Ik kwam langs de Katholieke kathedraal en nieuws gierig wilde ik toch even weten of deze er nu echt uit ziet als bij ons in een land waar zoveel orthodoxe kerken zijn. En ja, het was echt een kerk zoals bij ons al waren de plafonds ook heel erg mooi met schilderingen versiert. De kerk was net uit.

Daarna terug naar het hotel om even nog op te frissen want het was onderhand al aardig heet geworden en de laatste dingen in de rugzak te doen.

Om kwart voor 12 stond een bus klaar die ons allemaal naar het vliegveld bracht. Tot Warschau zouden we, de Nederlanders en de Belgen nog samen in het vliegtuig zitten. Daarna gingen wij naar Amsterdam en zij naar Brussel.

Het was heel druk bij de gates. Nergens was een plaatsje om te zitten. Veel Moldaviërs die in het buitenland wonen gingen na de feestdagen naar huis. We vertrokken met een kleine vertraging hopend dat dit onze aansluitende vlucht in Warschau niet zou beïnvloeden.

In Warschau hadden we drie kwartier. We namen afscheid van de Belgen. Mooi hoe toch in korte tijd elkaar hebt leren waarderen. De vlucht naar Amsterdam zat weer tot de nok toe vol.

Het was een redelijke vlucht. Ik vind LOT de Poolse maatschappij waar ik mee vloog niet echt heel prettig. Maar goed. Ik stond aan het eind van de vlucht weer veilig met 2 benen op Nederlandse bodem.

Epiloog:

Moldavië was een hele ervaring. Ik heb enkele dingen beschreven maar de informatie die ik heb gekregen door Natalia was vele malen meer.

Maar enkele dingen die ik heb meegemaakt wil ik alleen nu delen, nu ik terug ben in Nederland.

Daar in Soroca. Bij de Candle of Gratitude, terwijl we Oekraïne inkeken waren we getuigen van een enorme explosie. Het was zeker 30 tot 40 km diep in Oekraïne maar de paddestoel was duidelijk zichtbaar. Het was pijnlijk en indrukwekkend. De oorlog letterlijk op ons netvlies te zien.

Daarnaast waren we in Transnistria in rood gebied. Dat betekent dat je niet geholpen wordt door buitenlandse zaken en niet verzekerd ben, mocht er iets gebeuren.

Nu garandeerde Koning Aap en de reisorganisatie in Moldavië dat als er iets zou gebeuren we er niet naar toe zouden gaan. Dus voelde ik me ook rustig.

Ik zelf heb me nooit onveilig gevoeld. De sfeer in alle steden die we aangedaan hebben was relaxt.

Wel heb ik des temeer begrepen hoe deze landen, Moldavië, Transnistria en Oekraïne met elkaar verweven zijn. Een geschiedenis die niet door landsgrenzen bepaald wordt, een verleden dat de huidige problemen beïnvloeden, oplossingen die niet makkelijk te vinden zijn. Maar voor mij blijven de mensen over die zo vriendelijk en welwillend zijn. Wat ben ik blij dat ik deze reis heb mogen maken.