Istanbul

Na weer een heerlijke nacht vroeg op en ontbijt. Vandaag de oude stad. Als eerste het Topkapipaleis.

Het Topkapipaleis of "Kanonnenpoortpaleis" (naar een nabijgelegen poort) was lange tijd de residentie van de Osmaanse sultan in Istanboel en vormt het bekendste voorbeeld van een serail (oosters paleis). Sultan Memet II gaf in 1459 de opdracht tot het bouwen van het paleis, waarna het van 1465 tot 1853 het centrum van de Osmaanse heerschappij was. Het paleis is gelegen op de oude akropolis van Byzantion op het Seraglio-punttussen de Gouden Hoorn en de Zee van Marmara, met uitzicht over de Bosporus. Het paleis bestaat uit vier verschillende hoven. Het eerste hof beslaat het gehele Seraglio-punt en wordt omringd door hoge muren. Toegang is mogelijk via de Bab-Hümayun, ofwel de Keizerlijke Poort. De Poort van de Groet (Babüsselam) leidt naar het tweede hof met gebouwen als de bakkerij, een hospitaal, paardenstallen, een Divan en de kwartieren van de Janitsaren. Door de Poort van Geluk (Babüssaade) komt men vervolgens in het derde hof, dat het centrum van het paleis vormt, een tuin omgeven door de Zaal van de Privékamer (Has Oda) gebruikt door personeel, de schatkamer, de harem, enkele paviljoens en de bibliotheek van Ahmed II in het midden. Het vierde hof ten slotte was een wat meer private tuin van de sultan met een aantal paviljoens, kiosken en terrasjes. Andere plaatsen in het Topkapi paleis zijn de Toren van Gerechtigheid en het Paviljoen van de Heilige Mantel met relieken van de profeet Mohammed en de eerste kaliefen. Het paleis doet tegenwoordig dienst als museum.

Het was weer een hele klim ernaartoe. En ik liep eerst nog verkeerd dus weer naar beneden en weer naar boven. Ik was vroeg en moest nog wachten. Om mij heen verzamelde meerdere mensen…… Italianen. Toen ze ontdekte dat ik Italiaans sprak begonnen ze van enthousiasme allemaal tegelijk te spreken. Ha ha!!! Met een gids werden we door de verschillende checkpoints geleid en begonnen we, ieder voor zich, met een audiogids eerst bij de Harem. Eigenlijk betekent het gewoon huishouden. Het innerlijke van de vele gebouwen. Prachtige mozaïeken en kamers. Je keek je ogen uit. Daarna door de vele tentoonstellingen van relieken van Mohamed (zijn voetafdruk) naar de juwelen van de Byzantijnse ridders. Alles was zo prachtig en mooi. Je keek echt je ogen uit. Ook het uitzicht over de Bosporus met de Europese en Aziatische kant wat echt een hoogtepunt. Na heel veel te hebben gezien wandelde ik richting de Hagia Sophia en naar het terrein tussen de twee moskeeën. De Hagia Sophia en de Blauwe moskee. Aan de buitenkant vind ik de de blauwe moskee het mooist. Op de binnen plaats van de moskee wat foto’s genomen en toen naar het verzamelpunt voor het bezoek aan de Basilica Cisterne en de Hagia Sophia. Eerst werden we door de gids naar de Basilica Cisterne geleid, langs de wachtende rij.

De Basilica Cisterne (ook wel bekend als Yerebatan Saray, Yerebatan Sarnic of Yerebatan Cisterne) is een zesde-eeuwse ondergrondse wateropslagplaats in Istanboel. De Basilica Cisterne werd tussen ongeveer 532 en 542 door de Byzantijnse keizer Justinianus aangelegd als wateropslagplaats voor zijn paleis. Dergelijke wateropslagplaatsen vindt men door heel Istanboel; ze werden aangelegd om in tijden van belegering over voldoende schoon drinkwater te kunnen beschikken. De cisterne ligt onder het voormalige Hippodroom, ten westen van de Sophia. Het water om de cisterne te vullen werd door middel van een aquaduct aangevoerd vanaf het 19 km ten noorden van Istanboel gelegen Belgrado-woud. Ik heb echt heel veel foto’s daar genomen en het was echt heel bijzonder. Ook de lichteffecten maakten het nog specialer.

Om twee uur gingen we pas de Hagia Sophia in dus tussen de twee enorme moskeeën nam ik even rust. Het middaggebed werd afgeroepen en het was indrukwekkend dit tussen die twee moskeeën te horen. Bijna als een vraag en antwoord. Het was goed even te zitten want ik had sinds een uur of 9 niet meer gezeten en er zaten alweer heel wat kilometers, al slenterend, in de benen. Om twee uur vertrokken we weer met gids die ons nu alles live vertelde. Maar eerst even iets over de Hagia Sophia.

De Hagia Sophia of Ayasofya" Hagia Sophia Heilige Grote Moskee" is een voormalige christelijke, oosters-orthodoxe kathedraal, die tegenwoordig als moskee in gebruik is. Van 537 tot 1453, toen het huidige Istanbul nog Constantinopel heette, was de Hagia Sophia de grootste kathedraal ter wereld. Na de val van Constantinopel in 1453 werd de kathedraal, onder Ottomaans bestuur, het islamitische gebedshuis Ayasofia. In 1934, tijdens het bewind van Atatürk, werd het gebedshuis een museum, en vanaf 2020 werd het opnieuw een moskee. De kathedraal was destijds niet gewijd aan een christelijke heilige, maar aan een van de aan Christus toebedeelde eigenschappen, namelijk die van de "Goddelijke Wijsheid" (Hagia Sophia). Het gebouw staat vanwege de bijzondere geschiedenis en architectuur op de werelderfgoedlijst van de UNESCO.

Dat wij binnen op de vloer mochten lopen is een van de laatste keren. Vanaf 15 januari is de hele beneden verdieping gebedsruimte en mag geen toerist daar meer komen. Alleen via de boven verdieping kun je de Hagia Sophia dan nog bekijken. Met de gewoonlijke 14 miljoen bezoekers per jaar zal dat niet meer leuk zijn. De gids vertelde heel uitgebreid en dat was echt heel fijn. Na drie kwartier konden we zelf rondlopen en na alles gezien te hebben besloot ik naar de grote bazaar te gaan. Een kwartiertje lopen ligt een gebied met meer dan 7000 winkeltjes. En overal staan ze je naar binnen te lokken. Rijk aan kleuren, geuren en geluiden. Het was een belevenis op zich.

Daarna was het genoeg. Met een wandeling van nog een 25 minuten was ik terug bij het hotel.

Onderhand had ik ergens Turks fruit, en baklava gekocht. Met de hoteleigenaar gesproken en morgen moet ik 6.30 vertrekken. I.v.m. het verkeer vertrekken ze altijd vier uur van tevoren. Dat wordt dus vroeg opstaan.