Welkom in Transnistrië, een van de meest merkwaardige uithoeken van Europa. Zodra je de grens over bent gestoken van deze eenzijdig onafhankelijk verklaarde republiek, waan je je terug in de tijd van de Koude Oorlog. Het Cyrillisch alfabet wordt hier nog altijd gebruikt en in de vlaggen van Transnistrië ontwaar je de hamer en de sikkel. Oorlogsvoertuigen doen dienst als monument en standbeelden en bustes van Lenin prijken fier in het straatbeeld. Ben je hier tijdens de Dag van de Overwinning (9 mei) of tijdens de Onafhankelijkheidsviering van Transnistrië, dan zal je helemaal in je arm moeten knijpen om te beseffen dat je wakker bent. Complete parades van voertuigen en soldaten trekken aan je voorbij terwijl oud strijders behangen met medailles toekijken.

's Middags kun je het beroemde Kvint Brandyhuis bezoeken, wat vooral bekendheid geniet om zijn sterkere dranken zoals brandy. Natuurlijk krijg je ook hier de mogelijkheid de verschillende cognacs te proberen. Vooral de 50 jaar oude Cneazi Vighenstein is zeer bijzonder.

We vertrokken vroeger dan normaal. Vandaag gaan we naar het land dat niet bestaat; Transnistrie of zoals zij het noemen Prednistrova.

Maar eerst moesten we kilometers gravel weg over om bij de grens te komen.

Na een drie kwartier waren we bij de grens van Transnistria. De grens wordt gecontroleerd door Russen. Natuurlijk geen foto’s nemen. Er liggen zo’n 20.000 Russen gelegen in Transnistria. Rusland erkent het land niet maar helpt het wel.

We moesten ons paspoort inleveren en de bagage van twee werd gecontroleerd.

Het was meer show dan echt iets serieus.

Daarna begon de reis naar de hoofdstad Tiraspol. Wat meteen opvalt is het cyrillisch schrift wat het moeilijk maakt iets te begrijpen. Natalia vertelde heel veel. Je snapt steeds meer hoe de geschiedenis van Moldavië, Oekraïne en Transnistria verweven met elkaar zijn. En dan begrijp je ook hoe de oorlog invloed heeft op alles.

Het land is trouwens zo klein dat we steeds of de grens met Moldavië aan raakten of die van Oekraïne. Op een gegeven moment reden we zo dicht langs de grens met Oekraïne dat we er niet meer dan 20 meter vanaf reden en je de hekken met prikkeldraad kon zien. De KPN gaf aan dat mijn telefoon nu in Oekraïne was.

En zo kwam we aan in Tiraspol.

We reden meteen naar het hotel; Hotel Russia om het toilet en om geld te wisselen. Ze hebben hier de Transnistrische Roebel. Je kunt het nergens anders krijgen dan hier en het is niets waard buiten Transnistria.

Daarna gingen we met de bus terug naar het centrum om daar een stuk rond te lopen. Het waren USSR gebouwen en natuurlijk een standbeeld van Lenin.

Het zag er allemaal Sovjet achtig uit maar wel vriendelijk. Er hing een relaxte sfeer. Bij een groot oorlogsmonument was ook een monument te nagedachtenis van Chernobyl. Daar vertelde Natalia dat Juri, onze chauffeur 7 dagen na de ramp in Chernobyl had gewerkt om cementwagens te rijden. Hij heeft het overleefd en heeft een goed pensioen. Hij rijdt op de bus om toch nog iets te doen. kwam ook dat dichtbij.

Daarna de eeuwige vlam en een Russische tank uit de tweede wereld oorlog als monumenten. We reden nu naar een restaurant “Back to the USSR” waar we lunchten.

Na de lunch vertrokken we naar een Brandy stokerij Kvint. We namen afscheid van Sander die naar Nederland vertrok. Hopend dat hij op tijd bij zijn moeder kan zijn. In de brandy stokerij kregen we een rondleiding en ook weer een proeverij. Brandy heeft een alcohol percentage van 40%. En dan 5 verschillende proeven, Phoe dat was heel wat! Gelukkig was er veel bij te eten.

Daarna terug naar het hotel waar we de rest van de middag zelf konden invullen. Ik besloot wat rustig aan te doen. Deze reis is echt heel intens geweest. Ik heb zoveel gezien dat het nu fijn was om wat rustig aan te doen.

Om 7 uur hadden we een tafel in het hotel voor diner. Het was buiten op het terras en het weer was zo heerlijk warm dat het midden in de zomer leek.

Waar we zitten is het duurste hotel in Tiraspol maar voor onze maatstaven goedkoop. Het was gezellig en het eten was echt prima. Het is wonderlijk hoe je na een paar dagen zo samen kunt zijn zonder dat we elkaar ooit hebben gekend.

Het was weer een mooie dag geweest met duizenden indrukken.